“สิ่งสำคัญคือตรงนี้!”
ตาแดงที่เหลือข้างเดียวจ้องเขม็งไปที่คนตรงหน้า

“ข้าซ่อนตัวให้เงียบกว่าป่าจนกว่ากระต่ายจะโผล่ ห้ามมันรู้ตัวจนกว่ามันจะใกล้และหันไปในทิศตาข่ายเจ้าพอ!!”
“ฮ่า!!!! !!”
“จังหวะนั้นข้าพุ่งเข้าไปซ้ายทีขวาทีใส่เจ้ากระต่ายนั่นให้มันกลัวข้าหนีตายไปเลย!!!”

โนเอลขยับมือที่ถือแก้วไวน์สลับซ้ายขวาตามจังหวะเรื่องเล่าจนไวน์ในแก้วหมุนไปมาน่าหวาดเสียวจะกระฉอกแหล่มิกระฉอกแหล่

“เจ้าอยากรู้เรอะ?!”

“ข้าก็แอบผูกตาข่ายที่ข้าทำไว้กับพุ่มไม้หนาๆ แถวที่ข้าเจอกระต่าย! ช่วงหนาวๆ แบบนี้พวกมันชอบออกมาวิ่งกันวันแดดออก!”

เทเรซิก้าจี้โดนต่อมช่างจ้อของเจ้าเด็กฟันแหลม ถ้าเผลอถามเรื่องที่มันรู้ดีก็จะต้องทนฟังไปอีกห้าร้อยคำเลย (อาจารย์มัดร็อครอดตัวไป ฟิ้ว)

“ขอบใจ!” โนเอลฉีกยิ้มตอบกลับเสียงฉะฉานก่อนจะคว้าแก้วหมับเข้าสองมือ

เครื่องดื่มร้อนๆ แบบนี้มันช่วยให้มืออุ่นดีนักเชียว ครั้นจะรีบดื่มก็เสียดายความอุ่นที่นิ้วข้า แต่ถือจนเครื่องดื่มชืดก็เสียดายความอุ่นท้อง

พูดแล้วก็ซดเข้าอึกใหญ่ อร่อยจริงๆ เลยโว้ย ฮ่าๆๆ

ตกลงก็ดีใจไม่ใช่หรอ ทำไมยังดูโมโหอีก — โนเอลชะเง้อมางง
(แคลร์น่าร้ากกกก เหมาะแน่นอนพันเปอเซน! สวมเลย! สวมเลย!)

รอยยิ้มของคนชุดแดงตรงหน้ากับอุ้งตีนกระต่ายที่แกว่งไปมาข้างเอวทำเอาใจกระโดดเด้งอย่างยินดี

“ฮ่าๆๆ! ดี!!! เจ้ากระต่ายนี้ทั้งฝีเท้าไวทั้งรู้หลบหลีก ต้องให้โชคก้อนใหญ่กับเจ้าแน่! ดีนะข้าน่ะเร็วกว่าฉลาดกว่าเลยจับมาให้เจ้าได้!!”

เห็นเค้าชอบแล้วได้ใจใหญ่ เจ้าโนเอลไม่มียั้งปากไม่มีถ่อมตน ปล่อยแมงโม้บินว่อนไปหมดเลยเชียว

อะไรน่ะ ข้าไม่มีวันเกิดเสียหน่—
!!!
เสียงคำกำชับมารยาทในงานจากเพื่อนร่วมห้องทั้งสองพลันก้องในหูขึ้นมา

“สุขสันต์วันเกิด!”
“สุขสันต์วันเกิดเจ้าด้วยเหมือนกัน!”

เกือบไปแล้ว ถ้าไม่พูดทักทายกันด้วยคำนี้จะอดกินของน่าอร่อยในงาน (แน่นอนว่าโดนหลอกทั้งนั้น)

“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?”
โนเอลทะเล่อเข้าไประหว่างบทสนทนา มองหน้าเทเรซิก้าด้วยสายตาตื่นเต้นวาวเป็นมัน
“รู้สึกโชคดีขึ้นรึยัง?”

(ขออนุญาตบวกโรลนะฮับ!)