Sahi neydi bu yalnızlıkların anlamı. Nereden çıkagelmişti bu duygular. İyiliği gömüp kötülüğü mü yüceltmenin lezzeti? Herkese tatlı gelen bana baldıran zehri gibiydi. Ne kadarda uygunsuz bir yaşam biçimi. İki blok parmaklık arasında. Görünmeyen güçlü bir kafesin ardında...

Babam ve Oğlum filmindeki gibi çocuktum, Öyle bir geçer zaman ki de Osman, bazı vakitler daha kötüsü daha anlamını yitiren. Bedenimin bırakıp ruhumun tutunduğu tek hayal sanırım beni ayakta dimdik kılmakta. Ders çıkardığım hatalarımı sistematik şekilde uygulamaktan halen daha imtina ediyorum.

Daha nerelere değinsem ne anlatsam kafamda toparlayamıyorum ama öfkeliyim ve bu öfkeyi kanalize edecek hiçbirşey bulamıyorum.

Üniversite yıllarımda bir kız arkadaşım oldu. Bana karşı aşırı bağlı ve iyi niyetli. Fakat kibir yaparak Ona kötü davrandım. Sanki herşeyin suçlusu oymuş gibi. Gelişmemişti beynim. Kıt görüşlüydüm. Eşeklik ettim. Neticede o kız değişti, gelişti ve güç kazandı. Ben ise zayıflığımla başbaşa kaldım..

Üç aşağı beş yukarı herkes bunları yaşamıştır. Fakat bunlara karşı tepkisel bir cevap geliştiremedim. Geliştiremediğim için zarar verme güdüsüyle hareket ettim. Bazen kendime bazen etrafıma.

O teneffüslerde yuvarlak ve geniş bir kaya üzerinde oturur bağdaş kurar diğer çocukları izlerdim. Hareketlerini, heyecanlarını ve mutluluklarını. Kendime şunu sordum, "Neden bu kadar mutlular?" Bir büyük edasıyla onlara göz gezdirdim. Bazı vakitler sırtımı bahçede yer alan bir heykele yaslardım.

Çocuk aklımla iki tane dünya çizmiştim. Elleri ve ayakları olan iki dünya. Birbirlerine kendilerinden bahsediyorlardı. Öğretmen kayda bile almadı. O zamanlar sinyal veriyordum. Utancımdan tuvalete gitmiyordum. Futbol oynardı herkes, beni almazlardı aralarına. Teneffüs saatlerinde tektim.

Bedeninize ve beyninize zarar veren birşeyi zaten en başta bırakmak sizin için faydalı olur. Ancak olan yine bizim milletimize olur. Keyfinizden ne kadar ödün vereceksiniz bakalım🤣