Ik hoor bij de mensen die de opkomst van AI meer met zorg dan met enthousiasme bekijken. Ja natuurlijk, er zijn taken die AI veel beter kan dan mensen, en dat is handig. AI maakt vast minder dt-fouten dan ik. Er zijn schaduwkanten, zoals het energiegebruik en de totale vervuiling van informatie met eindeloze, lege content en propaganda. Maar ik heb een andere grote zorg: hoe bouw je als jonge professional gezag op? In de loop der jaren heb ik een flink aantal jonge professionals in mijn vakgebied begeleid, vaak jonge adviseurs met strategisch talent. Regelmatig oreerde ik dat dan over de drie vormen van advisering die ik zie en de vraag hoe je die ontwikkelt. Een beginnende adviseur start meestal met de _gunfactor_ : je bent nieuw, fris, jong, aardig en hoewel we vinden dat je er nog weinig van weet luisteren we. Fijn in het begin, maar beperkt houdbaar: je moet er aardig voor gevonden worden en voor dat is niet altijd effectief. De tweede stap is vaak _argumenten:_ je weet waar je het over hebt en kunt je standpunten beargumenteren. Het nadeel ervan is dat je meer met tegenwind te maken krijgt: ‘ja maar’. Argumenten lokken tegenargumenten uit. Zeker bij problemen waarbij niet iedereen een oplossing wil, loop je dan vast. Als je dat een tijdje doet, ontwikkel je met vallen en opstaan _gezag_. Mensen luisteren naar je omdat je gezien wordt als een autoriteit in je vakgebied. Je geniet vertrouwen. Je weet op basis van je ervaring snel of iets een goed idee is of niet, ook als je dat rationeel vaak niet meteen kunt onderbouwen. Argumenten heb je vaak niet meer echt nodig. Ervaren professionals zullen dat gevoel herkennen: intuïtie is geslepen ervaring. Als je als jonge professionals deze skills nog moeten ontwikkelen, dan zijn AI-tools zowel heel verleidelijk als heel gevaarlijk. De verleiding is dat je denkt dat je met AI sneller een veel beter stuk kan maken. Dat is zo, but at a price: je helpt je gunfactor om zeep. Want, pff, je hebt het niet zelf bedacht maar aan AI gevraagd. Ervaren professionals in jouw vak zien het meteen: het klopt wel, maar het voelt leeg. Een originele gedachte staat er niet in. Het maakt het ook niet echt leuk om je te coachen, want verder dan de prompt heb je er niet over nagedacht. Die gunfase is cruciaal: je hebt ‘m nodig om draaiuren te maken, te oefenen, fouten te maken, te leren. In de fase waarin je gaat argumenteren is AI zo mogelijk nog gevaarlijker. Het zijn niet echt jouw argumenten dus ze overtuigen niet en met AI kunnen je tegenkrachten dat opeens net zo goed. En dan gaat de organisatie zich afvragen: “Als AI jouw werk kan, waar hebben we je dan nog voor nodig?¨ Gebruik je al jonge professional teveel AI-tools, dan ontneem je jezelf de kans om te groeien. Leren doe je in veel vakgebieden met hulp van meer ervaren mensen om je heen. Maak daar gebruik van en blijf met je vingers uit die honingpot. Michel PS: de tekst is van mij, het plaatje is wel van AI, op basis van de tekst. Een jonge professional is dus in de ogen van AI een blanke jonge man. Nog zo’n groot gevaar, helaas. ### Share this: * Click to share on X (Opens in new window) X * Click to share on Facebook (Opens in new window) Facebook * ### _Related_

Vorige week ontwaarde ik zowaar een (voor mij) nieuwe populistische communicatievorm. In het Engels zou je het Emotionalistic Communications kunnen noemen. Ja, dat woord bestaat. In het kort komt het erop neer dat je eigen emotie de boodschap IS, en daarmee controleer je het narratief. Op korte termijn is dat bijzonder effectief, zo zagen we vorige week. Het journalistieke antwoord kwam nog niet uit de verf, maar lijkt me eigenlijk niet zo moeilijk. Bij communicatie is framing heel belangrijk. Elk frame heeft een held, een schurk en een slachtoffer – het sprookje is de oervariant ervan. Het kan bijzonder nuttig zijn om uit te leggen waar je staat dus er is op zich niks mis mee. De populistische variant is problematischer, daarbij positioneer je jezelf als slachtoffer, iemand anders is de schurk (de wetenschap, de rechterlijke macht, de journalistiek). Je roept er boosheid en verontwaardiging mee op bij het publiek. Dat publiek mag de ‘held’ zijn door in het toetsenbord te klimmen en de ‘schurk’ met haat te bestrooien. Je zaait boosheid en je oogst cynisme, maar helaas zijn we er allang aan gewend. Niet alleen puur populistische partijen doen het, je ziet het overal. Maar vorige week zag ik een nieuwe variant. Daarbij ben je ook het slachtoffer, maar nu gaat het niet om het oproepen van een emotie bij je publiek. Je eigen emotie is de boodschap. “Ik ben nu veel te boos om die vraag te beantwoorden/daarover na te denken¨. Ik kan me niet goed voorstellen dat er een journalist was die dat echt geloofde – zo verrassend was de val van het kabinet dinsdag nu ook weer niet. Maar als je terugduwt (‘speelt u die boosheid niet een beetje?’) ben jij als journalist opeens de schurk in het verhaal. Je zit aan alle kanten klem. Op korte termijn is het dus heel effectief: iedereen schreef het op en zond de quotes uit. ‘Het controleren van de macht’, de kerntaak van de journalistiek was op dat moment onmogelijk. De vragen zijn daarmee natuurlijk niet verdwenen, maar als je behendig bent in ‘flood the zone’, kun je ermee wegkomen. Is er geen manier om hier vanuit de journalistiek beter mee om te gaan? Lijkt me wel. Gebruik de quotes niet letterlijk, maar vertel je publiek: ¨de politicus gaf aan nog te emotioneel te zijn om inhoudelijk op deze vraag te reageren’. Ik schat in dat ze er dan weer vrij snel mee ophouden. Michel Photo by Andre Hunter on Unsplash ### Share this: * Click to share on X (Opens in new window) X * Click to share on Facebook (Opens in new window) Facebook * ### _Related_

Original news, reviews, analysis of tech trends, and expert advice on the most fundamental aspects of tech. Official Ars Technica account. 🟠

106 Posts, 11 Following, 137 Followers · Tweewekelijkse Podcast over ruimtevaart en astronomie, met oa @hmblank@mastodon.social, @mariekebaan@mastodon.social, @michelvanbaal@mastodon.social, @spacerik@mastodon.social, @nickpoelstra, Thijs Roes, Luc van den Abeelen en vele anderen

17.7K Posts, 0 Following, 10.9K Followers · Onafhankelijke, diepgravende en integere journalistiek. Blijf hier op de hoogte van het laatste nieuws en lees als eerste de nieuwste NRC-artikelen

Original news, reviews, analysis of tech trends, and expert advice on the most fundamental aspects of tech. Official Ars Technica account. 🟠

Vernielde bordjes, appgroepen en nu ook een petitie die vanmorgen al zo'n 1200 keer is getekend.

Voor veel communicado’s een regelmatig terugkerende vraag: ‘Moeten we niet een 1-aprilgrap doen?’. Humor kan een krachtig marketinginstrument zijn (hoi Coolblue), maar is best moeilijk om echt goed te doen. En zeker 1-aprilgrappen. Veel grappen komen niet zo veel verder dan een poging iemand anders een verhaal te laten geloven, en dan hard ‘EEN APRIL!’ te roepen. Dat mag natuurlijk best, maar echt goed geslaagde 1-aprilgrappen zitten complexer in elkaar. En er bestaat volgens mij een recept voor. Komt ie. **Vier fases** Een echt goeie 1-aprilgrap bestaat uit vier fases: allereerst is er natuurlijk een goed verhaal (1). Dat verhaal moet nuchter beschouwd vrij ongeloofwaardig zijn, maar de kunst is om te appelleren aan een diep-menselijke emotie (2) -dan kunnen we namelijk niet meer zo goed helder denken. Soms gebruiken grappenmakers sterke negatieve emoties, zoals angst of verontwaardiging. Dat werkt wel, maar het niet zo verstandig want dan werkt fase (4) straks niet. Beter zijn emoties als verwarring, trots of hebberigheid. Fase (3) is de belangrijkste, en die vergeten de grappenmakers meestal: de ‘call to action’: een goede 1-aprilgrap moet mensen aanzetten tot een actie. Bij de laatste fase (4), de onthulling, hoor je eerst gêne te voelen (‘dat ik daaar ben ingetuind!’), en daarna om jezelf te lachen. Daarom werkt een sterke negatieve emotie zoals boosheid ook niet, want dan vind je het achteraf niet erg grappig. De meeste 1-aprilgrappen werken niet zo goed, en vaak is het omdat fase 3 mist en/of omdat het geen emotie oproept (2). **Meeuwen **Twee voorbeelden uit eigen ervaring, ter illustratie:Een jaar of 15 geleden, toen ik op het communicatiekantoor van ESTEC in Noordwijk werkte stuurden we eind maart een interne mail naar al het personeel: vanaf morgen werd de maximumsnelheid op de weg langs de duinrand verlaagd tot 18 km/u om de broedende meeuwen rust te geven (1). Het appelleerde aan het dilemma dierenliefde versus ongemak (2), en had een duidelijke call to action: 18 km per uur rijden. De volgende dag (1 april) ontstond er ’s ochtends een lange file door langzaam rijdend verkeer (3), en rond de lunch hingen we op een groot bord bij de ingang van de kantine alle mails (geanonimiseerd) die we hadden gekregen (4), o.a. van mensen die klaagden dat hun snelheidsmeter geen ‘18’ kon aangeven. En ja, men kon er wel om lachen. In 2003 kon je je hond aanmelden als metgezel voor Andre Kuipers tijdens zijn eerste ruimtereis (1), iets om trots op te zijn (2), er was een selectiebijeenkomst (3) en daarna een boel media-aandacht (4?). **Doen?** Dat alles gezegd hebbend even terug naar de vraag: ‘moeten we niet een 1 aprilgrap?’. Als ‘we’ een stelletje studenten is, doe lekker, maar als ‘we’ een organisatie is, moet je wel een beetje voorzichtig zijn (over bedrijven en 1 april schreef Coopr goede blogs). Iets kleins op facebook kan meestal best, maar omdat een echt goede 1-aprilgrap een stevige emotie nodig heeft, kan ie ook danig uit de hand lopen. Als mensen het achteraf helemaal niet zo grappig vinden dat ze er ingetuind zijn, kan het je relaties schaden. En de vraag is natuurlijk of ‘humor’ wel bij je organisatie past. Voor Coolblue bijvoorbeeld is het een heel krachtig communicatie-instrument. En ja, hun grap klopt. Michel Foto: Bernard Hermant, Unsplash ### Share this: * Click to share on Twitter (Opens in new window) * Click to share on Facebook (Opens in new window) * ### _Related_

Eerder al nam NASA voor Voyager 1 al een soortgelijk besluit, om energie vrij over te houden voor resterende metingen.

Dolfijnen zwemmen rond de net gelande ruimtecapsule in de Golf van Mexico.

690 Posts, 0 Following, 3.49K Followers · Altijd. Overal. NOS.

De Raad van State oordeelde vandaag negatief over de voorstellen van Wiersma om boeren die buiten hun schuld zonder vergunning zitten.