หลังจากนั้นทั้งคืน นอกจากเสียงเกมแล้วก็คงเป็นเสียงหวานระงมที่ดังอยู่เป็นระยะจนพระอาทิตย์ขึ้น

END

"โอ๋ๆ...ไม่ร้องนะครับ"

"ผมรักพี่ รักพี่คนเดียว"

"เดี๋ยวคืนนี้ผมจะง้อพี่ทั้งคืนเลย"

รอยยิ้มใสซื่อจากคนรักก็เกือบจะทำให้เชื่ออยู่หรอก

"แล้ว...ทำไมต้องทั้งคืนด้วยล่ะ?"

"พี่คิดว่าอะไรล่ะครับ?"

!

"ก็เพราะใครกันล่ะ..."

คาฟก้าซบลงที่อกของนารุมิ ก่อนที่น้ำตาใสจะคลอเบ้า

"โกรธผมหรอ?..."

"โกรธ...พี่คิว่าเราจะไม่สนใจพี่แล้ว..."

นารุมิกำลังยืนอยู่

"พี่โกหกไม่เนียนเลยนะครับ"

"เก็น รู้ได้ไง"

"สายสืบ"

นารุมิพูดจบก็อุ้มคาฟก้าในท่าเจ้าหญิง(?) ก่อนจะวางเงินค่าวิสกี้ ก่อนจะเดินออกไป

"เก็นปล่อยพี่!"

"ไม่ จนกว่าพี่จะยอมบอกว่าเป็นอะไร"

"พี่ไม่ได้เป็นอะไรนะ-"

"โกหก"

คาฟก้าสั่งวิสกี้มาจิบเพียวๆ เสียงของเพลงก็ยังดังกลบความคิดในใจของเขาอยู่จนเขาเหลือบไปเห็นว่ามีข้อความหนึ่งส่งเข้ามา

'หมาเด็ก'

คาฟก้าอยู่ไหนครับ

พี่อยู่ร้านอาหาร ไม่ใช่ว่าเก็นเล่นเกมอยู่หรอ

//ส่งรูป//

โกหกหรอครับ?

!!!

คาฟก้ารีบหันไปมองด้านหลังที่ตอนนี้

เสียงเรียกหนึ่งดังขึ้นทำให้ตื่นจากภวังค์

"ครับ?...อ่า ขอโทษทีครับพอดีผมเครียดไปหน่อย"

"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรครับ คุณลูกค้าจะสั่งเมนูไหนเชิญเลือกได้เลยนะครับ หรือจะให้ผมแนะนำก็ได้นะครับ"

อาจเป็นเพราะคาฟก้าโตมากับคำว่าเกมที่ไม่ใช่เกมจากโทรศัพท์หรือพวกเกมpc เขาอาจจะเเก่ไปจริงๆนั่นแหละที่จะเข้าใจอะไรเกี่ยวกับคำว่าเกมสมัยนี้

เสียงเพลงดังระงมเพื่อกลบรอยน้ำตาที่เริ่มไหลลงมา

เขาชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิว่านารุมิยังรักเขาอยู่มั้ย...

สงสัยจัง...

"คุณลูกค้าครับ"

แต่พี่คาฟ

// อ่านแล้ว

คาฟก้าถอนหายใจอันที่จริงก็ไม่อยากจะทำแบบนี้แต่แค่เขารู้สึกว่าอยากจะคิดอะไรสักพัก

เขาเดินเข้าบาร์พร้อมไปนั่งเก้าอี้ตรงเคาน์เตอร์ที่ประจำสมัยยังไม่คบกับนารุมิน่ะนะ

"เห้อ..."

เสียงปลายสายถูกตัดไป เรโน่ถอนหายใจก่อนจะหันไปเห็นข้อความของพี่คาฟ

เรโน่ไม่ต้องไปแล้วนะ

เขาเหลือบมองก่อนจะพิมพ์ถามกลับไป

พี่คาฟจะไปคนเดียวหรอครับ มันอันตรายนะ ให้ผมไปนั่งเป็นเพื่อนดีมั้ย

น่าๆพี่ไม่เป็นไรหรอก ฝากบอก
เก็นทีนะว่าพี่วางถุงกับข้าวไว้ที่โต๊ะตรงห้องครัว

แต่...สำหรับนารุมิแล้ว มันน่าเอาสุดๆ

อ่า...ยิ่งคิดถึงเรื่องแบบนี้กับคาฟก้านารุมิก็แทบทนไม่ไหว

"เดี๋ยวก็โดนหมาคาบไปแดกเถอะมึง คอยดูนะถ้าพี่คาฟงอนมึงจริงๆมึงตายแน่เก็น"

เสียง หึ จากปลายสายทำเอาเรโน่เลือดขึ้นหน้าหน่อยๆ

"เออๆ รู้แล้วพี่คาฟไม่เคยโกรธมึงเกินแปดวัน แต่กูให้มึงคิดอีกรอบนะเก็น พี่เขารักมึงมากเลยนะ"

นารุมิครุ่นคิด อันที่จริงเขารักชายคนนี้มากๆ จนแทบไม่อยากให้ชายอื่นมอง ถึงเจ้าตัวจะบอกว่าตัวเองแค่ลุงวัย 32 ปี แถมหุ่นก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น

ปกติไอ้เก็นชอบแกล้งแค่นิดเดียว แต่ไหงรอบนี้กลายเป็นแบบนี้...

"ก็กะจะหยอกให้พี่เค้าตกใจเล่นๆ"

นั่นดูคำตอบมัน

คนในนั้นได้เลือดตกยางออกเป็นแน่

แต่ก็นะ พี่เเกขอมาขนาดนี้ขอทักไปชวนเพื่อนพี่แกไปด้วยแล้วกัน

เรโน่มองเเชทของพี่คาฟเป็นระยะเผื่อมีข้อความจากพี่คาฟมาบอกปัดนัดทิ้ง

แต่ก็ผ่านมาเกือบนาทีก็ไม่มีแววตนจึงทักไปหาเพื่อนสนิทของตน

ไม่ส่งดีกว่า โทรเลยล่ะกัน

"ฮโหล เก็นมึงแกล้งพี่คาฟอีกแล้วหรอ"

ปลายเสียงของเรโน่ถามด้วยความรู้ใจ เจ้าเก็นน่ะชอบแกล้งพี่คาฟแต่รอบนี้คงหนักเกินไปหน่อย...

คุยไปคุยมาก็ได้เป็นว่าคาฟก้าขอให้เรโน่พาไปดริเงที่บาร์เพื่อคลายเครียดสักหน่อย

อันที่จริงเรโน่กะจะปฏิเสธ เพราะอะไรน่ะหรอ...

ก็ไอ้เก็นมันหวงพี่คาฟขนาดนั้น ถ้าปล่อยให้พี่คาฟไปบาร์มีหวัง...

"เก็น"

ติ๊ด!

"ผมไม่ว่างครับ คาฟก้าไปกินก่อนเลย"

อีกแล้ว...นี่เป็นครั้งที่สามที่นารุมิปฏิเสธเขาแบบนี้

คาฟก้าได้แต่คิดว่าเด็กมันกำลังเข้าสู่วัยปรับตัว แต่ยิ่งคิดยิ่งน้อยใจไปใหญ่

"เห้อ..."

คาฟก้าถอนหายใจหลังจากที่เดินออกมาจากบ้าน มือหนากดเปิดโทรศัพท์ทักหาใครบางคน

`โน่`

กำลังขยำข้อสอบ

พุดไปพุดมาหลังทยอยลงฟิคเก่ามาในนี้ทั้งหมดแล้ว อยากสร้างซิมพี่คาฟอ่ะ