"ตามมาทำไม"

"แค่ทำแผล ดูม้า แล้วกลับหอ"

ลำคอเป็นรอยช้ำเขียวช้ำม่วงอย่างชัดเจนเหนือเสื้อคอเต่า กับสำเนียงอเมริกันหนาหูและคำพูดเป็นกันเองที่ดูจะ ติดห้าวไปเสียหน่อย

เขายังคงใช้ประโยคสื่อเป็นนัย ว่าการตามมาด้วยกันนั้น เจ้าตัวไม่มีอะไรช่วยเขาได้ เว้นแต่จะมีตามสิ่งที่ขอ

"หรือนายมีฮู้ด? ถ้ามีฉันขอยืม"

(แมวเล่นกัน😌)

“ตกบันได”

เขาเลี่ยงไม่อยากจะพูดถึงสาเหตุของรอยแผลพวกนี้เสียเท่าไหร่ คำพูดที่มักจะปั้นแต่งตลอดนั้นไม่เหมือนเช่นเดิมเพราะยังคงเจ็บคอ

กดหัวคิ้วมองเขม่นคนตรงหน้า

“อย่าเสียงดัง” เอ่ยดุ ขณะขาเดินไปเรื่อยๆ

เหมือนกำลังมองก้อนอะไรสักอย่างอยู่ตรงหน้า(.....)

เพียงกวาดสายตาปราดเดียวก็รับรู้ได้ทันทีว่า อีกฝ่ายนั้นเหมือนคนกำลังพึ่งตื่นจริงๆ

เขาเก็บสมุดเล่มเล็กและปากกาลง เอ่ยทักทายเจ้าเด็กมอมแมม คลับคล้ายคลับคลาว่าคนแรกที่เจ้าตัวหมายถึง น่าจะเพราะยังตื่นไม่เต็มตาเสียที

"อย่าว่าแต่โชคดีเลย ดูเป็นเช้าที่ไม่สดใสสำหรับนายเลยนะฟลอรี่"

"มานั่งสิ มีอะไรต้องจัดการนิดหน่อย"

เหลือบเห็นสายตาคนรู้จักที่กำลังมองมาด้วยความใคร่สงสัย ทางฝั่งเขาเองก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยทักทาย พลางช่วยแก้ความอยากรู้อยากเห็นนั่น

"เอาเถอะไม่ได้ถือสาอะไร"

"ฉันกำลังขีดเขียนลงบนสมุดเล็กๆเล่มนี้ ให้เกิดเป็นภาพทิวทัศน์สวยงามเท่านั้น"

โดยรวมแล้ว เขาก็แค่ออกมาวาดรูปเล่นดั่งปากว่า ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังวาดเป็นภาพใดอยู่ เพียงแค่ต้องการลดความตื่นเต้นในใจ

"นั่งก่อนสิ"

"ขออภัยที่เสียมารยาท เชิญครับ"

"นานทีผมจะพบกับคนที่ดูดีอย่างคุณ ทำเอาผมเขินอายเล็กน้อย"

เขาอมยิ้ม หัวเราะเสียงเบาในขณะที่ผายมือไปยังที่ว่างข้างตัว แอบลอบพูดแก้ต่างให้ดูดี แทนการยอมรับโดยตรงว่าลืม

"แต่ในที่นี้คุณก็เจอผมแล้ว หายแปลกรึยัง?"

"ผมถามชื่อคุณได้ไหม"

"ฟังดูเหมือน พวกอาหารรักสุขภาพ ทางฉันมีแต่พวกโปรตีนอย่าง BBQ"

มาเธียสเองก็ไม่ลืมที่จะหยิบเครื่องปรุงรสอาหารในส่วนของตนเองบ้าง

ในระหว่างนั้นก็พยายามแยกประสาตคุยกับคู่แฝด ที่เหมือนจะอยู่คนละเรื่องราวกัน

"น่าคิดถึง คราวหน้าคราวหลังฉันจะชวนไปเที่ยวเท็กซัสอีก ที่ผ่านมาฉันไปลาสเวกัส ผู้คนที่นั่นมีวิธีพูดราวกับว่ามีเวลาเหลือเฟือทั้งชีวิต"

ใบหูเอนเอียงตั้งใจฟังถึงวรรณกรรมอังกฤษอันมีชื่อ ทว่านัยน์ตาสีฟ้าทะเลกลับเคลื่อนตามเรียวนิ้วขาว รับรู้ได้ถึงสัมผัสแผ่วเบาแสนนุ่มนวล

ริมฝีปากบางอมยิ้มเล็กน้อย เอ็นดูเพื่อนตัวขาว

“พอได้ฟังเรื่องราวหนาหูมาบ้างว่าเป็นวรรณกรรมที่ดีเลย”

“ฉันไม่เคยได้เหลียวแลเพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรัก แต่คราวนี้จะขอยืมหน่อยแล้วกันหลังนายอ่านเสร็จ”

เอ่ยพลางยื่นหนังสือคืนให้

“อรุณสวัสดิ์ นั่งก่อนสิ”

ทักทายกลับ พลางผายมือไปทางข้างตัวซึ่งยังคงว่างอยู่

เห็นอีกฝ่ายออกมาช่วงเช้าแบบนี้ก็ถือว่าได้จังหวะพอดีกับคำถาทอัปเดตชีวิต

“ใจของฉันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่ เกี่ยวกับเรื่องหอ” ปลายหัวปากกาเคาะบนกระดาษเป็นครั้งคราว นั่งคิด

“นายเป็นอย่างไรบ้างช่วงปิดภาคเรียน”

(ให้ตายสิ มันจะเท่เกินไปแล้วคู่นี้)

(ได้เสมอค่ะ🥺)

"ไม่ทราบมาก่อนเลยว่าบอดี้การ์ดมือเก่งคนนี้ จะมีงานอดิเรกเป็นการฟังเพลงระหว่างทำงาน"

เขาเล่นตามน้ำด้วยเล็กน้อย ไม่ลืมที่จะเบนมองไปยังหูฟังที่คุณ'บอดี้การ์ด'มีในครอบครอง

"ซนนักนะ มิสเตอร์มาร์ชอลส์" เอ่ยพลางหัวเราะเบาๆกับการละเล่นในครั้งนี้ "กำลังฟังเพลงอะไรอยู่ล่ะ"

ฝ่ามือที่กำลังวาดภาพ landscape เล็กๆนั้นชะงักนิ่งไป ไม่ใช่เพียงแค่คนแปลกหน้าที่งงจนตาเป็นไข่ห่าน มาเธียสเองก็นับได้ว่าสับสนไปแล้วอีกหนึ่งคน

ดีหน่อยที่พอหันไปตามสะกิดพร้อมพ่วงด้วยเสียงอันคุ้นเคย ก็พบเข้ากับคนรู้จัก ไม่ใช่บอดี้การ์ดจริงๆดั่งใจคิด

ทีนี้ก็รับรู้ได้ทันทีเลย ว่ากำลังถูกแกล้งกันอยู่

แต่อย่างไรก็คงต้องเรียนรู้อีกสักหน่อย โดยรวมแล้วถือได้ว่าเรียกความตกใจให้กันไม่น้อยเลย

"ฉันมันใจว่าฉันควบคุมการดื่มของตนเองได้"

เขาไขว้ขา วางมาดอย่างน่าหมั่นไส้ ขณะเหลือบมองหางตาพร้อมส่งรอยยิ้มเยาะขำขันให้

"ไม่ทำให้นายเสียเวลาเท่าตู้กดน้ำเก่าๆนั่นหรอก"

"โอ้ แย่เลย, ฉันเริ่มจะเห็นภาพซ้อนทับซะแล้ว นายที่มีหนวดเคราและผมหงอกสีขาวขึ้นมา"

มาเธียสเอ่ยหยอกเย้าคนตัวโต พลางตามไปเปิดประตูนั่งทางฝั่งคนขับ เอนตัวพนักพิงหลังอย่างสบายใจ ทว่าสำรวมตัว

เขาทราบและคุ้นเคยเป็นอย่างดีว่าหากใครคนใดคนหนึ่งนั้นช่างจ้อจู้จี้ขี้บ่น นั่นหมายถึงความห่วงใยที่มีมาให้กัน เอาล่ะ หน้าคุณแม่ชักจะลอยมาในหัวเสียแล้วแถมตอนนี้ยังมีโอกันเพิ่มมาอีกหนึ่ง

Mattheus.C : Well, ยังไงนั่นก็ขึ้นอยู่กับคน จะทำอะไรนายก็ลองพิจารณาดูอีกทีหนึ่ง

"ฉันหวังว่าฉันเองก็ทำอย่างที่นายกล่าวได้"

"ทริปครอบครัวน่ะ"

ก้าวขาเดินพร้อมกับคู่แฝด พลางตบไหล่เแซคคารี่เบาๆเป็นการปลอบใจยามที่อีกฝ่ายเบ้ปากน้อยใจใส่กัน

เมื่อได้ยินเทรย์เวอร์พูดถึงอาหารเย็น จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามบ้าง

"แล้ว พวกนายจะทำอะไรเป็นมื้อเย็น?"

(ขอโทษที่ตอบช้านะคะ ผปค.ป่วยTT)

หัวทุยสีบลอนด์ปรากฎแก่สายตาเขามาแต่ไกล สว่างสดใสไม่ค่อยจะเหมาะนักกับยามเช้าที่ถูกหมอกจางปกคลุม

"ผมมาในบางครั้งบางคราวยามที่ผู้คนไม่หนาแน่นเกินไป เพียงแค่เพื่อวาดภาพเท่านั้น ไม่มีเนื้อหาสำคัญใดๆ"

เอ่ยบทสนทนาโต้ตอบอย่างเป็นมิตร เขาพลิกหน้ากระดาษกลบแผ่นเก่า ก่อนจะเริ่มขีดเขียนใหม่อีกครั้งสลับกับมองคนตรงหน้าและทิวทัศน์

"ขึ้นอยู่กับคุณว่าคุ้นหน้ากันไหม"

"คุณมาบ่อยรึเปล่า"