Access Level : Restricted
──────────────────
❚ 星上 芽依 (ほしがみ めい) 3 年生
𝗛𝗼𝘀𝗵𝗶𝗴𝗮𝗺𝗶 𝗠𝗲𝗶 — Male
Age : 19 | Born : 2006
▍Last recorded statement :
“เอาล่ะ งั้นเรามาทำความรู้จักกันเลยดีไหม ”
| 📎🍎
" ไม่เข้าใจตรงไหนครับ? "
" อย่าถามมากไปกว่านี้ได้มั้ย... "
🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻
月城 陽翔 | Tsukishiro Hinato | 1-B
ʀᴏʟᴇ ᴘʟᴀʏ
... : ᴅᴇsᴄʀɪʙᴇ
“...” : ᴛᴀʟᴋ
––––––––———————
Doc : Bio (โค,โรล,เวิ่น OK)
" ไม่เข้าใจตรงไหนครับ? "
" อย่าถามมากไปกว่านี้ได้มั้ย... "
🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻
月城 陽翔 | Tsukishiro Hinato | 1-B
ʀᴏʟᴇ ᴘʟᴀʏ
... : ᴅᴇsᴄʀɪʙᴇ
“...” : ᴛᴀʟᴋ
––––––––———————
Doc : Bio (โค,โรล,เวิ่น OK)
ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า
+
ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า
+
[ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว
เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก
+
[ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว
เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก
+
คลื่นแห่งความสับสนบีดรัดลมหายใจให้ติดขัด ไม่ทันไรทัศนียภาพตรงหน้าก็ถาโถมเข้ามาไม่ทันได้ตั้งตัว
สิ่งที่อยู่ใกล้สายตาที่สุด คือฝ่ามือกร้านของชายวัยกลางคนกางออกมาข้างหน้าและร่างของเจ้าตัวที่อยู่ถัดออกไป ทันใดนั้นมุมมองก็ได้เลื่อนลงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะสั่นสะเทือนรุนแรงเหมือนกับว่ามีคนทำกล้องหล่นจากที่สูงอย่างไงอย่างนั้น
+
คลื่นแห่งความสับสนบีดรัดลมหายใจให้ติดขัด ไม่ทันไรทัศนียภาพตรงหน้าก็ถาโถมเข้ามาไม่ทันได้ตั้งตัว
สิ่งที่อยู่ใกล้สายตาที่สุด คือฝ่ามือกร้านของชายวัยกลางคนกางออกมาข้างหน้าและร่างของเจ้าตัวที่อยู่ถัดออกไป ทันใดนั้นมุมมองก็ได้เลื่อนลงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะสั่นสะเทือนรุนแรงเหมือนกับว่ามีคนทำกล้องหล่นจากที่สูงอย่างไงอย่างนั้น
+
【จงพนมมือ…และหลับตาลงเสีย】
สิ้นเสียงประกาศ ความเงียบก็ปกคลุม
เสียงกระซิบคุ้นเคยค่อยๆก้องมาจากทุกทิศ ดังเข้าสู่โสตประสาทพลันเนื้อตัวก็ชาวาบ เสียงรบเร้าของ ‘ตัวเขา’ พยายามเป่าหูด้วยประโยคเดิมซ้ำๆราวกับกำลังหยิบยื่นความปรารถนาดีที่บิดเบี้ยวมาให้
ความทรงจำที่พรั่งพรูเข้ามาขาดช่วงเป็นวรรคเว้น แต่ที่จะเด่นชัดคงเป็นความรู้สึกมากมายที่ถาโถมยากจะอธิบาย
(+)
【จงพนมมือ…และหลับตาลงเสีย】
สิ้นเสียงประกาศ ความเงียบก็ปกคลุม
เสียงกระซิบคุ้นเคยค่อยๆก้องมาจากทุกทิศ ดังเข้าสู่โสตประสาทพลันเนื้อตัวก็ชาวาบ เสียงรบเร้าของ ‘ตัวเขา’ พยายามเป่าหูด้วยประโยคเดิมซ้ำๆราวกับกำลังหยิบยื่นความปรารถนาดีที่บิดเบี้ยวมาให้
ความทรงจำที่พรั่งพรูเข้ามาขาดช่วงเป็นวรรคเว้น แต่ที่จะเด่นชัดคงเป็นความรู้สึกมากมายที่ถาโถมยากจะอธิบาย
(+)
Tw. Blood
; โรลเปิด
ท่ามกลางแรงกดดัน ความสงสัยใคร่รู้ของเด็กหนุ่ม สิ่งที่เลือกเผชิญล้วนแล้วนแต่เป็นความต้องการของเขาทั้งสิ้น
เขาไม่รู้อะไรเลย นอกจากชื่อ
กับ เขามักจะทำตามใจตัวเอง
ทำสิ่งต่างๆ
และ
ในความคิด
จนมาถึงจุดนี้จุดที่ตรงหน้าเป็นเพียงหน้ากากที่ต้องสวม เขาลังเล แต่ก็สวมมันไปแล้ว
’ ฉั่บ ‘
( + )
Tw. Blood
; โรลเปิด
ท่ามกลางแรงกดดัน ความสงสัยใคร่รู้ของเด็กหนุ่ม สิ่งที่เลือกเผชิญล้วนแล้วนแต่เป็นความต้องการของเขาทั้งสิ้น
เขาไม่รู้อะไรเลย นอกจากชื่อ
กับ เขามักจะทำตามใจตัวเอง
ทำสิ่งต่างๆ
และ
ในความคิด
จนมาถึงจุดนี้จุดที่ตรงหน้าเป็นเพียงหน้ากากที่ต้องสวม เขาลังเล แต่ก็สวมมันไปแล้ว
’ ฉั่บ ‘
( + )
โรลเปิด | โกงเวลา | แยกรูท🔖
(+ แจมได้ทุกเพศทุกวัย)
เมื่อสิ้นสุดพิธีปฐมนิเทศ ผู้คนต่างกำลังจมอยู่ในความสับสน นั่นรวมถึงคุณด้วย
ใช่ คุณเอง คุณที่กำลังจมอยู่ในห้วงแห่งความสับสน
และในขณะที่คุณกำลังยืนอยู่ตรงนั้นตัวคนเดียว สัมผัสจากใครสักคนตรงไหล่เบา ๆ แต่ก็หนักมากพอที่คุณจะรู้สึกตัวได้
“สวัสดีครับ”
เสียงนั่นดังขึ้นด้านหลังคุณอย่างนุ่มทุ่ม..
โรลเปิด | โกงเวลา | แยกรูท🔖
(+ แจมได้ทุกเพศทุกวัย)
เมื่อสิ้นสุดพิธีปฐมนิเทศ ผู้คนต่างกำลังจมอยู่ในความสับสน นั่นรวมถึงคุณด้วย
ใช่ คุณเอง คุณที่กำลังจมอยู่ในห้วงแห่งความสับสน
และในขณะที่คุณกำลังยืนอยู่ตรงนั้นตัวคนเดียว สัมผัสจากใครสักคนตรงไหล่เบา ๆ แต่ก็หนักมากพอที่คุณจะรู้สึกตัวได้
“สวัสดีครับ”
เสียงนั่นดังขึ้นด้านหลังคุณอย่างนุ่มทุ่ม..
โรลเปิด | แยกรูท
หลังสิ้นสุดเสียงประกาศ ประถมนิเทศปิดฉากลง ผู้คนทยอยลุกจากที่นั่งแยกย้ายเดินออกไป
เพียงแต่ชายหนุ่มผมเปียยาวใต้หน้ากากคนนึงยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม มือบีบเขานวดไปมาราวจิตใจกับจมอยู่ในห้วงความคิด
(เก้าอี้ข้างๆยังว่าอยู่มาแจมได้นะคะ แต่ฝปค.อาจตอบช้าหน่อยค่ะ🙇)
โรลเปิด | แยกรูท
หลังสิ้นสุดเสียงประกาศ ประถมนิเทศปิดฉากลง ผู้คนทยอยลุกจากที่นั่งแยกย้ายเดินออกไป
เพียงแต่ชายหนุ่มผมเปียยาวใต้หน้ากากคนนึงยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม มือบีบเขานวดไปมาราวจิตใจกับจมอยู่ในห้วงความคิด
(เก้าอี้ข้างๆยังว่าอยู่มาแจมได้นะคะ แต่ฝปค.อาจตอบช้าหน่อยค่ะ🙇)
[ Story 01 ]
คุณค่าของตัวเองในสถานที่แห่งคืออะไร ?
สิ่งที่เขาตั้งคำถามเอาไว้หลังสองเท้าก้าวตามคนอื่น ๆ มายังอาคารอเนกประสงค์ ทว่ากลับยังไร้ซึ่งคำตอบใดให้หายสงสัย
ท่ามกล่างความอึดอัดที่ก่อตัวอย่งช้า ๆ ตั้งแต่ครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ยิ่งค่อย ๆ ประโคมอย่างรุนแรงจนน่าใจหาย
หน้ากากจิ้งจอกสีสาวโพลนไร้ซึ่งลวดลายใดถูกนำขึ้นมาสวมใส่ไว้อย่างมิอาจขัดขืน
[ Story 01 ]
คุณค่าของตัวเองในสถานที่แห่งคืออะไร ?
สิ่งที่เขาตั้งคำถามเอาไว้หลังสองเท้าก้าวตามคนอื่น ๆ มายังอาคารอเนกประสงค์ ทว่ากลับยังไร้ซึ่งคำตอบใดให้หายสงสัย
ท่ามกล่างความอึดอัดที่ก่อตัวอย่งช้า ๆ ตั้งแต่ครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ยิ่งค่อย ๆ ประโคมอย่างรุนแรงจนน่าใจหาย
หน้ากากจิ้งจอกสีสาวโพลนไร้ซึ่งลวดลายใดถูกนำขึ้นมาสวมใส่ไว้อย่างมิอาจขัดขืน
[ โรลเปิด | แยกรูท | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ ]
หลังจบพิธี เร็นจิเดินออกมาโดยไม่รู้ปลายทางเหมือนแต่ต้องการออกมาให้ไกลจากที่น่าขนลุกนั่น
หน้ากากถูกถอดออกแล้ว ถืออยู่ในมือ เหลือเพียงใบหน้าที่ชัดเจนว่าอารมณ์เสียสุด ๆ
จังหวะที่เงยหน้าขึ้นดวงตาเขาก็สบกับ [คุณ] เข้าพอดี
"มีปัญหาอะไร"
น้ำเสียงไม่เป็นมิตร ตาเขายังจ้องรอคำตอบ
[ โรลเปิด | แยกรูท | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ ]
หลังจบพิธี เร็นจิเดินออกมาโดยไม่รู้ปลายทางเหมือนแต่ต้องการออกมาให้ไกลจากที่น่าขนลุกนั่น
หน้ากากถูกถอดออกแล้ว ถืออยู่ในมือ เหลือเพียงใบหน้าที่ชัดเจนว่าอารมณ์เสียสุด ๆ
จังหวะที่เงยหน้าขึ้นดวงตาเขาก็สบกับ [คุณ] เข้าพอดี
"มีปัญหาอะไร"
น้ำเสียงไม่เป็นมิตร ตาเขายังจ้องรอคำตอบ
“สวัสดีค่ะ”
เธอเอ่ยทักทาย [คุณ] มือยกหน้ากากเผยใบหน้าที่อยู่ใต้นั้น
“เรามาพูดคุยกันซักหน่อยดีไหมคะ?”
“ถือว่าทำความรู้จักกันด้วย…เนอะ?”
“สวัสดีค่ะ”
เธอเอ่ยทักทาย [คุณ] มือยกหน้ากากเผยใบหน้าที่อยู่ใต้นั้น
“เรามาพูดคุยกันซักหน่อยดีไหมคะ?”
“ถือว่าทำความรู้จักกันด้วย…เนอะ?”
1 ครั้ง
2 ครั้ง
3ครั้ง…และนับครั้งไม่ได้
กุหลาบผลิดอกทุกครั้งที่ความเจ็บปวดกัดกินแม้เห็นเพียงภาพความทรงจำ
เสียงกระซิบที่ได้ยินก่อนภาพเหล่านั้นไล่ปะทุในความทรงจำ
ช่างเสียดสีจนเธออดยิ้มเยาะใต้หน้ากากเสียไม่ได้
.
.
.
.
1 ครั้ง
2 ครั้ง
3ครั้ง…และนับครั้งไม่ได้
กุหลาบผลิดอกทุกครั้งที่ความเจ็บปวดกัดกินแม้เห็นเพียงภาพความทรงจำ
เสียงกระซิบที่ได้ยินก่อนภาพเหล่านั้นไล่ปะทุในความทรงจำ
ช่างเสียดสีจนเธออดยิ้มเยาะใต้หน้ากากเสียไม่ได้
.
.
.
.
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
【 โรลเปิด | แยกรูท 】
หลังจบพิธีปฐมนิเทศไปนั้น ริวเซย์ได้ออกเดินสำรวจสถานที่มาบางจุดก่อนจะเดินมาสะดุดตากับ(คุณ)เข้า จึงลองเข้าไปถามดูเพราะเห็นคุณดูไม่ค่อยดี
" คือว่า…สวัสดีนะคะ "
" คุณที่อยู่ตรงนั้นน่ะค่ะ "
ก่อนจะเดินเข้ามาให้ใกล้ๆทีละนิดแต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างไว้อยู่
" อ่า…ต้องการให้ฉันช่วยอะไรมั้ย เห็นคุณดูไม่ค่อยดีเยยนะคะ "
เธอถามคุณด้วยความเป็นห่วง
【 โรลเปิด | แยกรูท 】
หลังจบพิธีปฐมนิเทศไปนั้น ริวเซย์ได้ออกเดินสำรวจสถานที่มาบางจุดก่อนจะเดินมาสะดุดตากับ(คุณ)เข้า จึงลองเข้าไปถามดูเพราะเห็นคุณดูไม่ค่อยดี
" คือว่า…สวัสดีนะคะ "
" คุณที่อยู่ตรงนั้นน่ะค่ะ "
ก่อนจะเดินเข้ามาให้ใกล้ๆทีละนิดแต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างไว้อยู่
" อ่า…ต้องการให้ฉันช่วยอะไรมั้ย เห็นคุณดูไม่ค่อยดีเยยนะคะ "
เธอถามคุณด้วยความเป็นห่วง
(โพสต์สำหรับเก็บแจ้งข่าวให้เพื่อนๆชาวห้อง3-Aให้ทราบครับผม)
(ตอบกลับในโพสต์นี้จะเก็บทุกกิจกรรมที่ห้องทำขึ้นมาด้วยกันทั้งหมดไว้
ทั้งกิจกรรมที่กำลังดำเนินอยู่และจบไปแล้วเพื่อให้เพื่อนๆทุกคนสามารถมีส่วนร่วมในกิจกรรมประจำห้องได้✨)
(จากนี้ไปก็ฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะครับ 💖)
(โพสต์สำหรับเก็บแจ้งข่าวให้เพื่อนๆชาวห้อง3-Aให้ทราบครับผม)
(ตอบกลับในโพสต์นี้จะเก็บทุกกิจกรรมที่ห้องทำขึ้นมาด้วยกันทั้งหมดไว้
ทั้งกิจกรรมที่กำลังดำเนินอยู่และจบไปแล้วเพื่อให้เพื่อนๆทุกคนสามารถมีส่วนร่วมในกิจกรรมประจำห้องได้✨)
(จากนี้ไปก็ฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะครับ 💖)
สิ่งที่รบกวนจิตใจฮาคุมีเพียงสถานที่ประหลาดตรงหน้า
—โรงเรียนโชคุไซ และพิธีปฐมนิเทศ เขารู้แค่นั้น
บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เขารู้เพียงชื่อของตนเอง ส่วนคำถามว่ามาจากที่ไหน เคยเป็นอะไร กลับไร้คำตอบ ..
เสียงกระซิบดังระงมจากทั่วทุกทิศ จับใจความไม่ได้
' น่าหนวกหูชะมัด… ' เขาคิดเงียบ ๆ อยากออกไปสูดอากาศสักนิดก็คงจะดี
(1 / ? )
สิ่งที่รบกวนจิตใจฮาคุมีเพียงสถานที่ประหลาดตรงหน้า
—โรงเรียนโชคุไซ และพิธีปฐมนิเทศ เขารู้แค่นั้น
บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เขารู้เพียงชื่อของตนเอง ส่วนคำถามว่ามาจากที่ไหน เคยเป็นอะไร กลับไร้คำตอบ ..
เสียงกระซิบดังระงมจากทั่วทุกทิศ จับใจความไม่ได้
' น่าหนวกหูชะมัด… ' เขาคิดเงียบ ๆ อยากออกไปสูดอากาศสักนิดก็คงจะดี
(1 / ? )
(เปิดให้แจมเฉพาะนักเรียน)
วันแรก ณ ที่แห่งนี้
คุณผู้ราวกับแกะหลงทาง
อาจจะเป็นแกะที่หลงผิดในบาป
แกะที่หวาดกลัวการทำผิด หรืออาจจะ
แกะที่ใสซื่อบริสุทธิ์เกินกว่าจะเข้าใจว่า
ตนได้ทำอะไรลงไป
แต่ก็ไม่ใช่แกะทุกตัว
จะเป็น [ มิตรสหาย ] อันดีกับพวกคุณ
แกะบางตัวอาจผันแปรเปลี่ยน
จากขาวเป็นดำ
จากใสเป็นขุ่น
จากรักดี
เป็นพระพฤติชั่ว
TW : body horror
(เปิดให้แจมเฉพาะนักเรียน)
วันแรก ณ ที่แห่งนี้
คุณผู้ราวกับแกะหลงทาง
อาจจะเป็นแกะที่หลงผิดในบาป
แกะที่หวาดกลัวการทำผิด หรืออาจจะ
แกะที่ใสซื่อบริสุทธิ์เกินกว่าจะเข้าใจว่า
ตนได้ทำอะไรลงไป
แต่ก็ไม่ใช่แกะทุกตัว
จะเป็น [ มิตรสหาย ] อันดีกับพวกคุณ
แกะบางตัวอาจผันแปรเปลี่ยน
จากขาวเป็นดำ
จากใสเป็นขุ่น
จากรักดี
เป็นพระพฤติชั่ว
TW : body horror
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
อัตสึชิมองลงมายังความโกลาหลเบื้องล่างด้วยสายตาที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งความสมเพชและไร้ซึ่งความสะใจ ราวกับว่าความทุรนทุรายของมนุษย์เป็นเพียงปรากฏการณ์ธรรมชาติอย่างหนึ่ง
แต่เมื่อประธานประกาศจบพิธี เขากลับก้าวลงจากเวทีช้า ๆ มุ่งตรงมาหาคุณที่กำลังหอบหายใจถี่หนีจากภาพหลอนของบาปที่เพิ่งเผชิญ
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
อัตสึชิมองลงมายังความโกลาหลเบื้องล่างด้วยสายตาที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งความสมเพชและไร้ซึ่งความสะใจ ราวกับว่าความทุรนทุรายของมนุษย์เป็นเพียงปรากฏการณ์ธรรมชาติอย่างหนึ่ง
แต่เมื่อประธานประกาศจบพิธี เขากลับก้าวลงจากเวทีช้า ๆ มุ่งตรงมาหาคุณที่กำลังหอบหายใจถี่หนีจากภาพหลอนของบาปที่เพิ่งเผชิญ
โรลเปิด | แยกรูท
หลังพิธีปฐมนิเทศจบลงไป เก็นไซหอบร่างตนเดินออกมาเพื่อเดินเลาะไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย
เมื่อเหนื่อยก็นั่งพักกายลงพื้นหญ้า
ปล่อยความคิดหลงกระเจิงด้วยดวงตาเหม่อลอย
ภาพตรงหน้าตลกไม่น้อย มีหญิงสติไม่ดีนั่งตากแดดดูกลืนไปกับโลกหลังความตายเหลือจริง
| จะลองเข้าไปทักทายดูสักหน่อยหรือเปล่า ?
โรลเปิด | แยกรูท
หลังพิธีปฐมนิเทศจบลงไป เก็นไซหอบร่างตนเดินออกมาเพื่อเดินเลาะไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย
เมื่อเหนื่อยก็นั่งพักกายลงพื้นหญ้า
ปล่อยความคิดหลงกระเจิงด้วยดวงตาเหม่อลอย
ภาพตรงหน้าตลกไม่น้อย มีหญิงสติไม่ดีนั่งตากแดดดูกลืนไปกับโลกหลังความตายเหลือจริง
| จะลองเข้าไปทักทายดูสักหน่อยหรือเปล่า ?
หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด
หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก
..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง
(มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)
หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด
หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก
..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง
(มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)
พิธีปฐมนิเทศที่เต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาดชวนให้อึดอัดและสับสนได้จบลงแล้ว เสียงกระซิบประหลาดนั่นก็เงียบไปแล้ว
'สัมผัสได้เลยว่าทุกคนที่นี่ก็คงยังสับสนกันอยู่ ระหว่างนี้ต้องรีบไปจากตรงนี้ ไปในที่เงียบๆ ที่ไม่มีคน…'
“….!!??”
อากิถอดหน้ากากจิ้งจอกออกมา และได้เห็นลวดลายที่ปรากฏขึ้นบนนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยอันแปลกประหลาดพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง
(1/2)
พิธีปฐมนิเทศที่เต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาดชวนให้อึดอัดและสับสนได้จบลงแล้ว เสียงกระซิบประหลาดนั่นก็เงียบไปแล้ว
'สัมผัสได้เลยว่าทุกคนที่นี่ก็คงยังสับสนกันอยู่ ระหว่างนี้ต้องรีบไปจากตรงนี้ ไปในที่เงียบๆ ที่ไม่มีคน…'
“….!!??”
อากิถอดหน้ากากจิ้งจอกออกมา และได้เห็นลวดลายที่ปรากฏขึ้นบนนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยอันแปลกประหลาดพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง
(1/2)
ตั้งแต่ที่ตื่นขึ้นมา ในหัวเขาก็ล้วนแต่ขาวโพลน
คำถามหลากหลายถาโถม สถานที่เองก็ไม่คุ้นเคย
เมื่อถูกหยิบยื่นทางเลือกให้ บางอย่างในตัวก็เริ่มกู่ร้อง
พิธีการชวนฉงน หมู่มวลผู้คนที่เป็นเหมือนๆกัน
พลันสวมหน้ากาก เสียงกระซิบที่คอยบอกเศษเสี้ยวของ [เรื่องราว]
ก็ปราณีให้เห็น
+
ตั้งแต่ที่ตื่นขึ้นมา ในหัวเขาก็ล้วนแต่ขาวโพลน
คำถามหลากหลายถาโถม สถานที่เองก็ไม่คุ้นเคย
เมื่อถูกหยิบยื่นทางเลือกให้ บางอย่างในตัวก็เริ่มกู่ร้อง
พิธีการชวนฉงน หมู่มวลผู้คนที่เป็นเหมือนๆกัน
พลันสวมหน้ากาก เสียงกระซิบที่คอยบอกเศษเสี้ยวของ [เรื่องราว]
ก็ปราณีให้เห็น
+
.
.
อยากออกไปเดินรับลมจังเลยนะ..
一 Main story
× docs.google.com/document/d/1...
.
.
อยากออกไปเดินรับลมจังเลยนะ..
一 Main story
× docs.google.com/document/d/1...