(ลืมแปะ😢)

"ใกล้มือก็มี ทำไมต้องลงไปนั่งจับแมวจรล่ะ"

มิฮาอิลเผยสีหน้างุนงงออกมาเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างดังเดิม พร้อมมือขึ้นมาปิดปากคล้ายกับกำลังกลั้นขำกลายๆ

"ใครจะอยากจับหูที่ตัวเองจับได้ทุกวันอยู่แล้วกัน"

สายตาที่จ้องมองไปที่ลูกแมวตัวจิ๋วมืดครึ้มขึ้น แม้จะยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ไม่หาย แต่สายตาของเขาก็ทำให้ดูน่ากลัวขึ้นอีกระดับ

แค่แกล้งน่ะนะ

"ว่าไง ให้ฉันจับหรือเธอจะหลงทางแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆดี"

มิฮาอิลมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความระแวงจากอีกฝ่ายที่ส่งมาพร้อมกับคำขอร้องที่ก็ถูกกล่าวออกมาอย่างตะกุกตะกักคล้ายกับไม่เต็มใจด้วยความรู้สึกขบขันเล็กๆ

“แหม เอายังไงดีนะ”

เขาเอียงหัวไปมาประหนึ่งกำลังใช้ความคิด แม้ที่จริงแล้วก็แค่ทำไปเฉยๆ ก็ตาม ก่อนจะกลับมาสบตารุ่นน้องแมวเหมียวตรงหน้าพร้อมกับยิ้มกว้างจนดวงตาโค้งราวกับจันทร์เสี้ยว

“ถ้ายอมให้จับหูอาจจะพาไปส่งก็ได้นะ^^”

มิฮาอิลที่เห็นปฏิกิริยาตอบกลับอย่างน่าเอ็นดูก็อดที่จะหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้

“หลงทางเหรอ”

เขาถามขึ้นมาด้วยรอยยิ้มประจำตัวที่ประดับอยู่มุมปาก สายตาคมกริบก็มองจ้องหูแมวสีเข้มปลายที่ขยับไปมาล่อตาล่อใจให้จับไปด้วย

“ให้ช่วยไหม?”

(มาบวกๆคับ🙌)

ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความสดชื่นของวันเปิดภาคเรียน บนม้านั่งในพื้นที่ไร้ผู้คนกลับมีมิฮาอิลที่หลีกหนีความวุ่นวายมานั่งหลบอยู่ใต้ต้นซากุระ

เขามองบรรยากาสรอบด้านไปทั่วๆก่อนจะไปเจอลูกแมวหลงทางที่คลับคล้ายคลับคลาในคำบอกเล่าของพี่ชาย

ไม่ทันจะได้อะไรความคิดก็ไปก่อนตัว เขาเดินปรี่เขาไปใกล้แมวน้อยตรงนั้น ก่อนจะเป่าหูที่แมวเรียกความสนใจจากอีกฝ่าย

“สวัสดี”