จริง ๆ เขาแค่พูดเล่นเท่านั้นเอง (แต่ก็จริงครึ่งนึง) แต่เพื่อนร่วมชั้นของเขาแสดงอาการโอเวอร์แอคติ้งออกมาซะงั้น

เด็กหนุ่มหัวเราะร่า จากนั้นจึงเบิกตากว้าง แสร้งทำเป็นตกใจ

“ฟูจิฮาระ! ทำใจดี ๆ ไว้-”

“อึ่ก…”

“ม…ไม่ทันแล้วล่ะ ดูเหมือนฉันก็…” พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “แค่ก…“

ค่อย ๆ ทรุดตัวลงข้าง ๆ เพื่อนสาว ซ้ำยังหันหน้าไปแลบลิ้นใส่ทีนึง

ถ้าใครมองมาคงเป็นภาพที่แปลกตาน่าดู…

“จำผมได้ด้วยเหรอครับ”

หัวเราะแหะ ๆ ยกมือเกาแก้มแก้เขินเมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อ

”งั้นรบกวนด้วยนะคร้าบ” ตอบรับเสียงใส อันที่จริงเขาชอบถ่ายรูปมาก ๆ เลย — หมายถึง ถ่ายรูปตัวเองน่ะนะ

“ยังไงก็ให้ผมเป็นคนถือกล้องแล้วกันนะครับ><”

ยกโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา เปิดกล้องหน้า ยื่นแขนออกไปในตำแหน่งที่พอดีซึ่งเห็นทั้งตัวเอง ดอกไม้ และคนข้าง ๆ

“พร้อมนะครับบบ say cheese~”

เด็กหนุ่มมองทุกอิริยาบถของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม สีหน้าภูมิใจเหมือนตัวเองประสบความสำเร็จอะไรสักอย่าง(?)

จนอีกฝ่ายเอ่ยขอบคุณและยื่นกระปุกบางอย่างมาให้

“…?”

รับมาแบบงง ๆ เช่นกัน เมื่อพลิกดูก็พบว่าเป็นหนึ่งในของที่เขาถูกไหว้วานให้มาซื้อ

“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังหาอันนี้อยู่ สุดยอดเลย!“ ยิ้มกว้างพลางพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ว่าแต่…ให้ฉันเหรอ?”

“ก็อาจจะนะ…”

เบนสายตากลับไปมองเจ้าดอกไม้สีขาวที่บานสะพรั่ง ยื่นมือออกไปด้านหน้าตัวเองเหมือนอีกฝ่าย ต่างตรงที่เขาใช้นิ้วสัมผัสดอกไม้นั้นโดยตรงอย่างแผ่วเบา

“ถ้าเผลอกินเข้าไปทั้งสวนน่ะ”

เขาเงียบครู่หนึ่ง เหลือบมองแววตาอีกฝ่ายที่ไม่อาจคาดเดาได้ ก่อนพูดต่อด้วยเสียงที่เบากว่าเดิม

“คงไม่มีใครคิดจะทำแบบนั้นหรอก…เนอะ?“

(ได้ฮับ!😚)

“ยินดีคร้าบ ลมแรงแต่เช้าเลยนะครับ”

ยิ้มให้พลางก้มศีรษะอย่างนอบน้อม นิ่งเงียบให้อีกฝ่ายได้พักหายใจ หันไปมองรอบ ๆ สวนสาธารณะที่มีผู้คนบางเบาก่อนพูดต่อ

“มาคนเดียวเหรอครับ ให้ผมช่วยถ่ายรูปให้มั้ย” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

เขาว่าจะอยู่ที่นี่อีกสักพักจึงชวนพี่สาวคุยต่อสักหน่อย มีเพื่อนอยู่ด้วยสบายใจกว่าตั้งเยอะ (>ᴗ<✧)

(แวะมาช่วยน้องค่ะ😭)

เด็กชายเดินเข้าร้านมาพลางเปิดดูโน้ตสิ่งที่ต้องซื้อในมือถือ หันซ้ายหันขวาหาของที่ต้องการ จริง ๆ เขาไม่ค่อยรู้เรื่องเลี้ยงปลงเลี้ยงปลาอะไรนั่นหรอก แต่คุณพ่อดันฝากให้มาซื้อนี่สิ

ทันใดนั้นสายตาก็ไปสะดุดกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่

“ขอโทษนะคร้าบ~ รบกวนหน่อยครับ”

หยุดคิดอยู่พักหนึ่งก่อนเดินเข้าไปช่วยเรียกแม่ค้าให้ พร้อมหันไปพยักหน้าให้อีกฝ่ายพูดต่อ

(แวะมาบวกด้วยค่ะ><)

หลังจากเดินออกกำลังกายยามเช้า เด็กชายตัดสินใจแวะชมดอกไม้ในระหว่างทางกลับบ้าน แต่จู่ ๆ ก็มีบางอย่างปลิวมาแปะบนหน้า

“อุหวา” หยิบสิ่งที่บดบังใบหน้ามาดูและพบว่าเป็นหมวกสีขาวใบหนึ่ง

เขาตั้งใจจะวางทิ้งไว้บนพื้นเพราะไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ ทันใดนั้นสายตาก็ไปสะดุดกับหญิงสาวที่ดูตื่นตระหนก

“ขอโทษนะครับ อันนี้…”

เดินเข้าไปทักพลางยื่นหมวกให้อีกฝ่าย