(เด็ก ๆ จีบกันมันน่ารักชะมัดดด🤲

แต่นึกว่าเราสนิทกันซะอีก 🧍‍♂️ อลิสคุง ฮิโด่ย)

"ก็ถ้าเทียบกับเจ้าแล้วข้าไม่ได้รู้จักอะไรกับนางนี่" พูดเสร็จก็ดันมือที่ทาเลียสออกห่างตัว

"แต่ถ้านางยินดีจะให้ก็อีกเรื่อง มอบให้ผู้อื่นแล้วจะมาขอคือมันเสียมารยาทนะ ...เด็กไม่ดี"

พูดแล้วก็ใช้มือที่ว่าง ๆ จัดการยีหัวรุ่นน้องให้ยุ่งไปที

(ขอบคุณเช่นกันค่าาา 🙏✨)

หลุยส์ทำเป็นยิ้มร่าใส่คำตอบโต้นั้น เพราะน่าจะเคยชินกับฝีปากอีกคนไปแล้ว

"ไม่รู้สิ ข้าก็ไม่เคยยากจนแบบเจ้ามาก่อนนี่นา ยังไงเสียก็อุตส่าห์ให้มาแล้วข้าจะกินให้อร่อยแล้วกันนะ"

“เอ๋ ซื่อเสียจริง ใครจะกินรวดเดียวหมดล่ะ ข้าไม่ใช่คนชนชั้นเดียวกับเจ้านะ ไม่ทำเช่นนั้นหรอก” 🥹

"เห็นแบบนี้ข้าเป็นผู้ใหญ่พอที่จะไม่แย่งของของผู้หญิงหรอกนะ"

พอพูดแล้วก็ทำท่ายืดอกว่าตัวเองเป็นสุภาพบุรุษสุด ๆ (แม้จริง ๆ แล้วจะเป็นแค่เด็กเวรคนนึง-)

"แต่ว่าถ้ายืนยันว่าจะให้ขนาดนั้น ข้าก็จะ อย่ามาว่าข้าตระหนี่เสียทีหลังแล้วกันล่ะ"

"ถ้าเจ้าจะมอบให้อีก ข้าก็ยินดีรับเท่าที่เจ้ามอบให้นั่นแหละ ฮ่าๆๆๆ"

หลุยส์เองก็หัวเราะตอบรับคำพูดนั้นอย่างไม่ยี่หระอะไร

"ถึงจะรับปากไม่ได้ แต่ครั้งหน้าข้าจะตอบแทนให้เจ้าแล้วกัน "

"ข้าจะให้สาวใช้เตรียมน้ำชารับรองรอไว้ให้ท่านเลย"

หลุยส์ยิ่งยิ้มกว้างดีใจเข้าไปใหญ่ เหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นมาใหม่ ๆ

"ถ้าเช่นนั้นข้าจะรีบไปแจ้งคนในชุมนุนไว้ก่อน ขอให้มีวันที่ดีล่ะท่าน"

พอพูดแล้วเขาก็วิ่งจากไปเลยทันที ดูท่าจะดีใจมาก ๆ ที่ชุมนุมเขาเป็นที่สนใจของผอ.เสียที

(ขอบคุณสำหรับโรลค่า🙏)

"ขอบใจเจ้ามาก คำเดียวก็คงกินหมดแล้ว ทั้ง ๆ ที่ไม่ค่อยเงินตราใช้แท้ ๆ ยังอุตส่าห์หาของมาให้ได้นะ" ✨

"เห ท่านก็รู้เรื่องสินะ" หลุยส์ได้ยินคำอวยพรแบบนั้นก็ดูมีสีหน้าที่ระรื่นมากกว่าเดิมไปอีก

"ถ้ามีคำชี้แนะจากท่านมากกว่านี้ก็คงจะดีไม่น้อยเลย อลิสแทร์เองก็คงจะดีใจหากท่านแวะเวียนมาหาที่ชุมนุมเราด้วย"

เขายื่นมาแล้วรับขนมทั้งถุงมา แถมยังมีหน้าระรื่นอีก

"เจ้าอุตส่าห์มอบให้ข้ามากขนาดนี้เชียวหรือนี่ ข้าคิดว่าเจ้าจะให้เพิ่มแค่ชิ้นสองชิ้นเสียอีก"

“หืม แปลว่าก็มีสินะ? ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่ท่านชายก็ยังเลือกที่จะยอมให้เขาทำ ของแบบนั้นข้าขอไม่เข้าใจดีกว่า ”

เขายกยิ้มเล็ก ๆ มาให้ แล้วกัดขนมชิ้นนึงแล้ววางอีกครึ่งกลับไปให้อาจารย์

”ข้า‘แบ่ง’ให้เป็นการขอบคุณสำหรับขนมกับบทเรียน พูดคุยกันครั้งนี้ข้าสนุกมากเลย“

พอพูดจบเขาก็โค้งหัวเล็ก ๆ ให้พาห่อขนมเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

“เห ว่ากันแบบนี้ใจร้ายจังนะ ทั้ง ๆ ที่เจ้าก็ให้ข้าอยู่ดี”

หลุยส์รับไว้ด้วยรอยยิ้ม จะมีก็สีหน้าที่เปลี่ยนไปตอนโดนว่าเพียงครู่เดียว ก่อนกลับมาทำหน้ายิ้มแย้มตามเดิม ก่อนรับแอปเปิ้ลกับขนมปังมากอดไว้

“…ส่วนแอปเปิ้ลลูกนึง ข้าคืนให้ เอาไปให้พี่น้องเจ้ากินเถอะ”

พอพูดแล้วก็วางแอปเปิ้ลลูกนึงคืนให้อีกฝ่าย

รอยยิ้มบนหน้าที่อวดดีเริ่มจางลงเปลี่ยนเป็นความงงกับสงสัยแทน

“ ท่านผู้อำนวยการ???”

ลองดีดนิ้วที่ตรงหน้าผอ.เรียกสติกลับมา

(ผอ.แบตหมดได้ด้วยเหรอ 😨)

“เทศกาลแบบเมื่อปีก่อนสินะ คิดแล้วก็น่าขันดีที่อ.เวลฟอล(ตลอดไป—)ไม่เปลี่ยนไปเลย ใจดีกับพวกเด็ก ๆ หรือคนอื่นมาเสมอ”

หลุยส์หยิบขนมอีกชิ้นแล้วพลิกไปมาพิจารณาขนมไปมา

“…แล้วถ้าข้าใจดีไปแบ่งขนมกับผู้อื่นก็น่าเสียดายแย่ ข้าไม่อยากถูกเอาเปรียบน่ะ …ท่านเองก็คงไม่เคยคิดแบบนั้นมาก่อนล่ะสินะ ดูเป็นคนประเภทที่จะชอบถูกเอาเปรียบจากใครเขาไปทั่ว“

”ฮ่ะ ๆ ๆ จริงสินะ ข้าลืมเสียสนิทว่าท่านพูดไม่เก่ง นี่ข้าคงจะเสียมารยาทไปที่กดดันอะไรแปลก ๆ เกินความสามารถท่านเกินไป“

หลุยส์ยิ้มตอบเหมือนเดิมกับเมื่อครู่ แม้จะมีอะไรที่เสียมารยาทไปที่ใครดูก็รู้ว่าจงใจ

”ถ้าแค่คำกล่าว ‘สุขสันต์วันเกิด’ ไม่ได้มากมายเกินไป ข้าก็ยินดีรับไว้“

“เอ๊ะ แต่ทั้ง ๆ ที่วันเกิดข้าแท้ ๆ อยากจะได้ของขวัญจากผู้ทรงคุณวุฒิอย่างท่านด้วยสิ”

หลุยส์ยกยิ้มแล้วยืนตัวตรงมือไขว้หลังไว้ มองที่ผอ.

“หรือจะเป็นคำอวยพรก็ดีเช่นกัน“

“ได้รับขนมจากท่านอาจารย์เวลฟอลคนเก่งแบบนี้ดีใจจังนะ แต่ถ้าไม่ได้เอาไปอวดเด็กคนอื่นมันน่าเสียดายออก“

หลุยส์ยิ้ม ๆ แกะห่อผ้าแล้วหยอบมากินต่อหน้าเลย

/สบตาแล้วหนีงั้นเหรอเลยเดินตามเลย/ ถ้าสบตาแล้วไม่ทักทายมันเสียมารยาทนะท่าน ได้ยินแล้วไม่ใชาหรือว่าวันเกิดข้าน่ะ /จิ้ม

เอ๋ ยกให้ข้าแล้วนี่ /ยกถังที่ไม่ใช่ถังขยะสูง ๆ