​มิสุกิเดินผ่านโถงประตูทางออกด้วยท่าทางเหม่อลอย ทว่ากลับต้องชะงักฝีเท้าลงทันควันเมื่อพบว่ามีใครบางคนกำลังยืนขวางเส้นทางอยู่ข้างหน้า...​

“อ๊ะ...!”

​เธอรีบก้มหน้าลงหลบสายตา พลางบีบมือที่สั่นเทาไว้ที่หน้าตักอย่างประหม่า รอยยิ้มของเขาช่างดูห่างไกลจากความหนาวเหน็บที่เธอกำลังเผชิญอยู่เหลือเกิน

​“ค..คุยกับฉันเหรอคะ?

“ยูซัง..”

มิกิพึมพำชื่อนั้นเบาๆราวกับจะสลักไว้ในใจ แววตาดูอ่อนโยนขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเองก็กำลังสั่นเทาอยู่เช่นกัน เธอพยายามขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ฉ.. ฉันขอโทษนะคะที่ทำให้คุณยูต้องมาเป็นห่วงทั้งที่คุณเองก็.. ดูจะกังวลไม่แพ้กัน”

เธอมองปลายนิ้วของยูที่จับชายกระโปรงก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยรอยยิ้มที่แม้จะดูปนเศร้าแต่มันคือรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ในตอนนี้

มิกิเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่ดูจะตื่นตระหนกไม่แพ้กัน ดวงตาที่สั่นระริกฉายแววแปลกใจเล็กน้อยกับท่าทีอีกฝ่ายเป็นห่วงเป็นใยที่ส่งมา

“อ๊ะ... ไม่เลยฉันไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนค่ะ”

เธอกล่าวพร้อมกับโบกมือเล็กน้อยอย่างประหม่า พลางขยับกายตั้งตรงแต่ยังคงไม่กล้าสบตาเขาตรงๆนานเกินไปนักใบหน้าสวยยังคงซีดกลับพยายามส่งยิ้มบางๆ

“ไม่หรอกค่ะๆ เป็นฉันเองต่างหากที่เสียมารยาทฉันต้องขอโทษจริงๆ”

" ค.. ค่ะคือฉันไม่เป็นไร-- "

ยังไม่ทันที่เธอจะสิ้นประโยคก็โดนอีกคนจับมือพาออกมาจากตรงนั้นแล้วพาเธอมายังต้นไม้ใหญ่ เธอมองมือของตนเองที่ถูกอีกฝ่ายกุมไว้ก่อนจะค่อย ๆ ลดมือลงมาประสานกันไว้ที่หน้าตักอย่างสำรวม ใบหน้าสวยซีดเซียวค่อย ๆ ขึ้นสีระเรื่อจาง ๆ ด้วยความประหม่าที่ถูกคนไม่รู้จักช่วยเหลือถึงขนาดนี้

" ขอบคุณมากเลยค่ะ... ตรงนี้รู้สึกหายใจคล่องขึ้นมากจริงๆนั้นแหละค่ะ "

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่เป็นมิตรจากคนตรงหน้า มิสุกิชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยและความรู้สึกผิด เธอรีบก้มศีรษะลงเล็กน้อยอีกครั้งเพื่อเป็นการขอบคุณในความใจดีนั้นก่อนจะเงยขึ้นมา

“ฉ.ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ถาม”

น้ำเสียงของเธอยังคงแผ่วเบาและสั่นเครือเล็กน้อย มือทั้งสองข้างบีบเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว

"จะเรียกคุณก็ยังไงอยู่ ฉันมิสุกิเรียกมิกิก็ได้ค่ะ แล้วคุณ..??"

เธอเซถอยหลังด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยซีดรีบก้มลงต่ำเพื่อหลบสายตา ร่างกายสั่นระริกตามสัญชาตญาณเธอประสานมือที่สั่นเทาไว้ที่หน้าตัก ก่อนจะเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

"ขอโทษด้วยนะคะ... พอดีฉันเหม่อลอยไปหน่อย คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?"

เธอกลั้นใจช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่สีหม่นดำสนิท

( มา+ตรงนี้ได้เลยน้าาา )