(ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะ✨🥺)

"เป็นสาวที่ร่าเริงเสียจริงนะ.." คำพูดที่แฝงด้วยความจริงใจและภาพจำของเพื่อนสนิทที่เคยเล่นด้วยกันสมัยเด็กลอยเข้ามา

เขามักจะแพ้รอยยิ้มแบบนี้เสมอเสียจริง

"เป็นเกียรติเช่นกัน.." เขาโค้งลงรับจังหวะเดียวกัน

แต่ยังไงวันนี้ก็เป็นคืนเทศกาลท้ายปีจะขาดอีกคำหนึ่งคงไม่ได้

"ขอให้ปีหน้า..เธอยังมีรอยยิ้มแบบนี้เสมอนะ"

"การได้ถูกยอมรับ หรือ ใครที่รู้สึกต้องการเรา ในบางครั้งก็รู้สึกเหมือนกันว่า ตัวฉันได้อยู่ในที่ถูกที่ควรเชียวล่ะ"

มุมปากของเซบเว่นถูกยกยิ้ม ในเสี้ยววินาทีที่เราต่างจ้องมองกันและกัน

"ขอบคุณเธอมากเลยล่ะ ที่ชวนฉันออกมาเต้นรำด้วยกัน.."

"..."ไม่ทันไรก็ถูดยิงคำถามที่เจ้าตัวพยายามไม่นึกถึงมันอยู่ขึ้นมา

"ก็คงกลับไปที่บ้านเกิด นำความรู้ที่เรียนไปพัฒนาหมู่บ้าน.."

"แต่เพราะฉันไม่ได้กลับนานมาแล้ว ก็มิอาจแน่ใจว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหรือเปล่า"

เป็นเด็กที่ช่างถามกว่าที่คิด รู้สึกไม่เบื่อหน่ายยามสนทนากับเด็กคนนี้เลย

"ที่นี่มีหลายสิ่งอย่างที่มอบให้ เลยยากอยู่ที่เมื่อจบไปคงไม่อาจได้กลับมา จึงไม่เคยอยากนึกถึงเทื่อถึงเวลา"

(ฉันกลับมาหลังหยุดปีใหม่แล้วค่ะ..)

“นั่นสินะ..” คิดดูไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็คงไม่มีทางลืมช่วงเวลานี้เป็นแน่

“ฉันคงจดจำว่าครั้งหนึ่งเคยถูกหญิงสาวคนหนึ่งชวนมาเต้นรำในคืนนี้ได้เป็นอย่างดีเลยล่ะ”

ดวงตาสีเทาจดจ้องคู่เต้นรำอย่างนิ่งสงบ

“ถึงแม้ว่าฉันจะยังเกร็งๆอยู่ก็ตาม..แต่เธอดูยังสนุกและยิ้มให้ไม่ดุด่า เท่านี้สำหรับมันคงเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำ”

”อาจารย์ชอบผมก็ดีใจ“

"..ถ้าบอกตามตรง ก็คงไม่ชินเสียเท่าไหร่"

ไม่ชินทั้งชุด และการออกมาอยู่ในฟลอร์เต้นที่มีผู้คนและแสงเทียน ทั้งที่ปกติเขาแทบไม่เคยออกมาจากมุมห้องเสียด้วยซ้ำ และชุดก็มักจะกลมกลืนไปกับผู้อื่น ไม่เตะตาเท่านี้

ตอนนี้เลยเกร็งไปทั้งตัวเลย..

"ชื่อเวราสินะ นั่นดูเป็นชื่อที่ดีนะ.." ว่าแล้วก็เปลี่ยนเรื่องเสียอย่างนั้น..

มือถูกยกขึ้นประสานกัน ก่อนก้าวไปตามจังหวะบทเพลง

"เคย..แต่นั่นก็นานมากแล้วล่ะ"

ที่บ้านเกิดของเซบเว่นก็มีประเพณีการเต้นรำในงานเลี้ยงฉลองอยู่บ้าง แม้มันอาจไม่ใช่งานที่แต่งตัวได้หรูหราเท่าครั้งนี้ก็ตาม

"แล้วเธอล่ะ? ดูจากที่มาชวนกันแบบนี้ คงเคยมาก่อนหรือเปล่า"

โดยปกติก็ได้แต่นึกว่าหน้าที่ในการขอเต้นรำควรเป็นฝ่ายชายอย่างเขาแต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับดูมาดแมนและชำนาญกว่าเขาเสียอีก..

(ถ ถ้างั้นขออนุญาตนะคะ!✨)

มือหนึ่งยื่นมาหาอยู่ในสายตาของชายที่ยังยืนอยู่เงียบๆ โดยที่ไม่แม้แต่ขยับเข้าไปใกล้ฟลอร์เต้นรำ

ผู้หญิงคนนี้..ถ้าจำไม่ผิด เธอคือผู้ใช้ธาตุลมที่มักโบยบินไปมาหรือเปล่านะ..
เพราะดูเป็นผู้ใช้ธาตุเดียวกันที่ดูชำนาญไม่แปลกที่จะเตะตารุ่นพี่ชั้นปีปลายอย่างเซบเว่น จนนึกแปลกใจที่เด็กที่เก่งแบบนี้มาชวนเต้นรำ แต่จะให้ปฎิเสธก็กระไรอยู่ จึงยื่นมือออกไปหา

"ถ้าเธอไม่รังเกียจกันนะ.."

(อ้าาาาาา สนใจมาเต้นรำกันซักหนึ่งบทเพลงมั้ยคะ🥺✨)

🪶นี่คือของขวัญของเจ้า สุขสันต์วันเกิด!🪶
#Mgr_commu #Mgr_Birthdayfes1

โพสต์สำหรับโควทอวดของขวัญวันเกิด~~🎁🎁🎁

─── ᛟ ───

✦ (สำรองข้อมูล) ของขวัญ SS1 ✦
docs.google.com/spreadsheets...

─── ᛟ ───

🪶ได้อะไรกันบ้าง? ดูด้วย!

...

"ไม่เห็นจำเป็นต้องขอโทษเลย" การที่นายเลิอกอีกเส้นทางไม่ใช่สิ่งที่ผิดนี่นา

พอเห็นท่าทีที่ดูสบายๆก็หลุดยิ้มอีกเช่นเคบ

"ขอบใจนะ.."

(กว่าจะแวะมาปิดรูท😭 แต่เรามาแล้วค่ะ ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะะ)

เป็นแบบนั้นเองเหรอ เซบมองดูอีกฝ่ายที่มีความตั้งใจในแบบของเขาเอง นั่นก็เป็นความจริงที่ว่าถึงจะชอบเวทมนตร์มากเท่าไหร่ก็ใช่ว่าทุกคนจะยอมเสียสละบางสิ่งให้ได้จริงๆ

”นายเป็นคนเก่ง..ฉันเองก็เชื่อว่าอะไรที่นายตั้งใจจะทำ มันต้องสำเร็จได้แน่เหมือนกัน“

รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นพร้อมกับหันไปมองเพื่อนอีกคนของตน

”นายต้องทำได้แน่นอน“