(มัมมี๊สุดสวย😔 สวยมาก)

( ไ ม่)

ก่อนที่บทสนทนาจะลากยาวจนมีลูกค้าคนใหม่เดินเข้ามา
ไมเลนถึงได้ยอมแยกตัว และทำหน้าที่ของตัวเองจนเสร็จ

"น้องหรอ! ผมกำลังจะเป็นพี่คนโตแล้วหรอครับ"

หางมีหูมีหางปานนี้มันคงส่ายไปมาจนหยุดไม่อยู่เป็นแน่

"ดีใจจัง"

สายตาหลุบมองตรงท้องของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่นานและยังคงเว้นระยะห่างเอาไว้อย่างดีเหมือนที่เคยถูกสั่งสอนมา

"ผมอยากบ้านไวๆแล้วสิ อย่างน้อยก็ได้ทักทายท่านพ่อ แล้วก็ผมมีที่ที่อยากไปเที่ยวด้วยละครับ"

เด็กหนุ่มเริ่มพูดในส่วนของตัวเองอย่างเจื้อแจ้ว

+

"ได้เลยครับ! แต่อาจจะต้องย่อชื่อนิดหน่อย"

รับกล่องคืนมาก่อนจะหยิบอุปกรณ์ออกมาจากเอี้ยมที่ตัวเองใส่อยู่

เขาใช้มันค่อยๆแกะชื่อ KING MORDATHIS V. เป็นตัวอักษรที่ปราณีตพอสมควร

ใช้เวลาไม่นานเขาก็เปลี่ยนอุปกรณ์มาเป็นแปรงแล้วปัดเศษไม้ออกจากกล่อง

"เสร็จแล้วครับ"

พูดจบก็ยื่นกล่องคืนให้

"เอ๊ ยินดีครับ"

ได้รับคำขอบคุณแบบที่ไม่คาดคิดก็เอียงหัวไปข้างๆด้วยความสงสัย แต่ก็ยังคงใบหน้าที่ยิ้มแย้มเอาไว้ตามเดิม

"จะว่าไปแล้ว ผมสามารถสลักชื่อของคุณลงใต้ฝากล่องด้วยนะครับ สนใจไหม"

"อ๊ะ กล่องที่ไม่มีตุ๊กตา"

"ผมมีตุ๊กตาดอกโคฟเวอร์ละครับ สามารถใส่เข้ากับกลไกนี้ได้เลย"

"หรือว่าอยากได้ตุ๊กตาแบบไหนไหมครับ ถ้าผมพอจะแกะสลักได้นะน่ะ"

พูดไปก็เกาแก้มไป เพราะจริงๆอีกสาเหตุที่มีกล่องลักษณะนี้มาก็เกิดจากความผิดผลาดบางอย่างนี่นะ

"ใช่ไหมละครับ"

"หมีตัวใหญ่ ถึงจะดูเป็นสัตว์ดุร้ายแต่ก็เป็นสัตว์ที่มีอำนาจและน่าเกรงขาม"

"นอกจากนี้ยังมีความหมายแฝงอย่างอื่นด้วยนะครับ อย่างอาณาจักรของผม หมีหมายถึงพลังและความแข็งแกร่งละครับ"

เขาอธิบายร่ายยาวถึงความหมายต่างๆ ก่อนจะเอ่ยทักขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง

"แล้วก็ผมสามารถสลักชื่อลงใต้ฝากล่องให้ได้ด้วยนะครับ"

"หงส์เป็นสัญลักษณ์ที่มีหลายความหมายเลยนะครับ"

"สำหรับอาณาจักรของผมแล้วหมายถึง ความงดงามที่อิสระละครับ"

ไมเลนอธิบายให้ฟัง ก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อยรับคำชมที่ได้มา

"อยากให้ผมแกะสลักชื่อใต้ฝากล่องดนตรีให้ด้วยไหมครับ"

"ขอบคุณนะครับ"

ได้รับคำชมก็ยิ้มหวานรับอย่างดีใจ

"ผมสามารถสลักชื่อใต้ฝากล่องด้วยนะครับคุณเคียร่า"

"สนใจไหมครับ"

(อีกนิดเห่าบ๊อกแบ๊กได้ด้วย)

"ได้เลยครับ"

ได้ทั้งกระดาษและได้ยิน อุปกรณืที่หน้าตาคล้ายไขควงก็ค่อยๆถูกกดลงใต้ฝากล่องเครื่องดนตรี

'Mirabelle C. Gwenaëlle'

"ต้องขอย่อชื่อตรงกลางหน่อยนะครับคุณมิราเบลล์"

เขาใช้เวลาแกะชื่อไม่นาน อีกหนึ่อุปกรณ์ก็ถูกหยิบขึ้นมาเป็นแปรงขนาดเล็กที่ปัดเศษไม้ของฝากล่องออก

"นี่ครับ"

กล่องดนตรีถูกยื่นคืนเจ้าของ พร้อมรอยยิ้มของคนแกะสลัก

"อะ ได้เป็นกล่องพิเศษละครับ"

"ส่วนใบโคลเวอร์นั้น แสดงให้เห็นเลยนะครับว่าคุณกำลังได้รับโชคละ!"

เด็กหนุ่มหันไปหยิบบางอย่างในกระเป๋าเอี้ยมที่ตัวเองส่วมอยู่

"นี่คือตุ๊กตาโคฟเวอร์พิเศษสำหรับกล่องดนตรีเซ็ทนี้ละครับ"

"แค่ใส่เข้าไปตรงกลาง ดอกโคฟเวอร์นี้ก็จะหมุนตามจังหวะเมโลกี้ของกล่องนี้แล้วละครับ"

"เอ๋ ล่ากระต่ายด้วยหรอกครับ ผมยังไม่เคยล่าสัตว์จริงๆจังๆเลย"

ได้ฟังเรื่องราวจากปากอีกฝ่ายก็ดูตื่นเต้น

"พอดีว่าอุปกรณ์ส่วนใหญ่ทำจากไม้นะครับ แล้วผมไม่ได้ลงสี"

เอานิ้วตัวตุ๊กตากระต่ายที่แกะสลักจากไม้

"จะว่าไป ผมสลักชื่อลงเป็นฝากล่องได้นะครับ สนใจไหม"

"อา เออ"

"ใส่ก็ได้ครับ"

เห็นชุดแล้วก็ได้แต่ทำหน้าตาเลิ่กลั่ก แต่มาถึงตอนนี้ก็คงปฏิเสธไม่ได้แล้ว มีแต่จะต้องรีบทำให้เสร็จ

"ถ้างั้นผมใส่ให้ดูเลยนะครับ"

รับชุดมาแล้วเดินเข้าห้องเปลี่ยนชุดไป ใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะออกมา ดูท่าชุดจะค่อนข้างพอดีตัว เว้นเสียแต่รองเท้าที่เขาใส่ไม่ได้

"บ แบบนี้ใช่ไหมครับ"

เจ้าตัวหน้าขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด แถมไม่ยอมเดินออกห่างจากห้องลองชุดเลย

"ดีใจที่ชอบนะครับ"

เด็กหนุ่มยิ้มให้อย่างดีอกดีใจ

"เป็นไงบ้างครับ ชอบรึเปล่า"

"แล้วก็นะ ผมสามารถสลักชื่อลงบนฝากล่องให้ได้ด้วยนะ สนใจไหมครับ"

ขายของอย่างเต็มที่เลยทีเดียว

"ขอบคุณครับ"

เห็นผู้มาใหม่ที่มาพร้อมกับคำชม เขาก็โน้มตัวแล้วกล่าวขอบคุณ

"ผทตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือเลยละครับ เพราะได้กำลังใจจากใครหลายๆคนเลย"

"จะว่าไปแล้ว ผมสามารถสลักชื่อลงไปบนฝากล่องได้นะครับ"

"อยากให้ผมเขียนชื่อใครเป็นพิเศษรึเปล่า"

"อ อย่าพูดแบบนั้นสิครับ"

แต่เพราะด้วยคำพูดที่ดูเซร้าลงทำเอาเด็กหนุ่มวางตัวไม่ถูก
หากมีหูมีหางคงลู่คงตกไปหมดเสียแล้ว

"อย่างน้อยผมก็จัดบูธนะครับ เอาไว้เมื่อถึงวันงานแล้วมาหาดีไหมครับ"

"ถือว่าส่วนนั้นเป็นการแสดงเล็กๆน้อยๆจากผมก็ได้นะ"

"แหะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ"

พอโดนชมก็หัวเราะเก้อ กล่าวอย่างถ่อมตัว

พอถอดเครื่องเล่นออก ก็มองออกไปไกลๆเพื่อพักสายตา
ความรู้แปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่นานก็รู้สึกทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ

"น่าเสียดาย ผมอยากจะแก้มือใหม่จัง แต่คงต้องกลับไปเฝ้าที่บูธของตัวเองเสียก่อน"

"เอาไว้ถ้าว่าง แล้วผมจะมาอีกนะครับ"

พูดจบก็โค้งตัวให้แล้วเดินออกไป

(เดะพ้มมาอีกแน่😆)

"ขอบคุณครับ"

ได้รับคำชมก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

"จะว่าไปสามารถสลักชื่อลงไปที่ฝากล่องตรงนี้ได้นะครับ"

"ผมสามารถเขียนให้ได้นะ"

เขาชี้่ตรงมุมฝากล่องด้านตรงที่เขาสามารถแกะเป็นชื่อของอีกฝ่ายได้

"ยินดีครับ"

เขาโค้งตัวตอบรับคำขอบคุณจากอีกฝ่าย

"เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้วละครับ"

"ให้เสียงดนตรีสร้างความสุขให้นะ"

ตอบรับด้วยรอยยิ้มที่สดใส

"จะว่าไปแล้ว อยากสลักชื่อลงไปไหมครับ"

ไม่พูดเปล่าถืออุปกรณ์หน้าตาเหมือนไขควงขึ้นมาจากผ้ากันเปื้อนที่สวมอยู่

(หูยย สุดยอดมากเลยครับบบ)