เธอพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ อย่างไรเสียพวกเธอก็เรียนอยู่โรงเรียนกีฬา จึงไม่แปลกนักที่จะเอาเวลาส่วนใหญ่ไปกับการซ้อม เพราะเธอก็ต้องซ้อมเช่นกัน

“ไม่เป็นไรหรอก จะตอนไหนก็ได้ ฉันยินดี”

“ขอบคุณนะ อ่า…แทบอดใจรอไม่ไหวแล้วสิ…”

มีอาเอ่ยเบาๆพลางผลิยิ้มน้อยๆ กำลังคิดว่าถ้าลองพูดแบบนี้จะดูตลกดีไหมนะ?

“อ่า…ก็ทำงานด้วย แต่ส่วนใหญ่อืม..อยู่บ้านนี่แหละ ซ้อมบ้าง เรียนเสริมบ้าง..”

คำชักชวนที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นทำให้เธอชะงัก แต่กลับรู้สึกดีใจอย่างน่าประหลาดจึงพยักหน้าเบาๆแต่ถี่รัว

“อื้อ ได้สิ”

ถึงจะประหลาดใจแต่มีอาก็รับปากตกลงไปโดยแทบจะไม่ต้องคิดอะไร ดีซะอีกเพราะโอกาสไม่ได้มีบ่อยๆ

ต้องบอกว่าเธอไม่ได้มีโอกาสหนีเที่ยวบ่อยๆถึงจะถูก

“ปิดเทอมเหรอ? ถ้าไม่มีงานอะไรก็ว่างนะ”

“แต่ถ้าเป็นช่วงเปิดเทอมฉันได้ตลอดเลยล่ะ”

…หมายถึงว่าหนีเที่ยวได้ตลอดน่ะ

เธอส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบก่อนจะหัวเราะแห้งๆ ของจริงกับตาที่ดูจากในทะเล เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

“ถ้าในอควาเรี่ยมก็เคยเห็นอยู่บ้าง แต่…ว่าไงดี ความรู้สึกระหว่างของจริงในธรรมชาติกับสถานที่มนุษย์สร้างขึ้นอาจจะต่างกัน”

“ฉันก็ชอบบรรยากาศที่อควาเรี่ยมนะ แต่ในทะเลจริงๆน่าจะสวยกว่า..”

มีอากล่าวพลางเอียงหน้ามองเพื่อนใหม่ ว่าไป…อีกฝ่ายก็ให้ความรู้สึกคล้ายแอเรียลอยู่นะ?

(อุ๊ยได้ค่ะ มาเล่นมาเขินไปด้วยกันค่ะ>< ลองเล่นได้น้า✨)

(โดนคนสวยชมกลับแบบนี้เขินแย่สิคะ ใจเรามันก็แค่นี้😔💘💘💘)

“ได้สิ ถ้างั้นฉันเริ่มก่อน แล้วค่อยสลับไปเป็นเธอ ตกลงนะ?”

มีอาพยักหน้าน้อยๆก่อนจะสุ่มหยิบการ์ดของตนมาไว้ในมือ5ใบ สายตาลอบมองอีกฝ่ายเล็กน้อยที่ดูดีขึ้นมาก

คงต้องขอบคุณเกมพวกนี้ที่ทำให้อีกฝ่ายดีขึ้น…อย่างน้อยๆก็ไม่เศร้าแล้ว

“ถ้างั้น…อะไรคือสิ่งที่เธอรู้สึกภูมิใจมากที่สุด?”

เธอหยิบการ์ดใบแรกขึ้นมาอ่านคำถามก่อนจะโชว์หน้าการ์ดให้แมกซ์ดูว่าเป็นตามนี้

หญิงสาวรับหน้าที่พยาบาลสาวจำเป็นสายตาคอยสังเกตว่าอีกฝ่ายเป็นยังไงบ้าง และมือก็ยังคงลูบเช่นนั้นเบาๆ

“เดี๋ยวก็ดีขึ้นนะ…”

“เลือดกำเดาไม่ได้น่ากลัว แต่ก็ต้องระวังนะ”

มีอาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มและเบาขณะกำลังคิดอะไรบางอย่างไปด้วย

“หรือว่า…เย็นนี้ลองไปหาหมอไหม?”

เธอเสนอขึ้นพลางทอดสายตามองขึ้นไป เพราะยังไงวันนี้เธอก็งดซ้อมอยู่แล้ว ตารางเลยว่าง

(จริงๆแล้วเราอาจจะอยู่บนสวรรค์แล้วก็ได้ค่ะ นี่ไง เจอนางฟ้าด้วย สวยมาก😔🫶)

คำอธิบายจากอีกฝ่ายทำให้เธอรู้สึกสนใจไม่น้อย อาจเพราะการเติบโตมากับการถูกปิดกั้นทำให้เธอไม่ค่อยได้มีโอกาสแบบนี้เท่าไรนัก

ถ้ามีโอกาสให้แหกกฎ…เรื่องอะไรเธอจะพลาด

“อืม…ถ้ามีโอกาส…ฉันก็อยากลองดูนะ”

“ฉันเคยว่ายน้ำอยู่บ้าง แต่สกูบาไดว์วิ่งก็น่าสนใจนะ…“

ท่าทางเธอประหม่าในช่วงแรกตามนิสัยแต่สุดท้ายก็พูดออกมาจนหมดเปลือก

”แบบว่า…อยากลองเห็นปะการังด้วยตาสักครั้งน่ะ“

มีอารับบทเป็นผู้ฟังที่ดีเท้าคางมองเพื่อนใหม่ที่พูดฉะฉานแถมท่าทางชวนทะเล้นนั่นทำเอาอดยิ้มออกมาไม่ได้เลย

“ฉันก็ชอบอ่านหนังสือนะ พวกนิยายเหมือนกัน”

“เธอดำน้ำด้วยเหรอ? สุดยอดเลย”

เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าดำน้ำ แน่นอนว่าเป็นกิจกรรมที่ห่างไกลจากกีฬาของเธอมาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคย

“ทะเลเหรอ? ฉันชอบนะ”

“แต่ไม่ได้ไปนานแล้ว…พูดแล้วก็อยากไปเหมือนกันนะ“

“มันไม่เชิงพัซเซิลหรอก แค่เกมการ์ดน่ะ”

“เอาสัก5คำถามก่อนก็ได้ พวกเราจะหยิบการ์ดมาคนล่ะ5ใบ หลังจากนั้นพวกเราจะสลับกันถาม”

“คำถามทั่วไป เธอไม่ต้องคิดมากนะ”

หญิงสาวอธิบายด้วยเสียงฉะฉานพลางยิ้มน้อยๆก่อนจะยื่นการ์ดที่คว่ำไปตรงหน้าของแมกซ์ให้ได้หยิบก่อน

พ้อยซ์หลักๆของการ์ดพวกนี้คือการทำความรู้จัก เพราะงั้นคำถามต่างๆจึงค่อนข้างเบสิคไปทางกลางๆ

ให้ผ่อนคลายซะบ้างก็ดีเหมือนกัน…

แน่นอนว่าเธอล่กในช่วงแรก แต่มือที่ตบลงมาทำให้โฟกัสกับคนตรงหน้าอีกครั้งแทนที่จะเป็นจมูก

“อืม…เธอพักผ่อนน้อยรึเปล่า? มันส่งผลได้เหมือนกันนะ พวกภูมิคุ้มกัน…”

”ฉันก็เลือดกำเดาไหลบ่อย…เวลาที่หน้ากระแทกพื้นน่ะ…แหะๆ“

มีอายิ้มน้อยๆตอบพลางนั่งเงยหน้าขึ้นมอง มืออีกข้างยกขึ้นถือวิสาสะลูบผมสีเข้มเบาๆคล้ายกับปลอบประโลม

”ถึงอย่างนั้นก็หมั่นสังเกตตัวเองบ้าง ดูแลตัวเองด้วยนะแมกซ์“

(ยอมค่ะ โดนจ้วงด้วยคนสวยถือว่าชีวิตคอมพลีทแล้วค่ะ🤟🏻😔)

(+ได้นะคับ ไม่ฝดใฝเท่าไรแต่มาพูดคุยกันได้น้า🥺✨)

มือเรียวปิดโทรศัพท์ก่อนจะนั่งลงกับโต๊ะแถวนั้นฟุบลงไปกับโต๊ะอย่างอ่อนล้า เหนื่อยแค่ไหนก็พูดออกมาไม่ได้ หรือต่อให้พูดก็ไม่มีวันส่งไปถึง

เพราะยังไงเธอมันก็แค่ตัวแถมอยู่แล้ว…

“อยากเล่นเกมจัง…”

“เห้อออ…”

มีอากล่าวด้วยท่าทางจริงจัง แน่นอนว่าลึกๆเธอล่กถึงเลือกที่จะลงมานั่งอยู่ข้างล่างให้อีกฝ่ายก้มหน้ามองตนแทน

”ปกติเธอเลือดกำเดาออกบ่อยไหม?“

หญิงสาวถามพร้อมกับพับๆผ้าเช็ดหน้าที่ซับอยู่บนทบๆและกดไปที่จมูกนั้นอีกครั้ง

กำเดามันคือสัญญาณเตือนของร่างกาย ถ้าไม่ใช่เพราะถูกอะไรมากระแทกก็อาจจะเป็นเรื่องของภายใน…