“อะ เอ่อ..” .///.)

คนที่คุยด้วยอยู่ก้มลงไปเหมือนจะพยายามดมว่ามันทำมาจากอะไร แต่พอโดนถามแบบนั้นก็ดูจะอายนิดหน่อย ทำตัวไม่ถูก ส่วนคนข้างหลังนั้น-

“อ๊ะ มันกินได้สินะ!! อาาาาาาาม“

พอถูกของกินล่อก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกต่อไป ดันแขนแฝดตัวเองหลบแล้วอ้าปากให้ป้อน :0 รองั่ม ๆ

“--เย็นสุด ๆ ไปเล้ยยย!!”

โหวกเหวก อดใจไม่ไหวเลยลงไปเล่นน้ำก่อนซะแล้ว อย่างน้อยก็ห่างออกไปมากพอที่ปลาแถวนี้จะไม่ว่ายหนีหมดซะก่อน

ผิดกับอีกคนที่หย่อนตัวนั่งเรียบร้อย ถึงแม้จะเหวี่ยงเบ็ดออกไปได้ไม่ไกลแต่ก็ดูจะสนุกกับการตกปลาครั้งแรกอยู่ล่ะ

“ถ้าตกได้จริง ๆ ข้าก็อยากเก็บไว้ย่างกิน แล้วก็ลองเอาไปขายดูด้วย~”

มัวแต่เถียงกันเลยไม่ทันเห็นว่ารุ่นพี่เข้ามาหาแล้ว คนตาสีทองสะดุ้ง ส่วนคนตาสีม่วงรีบแอบหลังคนตาสีทองอีกที(?)

“อ๊ะ...เอ๋ ใจดีจัง...?”
“ไม่สิ--ขอบคุณนะ พี่ชายย“

ยิ้มตอบอย่างสดใส เป็นฝ่ายรับมาทั้งสองไม้ ถือไว้ให้อีกคนด้วย🍎🍎

”คือพวกข้าอยากรู้ว่า-อ่า มันคือแอปเปิ้ลเสียบไม้งั้นเหรอ“

/กุมหัว ลอบถอนหายใจเบา ๆ

”ถ้าเขาไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน ข้าคงเอาไปฟ้องหัวหน้าชั้นปีแล้ว--เอาเถอะ ข้าไม่ถือสา เจ้าจะเอาขนมปังของข้าไปก็ได้นะ“

คนที่ชื่อเซนิธเหลือบมอง “ของ ๆ เจ้าก็เหมือนของ ๆ ข้านั่นแหละ” ก่อนจะหันกลับมามองเด็กผมดำตรงหน้า แบมือขอคุกกี้อีกรอบด้วยท่าทางกระตือรือร้น

พอเดินผ่านไปแล้วก็มีเสียงเด็ก ๆ คุยกันต่อนิดหน่อย

“เฟน, เฟน ข้าไม่เข้าใจ”
”งั้นเจ้าลองเปลี่ยนจากส้มเป็นเหรียญดู“

”อ้อ!“

เหมือนจะพอมีความหวังอยู่บ้าง--

(ไว้รอดูชะตากรรมคาบต่อ ๆ ไปคับ xDD )

"....อ๊ะ" และตอนนั้นเองที่เธอเพิ่งตระหนักได้.. ว่านั่นเป็นเวทลมของเธอเอง😶💦

( ข-ของหวานนน🥹🍎 สสวก.นะคับ!)

มีเด็กปีต้นหน้าตาคล้ายกันสองคนยืนแอบมองไม่ไปไหน ดูก็รู้ว่าอยากกินมาก--แต่มัวแต่ดันแขนกันไปมาว่าจะให้ใครเป็นคนเดินเข้ามาทักอยู่นั่น

เฟนิกซ์: /นั่งผงกหัว ไม่รู้ว่ากำลังเข้าใจตามที่พูดหรือกำลังแอบหลับกันแน่...

เซนิธ: /นั่งกุมหัว/ ทำไม...ทำไมถึงเป็น 15 ... ไม่ใช่ 8... ไม่สิ? เอ๋... /ทำหน้าสิ้นหวัง

(มาแย่งคุกกี้ต่อแล้--)

“งั้นข้าก็ต้องได้ครึ่งที่ใหญ่กว่านะ“

ถึงจะท่าทางซื่อแต่ต่อรองเป็น ไม่ยอมเสียเปรียบง่าย ๆ

“เซนิธ”

แต่แล้วเด็กผู้ชายที่หน้าคล้ายกันก็ร้องทักขึ้นมา พอหันไปก็เห็นเขาเดินถือถาดอาหารมาใกล้ สีหน้าท่าทางดูเกรงใจเป็นพิเศษ สบสายตาอีกคนที่นั่งอยู่

“ขอโทษทีนะ คือเขากำลังกวนเจ้าหรือเปล่า”
”เจ้ามาก็ดีแล้ว อะ“ แต่ก็ถูกเซนิธเมิน แถมยังขโมยขนมปังมายื่นให้ต่อหน้าเฉย

“?????“

(กลับมาแล้วฮะ--)

“แบบนี้สินะ! พี่ทราวิสข้าทำได้แล้ว!“
ชูอวดเบ็ดตกปลาอย่างสดใส ดูท่าทางตื่นเต้นไม่แพ้กัน เอาล่ะ ตอนนี้ก็พร้อมตกปลาแล้ว!

เซนิธ: /หลังจากพับขากางเกงเรียบร้อยแล้วก็--/

‘จ๋อม’

ในบริเวณริมน้ำที่ห่างออกไปนิด--เจ้าหนูนั่นหย่อนขาลงไปแล้ว

“โหยยย” /โอดครวญ

“เจ้าจะหลอกข้าหรือเปล่า? ครึ่งชิ้นนี่มันเหลือแค่ไหนกันล่ะ ไหนเอาออกมาให้ข้าเห็นทีซิ” เท้าเอวใส่

”แค่ขนมปัง ข้า(หามา)แลกได้อยู่แล้วน่า“

“อื้อ” สีหน้าดูดีขึ้นนิดนึง “ข้าต้องทำยังไงเหรอ” มายืนชะโงกดูทราวิสเตรียมคันเบ็ด หยิบมาลองทำตามดูไปด้วยอย่างสนอกสนใจ

ขณะเดียวกัน เซนิธก็กำลังก้มพับขากางเกงขึ้น...

H: ไฮริครับเสื้อมากอดไว้ เมื่อนึกถึงหน้าของคนที่ตนเองกล่าวถึง เขากระชับกอดเสื้อที่ถืออยู่ แล้วก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดู...อบอุ่นเป็นพิเศษ "ผมมั่นใจครับ ว่าเธอต้องชอบอาจารย์แน่นอน อาจารย์เองก็น่าจะชอบเธอเช่นกัน"

"ขอบคุณสำหรับเสื้อตัวใหม่ครับ ผมรบกวนอาจารย์มากพอควรแล้ว" ไฮริคโค้งอย่างสุภาพเป็นการบอกลา

🪶
“ฮึ… ฮึ่ม… อะแฮ่ม” อาจารย์ที่เป็นเด็กสาวตัวเล็กกว่าคุณกระแอมพลางเอาหลังมือถูจมูกกลบเกลื่อน ดูท่าจะปลื้มกับคำชมที่ได้มาอยู่ไม่น้อย

“งั้นรึ… ถ้าอย่างนั้น จะรับฟังอย่างจริงจัง”

เทเรซิก้านั่งลง หยิบพายแอปเปิ้ลออกมาตัดแล้วเอาเข้าปาก

ดวงตาเหยี่ยวมองดาบใหญ่ที่ห้อยอยู่ข้างเอวของคนตรงหน้า
แล้วจึงเริ่มถาม

เลิกคิ้วมองกลับ เห็นเก็บไว้ก็นึกว่าจะเหลือซะอีก

“อืม ขนมปัง? เอามั้ย??“ ยกนิ้วโป้งชี้ไปข้างหลังตน มีคนหน้าคล้าย ๆ กันกับเจ้าตัวนั่งตั้งใจกินอยู่แบบไม่รู้เรื่องอะไร บนจานมีขนมปังที่ว่า ส่วนจานข้าง ๆ ที่น่าจะเป็นของเด็กคนนี้หมดเกลี้ยงแล้ว

”หรือเจ้าอยากได้อย่างอื่น จะใช้งานข้าก็ได้นะ“ /กอดอกยืดตัวอวดเก่งอย่างมั่นใจ

/เซนิธยุกยิก เหมือนคึกอยากลงเดินเองแล้ว

ส่วนเฟนิกซ์เดินมาถึงจุดที่หมายตาไว้ก็ตั้งถังน้ำกับเบ็ดตกปลาลง

“อ๊ะ”

“ลืมเหยื่อตกปลา”

/เบะปาก ไม่นะ เขาทำพลาดอีกแล้ว ,_,)

(😭😭ช่วยด้ว5555555)

(ไม่น้าาา ต้องอย่าลืมบ้วนปากก่อนนอนล่ะะ)