กลับมาถึงห้องปลอดภัยครบ32ค่ะ💪🏻

: เว่อไปรึเปล่าคะ555555 แต่ขอบคุณนะคะ🥺💖

: ไปกับเพื่อน🥺

: ขอบคุณสำหรับคำชม🥰

: เห้ยอะไรหนู

: ใช้คำว่าหนีเที่ยวได้ไงเนี่ย😔

(ไม่น่า ไว้เจอกันโอกาสหน้านะคะ🥺😭)

“ขา?”

“โห ขนาดนั้นเลย?”

ไม่ได้หวั่นไหวหรือตกใจเมื่อโดนเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเท่าไหร่ กลับกันเธอเองก็ยกมือขึ้นมาบนโต๊ะ วางเท้าคาง ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วต่อคำกับเขาด้วย

“ตอนนี้?”

เธอมองหน้าอีกฝ่ายพลางหันไปมองด้านนอกร้านที่แดดแรงเสียยิ่งกว่าอะไรดี ออกไปมีหวังคงได้ละลายติดพื้นทรายแน่

พอเห็นเขาขยับยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมอ้าปากรอเหมือนเด็กน้อยก็อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้ นิ้วเรียวจึงป้ายครีมทึ่อดอยู่ที่ขอบจานป้ายลงไปบนจมูกของเขาซักที

“อยากได้อะไรคะ?”

ไม่วายแกล้งพูดติดเล่นไปด้วย

"จำเป็นสิ เค้าอยากกินนี่"

คนเป็นพี่แย้งพลางใช้มือกั้นจานเอาไว้เหมือนเด็กหวงของก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างน้อยยังเป็นคนทำให้เขาเขินได้ เท่านี้เธอก็ภูมิใจไม่ใช่น้อย

"เสร็จแล้วเราจะไปไหนต่อกันดี?"

เธอถามพลางตักขนมตรงหน้าเข้าปากอีกคำ ไหนๆก็ออกมาด้วยกันทั้งที ยังไม่อยากรีบกลับนี่นา