"กินแกงกระหรี่"

ยิ้มนิดๆก่อนจะเดินตามต้อยๆเป็นหัวโจกทานุกิ-

(ปล่อยเลยค้าบ ฮือ ขอบคุณที่เล่นด้วยคับ ผม//กอด)

"ไม่รู้สิ ช่วยขนของ?"

มือก็จิ้มพุงมันดุ๋ยๆไม่พัก ติดใจแหละ

"... ผีเยอะขึ้นผิดปกติ นอกจากเรื่องที่เราต้องมาตามจับเจ้าอ้วนตุ๊นี่ ก็มีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นเยอะแยะไปหมด"

"เราอาจจะกลับก่อนก็ดีเผื่อจะมีใครต้องการความช่วยเหลือกันดีกว่า"

เขาเสนอไปพลางมองรอบๆที่เงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้ มือก็พันเก็บมาบุอย่างคล่องแคล่ว

"เราคงต้องระวังมากขึ้นหน่อยแล้ว นี้เจ้าทานุกิ คอยระวังหลังให้ด้วยนะ"

"สน- เราจะเลี้ยงเจ้าทานุกิกันหรอ?!"

หน้าตาดูสนใจก่อนจะตบก้นทานุกิหมั่นเขี้ยวจนเกือบจะถูกงับมือ

"ส่วนค่าเสียหายก็ให้เจ้านี่ไปทำงานชดใช้กันเนอะ"

มองแบบว่ามันจะทำตามคำพูดจริงๆใช้ไหม ถึงใจจะระแวงลึกๆแต่เห็นเพื่อนพูดมาแบบนั้นก็ตบก้นมันก่อนจะย่อเข่าลงไปแกะเชือกให้

"อย่าดื้อนา เดี๋ยวได้โดนปัดเป่าแน่ถ้าไม่เชื่อฟัง"

มือก็บีบพุงหมับเข้าให้

เอาเชือกมามัดๆก่อนจะยืนข้างเรียวเพื่อสังเกตุมัน อ้วนขนาดนี้ทำไมวิ่งไวกันนักนะ ทานุกิก็พยายามตะเกียกตะกายออกจากเชือกเต็มที่

"เอาเหล้าไปไว้ไหนละเนี่ย คงไม่ได้ขโมยแค่เหล้าอย่างเดียวแน่"

จ้องพุงตุ้ยนุ้ยของมันเป็นนัยว่าของส่วนใหญ่คงโดนกินไปหมดแล้ว หันมาหาเรียวว่าจะปัดเป่ามันเลยดีไหม

"ถ้าเราปัดเป่ามันก็ไม่รู้ว่าเพื่อจะมีของที่ขโมยจะเอาไปซ้อนไหน นายพอจะคุยได้ไหม"

ชี้ไปที่ทานุกิ

เขารีบพยุงตัวลุกขึ้นวิ่งตามทันที เห็นว่าเจ้าทานูกิเต้นท่าทางล้อเลียนแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ แต่พลาดไปมัดกับเสาข้างหลังมันแทน

"หลบเก่ง... จริงๆนะ"

พยายามจะวิ่งตามหลังเรียวและเก็บเชือกเอาไว้ในเมืองแบบนี้ใช้เชือกยากจริงๆ ขาก้าวย่ำไปก่อนจะหลับขวดข้าวของแถวนั่นที่ถูกปามา

"โอ้ย! ลูกเล่นเยอะชะมัด พอจะมีแผนในใจไหม"

หันไปหาเพื่อนแขนพยายามจะกั้นไม่ให้ของที่ถูกโยนมาโดนหัว

(ปล่อยเลยค้าบ)

ดีใจจนตาเป็นประกายเดินตามกันไประหว่างทางกลับ พลางเอ่ยปากอย่างภาคภูมิใจ

"จะทำสุกี้ที่อร่อยที่สุดให้เลยคอยดู"

"ทานูกิ แย่แล้ว.. คงต้องรีบวิ่งตามหามัน-"

ยังไม่ทันจะก้าวก็ได้ยินเสียงดังปัก ก่อนที่เขาจะหล้งหน้าขมำไปกับพื้นรู้สึกเหมือนมีคนเตะตัดขา

"อุก..."

เงยหน้าขึ้นหน้าผากมีรอยปื้นแผลถลอกรีบยันตัวลุกให้ไวที่สุด ก่อนจะเกือบล้มลงไปอีกเมื่อทานูกิเด้งก้นใส่หัวอย่างจังแต่ก็ไม่สะท้านแล้ว กลับกันเจ้าตุ๊ต๊ะก้อนกลมกระเด้งออกไปไม่ไกล

"อืม ส่งไปแล้ว"

เผลอแปปเดี๋ยวระหว่างส่ง หันมามองอีกทีรูปปั้นมันหายไป

"เรียว รูปปั้นหายไปแล้ว"

ชี้ไปยังจุดที่ตอนนี้ว่างเปล่าแล้ว สีหน้าดูตื่นตกใจเพราะทั้งสองคนก็ยืนตรงนี้ยังไม่มีใครผ่านมาเลย ได้ยินเสียงเหมือนลมพัดไปไม่ไกลมาก

"มีคนขโมยรูปปั้นด้วยหรอเนี้ย โจรสมัยนี้"

กุมหัวมองไปทั่วก่อนจะหันไปตามเสียงที่เริ่มจางไปเรื่อยๆ

"ถ้าเรียวว่างั้น ก็ต้องแข็งแกร่งมากเลย ปกป้องผมด้วยสิ"

พูดหยอกเบามองเมฆสีส้มลอยเอื่อยเหนือหัว

"สุกี้"

ตาเป็นประกายมือกำหมัดรำลึกถึงน้ำซุปหอมเข้มข้น กับของต้มต่างๆก็หิวอีก

"เอาอย่างอื่นเพิ่มได้นะ"

ยกโป้งลูบท้องประมาณว่าเรื่องกินอาหารไว้ใจฉันได้เลย เดินข้างกันเรื่อยๆไปตามทางอย่างสบายๆ นึกถึงคำพูดความฝันของเรียวก็อดยิ้มไม่ได้ มีเพื่อนที่ใจดีแบบนี้โชคดีจริงๆ

"โห..."

ตาประกายวิบเมื่อได้ยินว่าเพื่อนไม่มีอะไรกลัวเลย เท่สุดๆ พยักหน้าเมื่อทางสะดวกแล้ว ก่อนจะอ้าปากตอบพยายามจะห้ามอาการอยากหาว

"อืม ไม่มีแล้ว"

เงยหน้ามองโคอิจิด้วยแววตาปรือ สบายใจเหลือเกินเจ้าสันหลังยาว ก่อนจะยันตัวลุกขึ้น เดินไปยืนข้างกัน

"ให้ผมไปส่งด้วยไหม ทางเดียวกันกับห้องเรียนพอดี"

"เห็นด้วย มีคนเอามาทิ้งหรือเปล่านะ"

มองซ้ายขวาไปตามซอยก็ต้องถอดใจเมื่อไม่เห็นใครอื่นและบรรยากาศที่เงียบแปลกๆทั้งที่อยู่ในเมือง

"อืม.. สาเกที่หายไป คงจะเป็นขี้เมาแน่ถึงขโมยไปเยอะขนาดนั้น ไม่น่าจะหนีไปไหนไกลด้วย"

เริ่มตั้งข้อสันนิษฐานพลางหัวไปหาเพื่อนเพื่อขอความคิดเห็น พลางถ่ายรูปเจ้ารูปปั้น(?)ดังแชะ

"ผมว่านายทำได้นะ"

เขาหันมามองเรียวเฮย์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มและหนักแน่น

"แต่ไหนๆนายก็พูดแล้ว ผมจะเอาใจช่วยให้นายนะ"

ยกนิ้วโป้งให้พลางเดินนำด้วยฝีก้าวที่มั่นใจมากขึ้น ลมพัดให้ผมที่ยุ่งฟูยิ่งฟูมากขึ้น

"ถึงจะดูน่ากลัวในโลกฝั่งนี้ แต่ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันไม่มีทางตายง่ายๆหรอก ผมจะปกป้องนายเอง"

ระหว่างเดินไปร้านก็หันมา

"ตอนเย็นกลับด้วยกันไหม จะซื้อของไปทำข้าวเย็นกินที่ห้องนายด้วย"

"ก็.. ไม่เชิง... โคอิจิคุง.. ถ้ากลัวอะไรสักอย่าง จะจัดการกับความรู้สึกยังไงหรอ"

เขาไม่กล้าบอกความรู้สึกตรงๆจึงถามเรื่องของอีกฝ่ายเพื่อลืมสิ่งที่กัดกินใจ ก้มหน้ามองพื้นราวกับว่ามันจะพูดตอบได้

"แล้วจากนี้จะแวะไปไหนไหม"

สายตามองหน้าเพื่อนอ่อนลงเมื่อสงบลงแล้วก็ถามรัวอีก พลางจิบนมกล่องในมือแววตาดูใส แขนกอดกันหลวมๆบนโต๊ะ อา ทำเลดีเหมาะกับการนอนรากงอก-

"จัดไป มาผมเลี้ยง"

เดินนำไปอย่างร่าเริงลืมสิ้นว่ามาทำอะไร ก่อนจะหันมาหาเพื่อนระหว่างทางก็เดินเลอะต้นไม้เขียวรอบๆให้บรรยากาสที่สงบเงียบเหลือเกิน

"อืม.. เรียว.. "

เขาเอ่ยเปรยขึ้นมาน้ำเสียงแววลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยอมพูด

"ถ้าเรียนจบแล้วนายจะทำอะไร"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนมีอะไรในใจที่ถูกล๊อคมานานก็คลายลงแบบกระทันหัน น่าแปลกที่วันนี้เขาถามเรื่องเกี่ยวกับอนาคตของเพื่อน

"เดินเล่นช่วยได้มากจริงๆนั้นแหละ"

พยักหน้าเห็นด้วย นิ่งคิดเงียบลงรู้สึกดีที่อีกฝ่ายมีความเรียบง่ายคล้ายกัน แววตาอ่อนลงก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเล็กแหลม

'มิ้ว~' มีแมวสามสีอ้วนตุมุดมาใต้โต๊ะเดินไปทางโคอิจิและคลอเคลีย ส่วนมาโคโตะหน้าซีดลง ทำเป็นนิ่งเหมือนไม่มีตัวตน

"อึก..." ไม่กล้ามองไปตามเสียงด้วยซ้ำ

"เลี้ยงหรอ ใจดีจัง ไม่กินอะไรหน่อยหรอเพื่อน"

เขามองด้วยความซาบซึ้ง มือพนมขอบคุณอาหารและเพื่อนในใจ ก่อนจะเริ่มกิน

"โคอิจิคุง ผมขอถามอะไรหน่อยสิ"

พลางยื่นน้ำกล่องให้เพื่อน ระหว่างนั้นก็หันไปมองคนอื่นที่ดูจะไม่เหวี่ยงและขอเสียงให้เพื่อนแบบเนียนๆโต๊ะใกล้ๆกันกับที่นั่ง

"ถ้าเหนื่อยมากๆจากการช่วยคนนายจะพักผ่อนยังไงหรอ"

"อืม ฟังดูแย่นะ ทั้งที่เป็นเรื่องสำคัญ ไม่เป็นไร ยังไงก็ถ้านายได้เป็นจริงๆก็ตั้งใจนะ"

พูดให้กำลังใจสุดๆถึงจะดูเบลอๆหน่อยก็เถอะ เมื่อได้ยินว่าจะได้ไปเป็นเพื่อนเท่านั้น

"อยากกินอุด้ง ชาชูเยอะๆ"

แววตาวิบวับเมื่อพูดถึงของกิน ลมพัดหน้าจนหน้าม้ายุ่งไปหมดแต่ก็ไม่สนใจ อยากกินหิวสุดๆ

"ซื้อขนม... แล้วอยากกินอะไรพิเศษไหมช่วงนี้"

"อยากให้โคอิจิมานั่งกินเป็นเพื่อน"

ใบหน้าราบเรียบพูดทันทีเกือบจะกระตือรือร้นแทบไม่ต้องคิด เสียงจอแจในโรงอาหารดังขึ้นบ่งบอกว่าคนเริ่มจะเยอะแล้ว

"โคอิจิคุง อยากให้ผมช่วยนายหาเสียงไหม? พอกินเสร็จผมจะช่วยนายหาเสียงนะ ที่นี่คนเริ่มเยอะนายจะได้มีคะแนนมากขึ้นด้วย"

เขาเสนอไปเพราะตัวเองว่างอยู่แล้ว กินเสร็จก็ไม่รู้จะทำอะไรอีกอยู่ดี พลางมองไปรอบๆหาโต๊ะที่ทำเลดีๆ

"นอนอย่างเดียวจะไปเอาแรงมาจากไหนมาสร้างภูมิล่ะ โถ่ว"

แอบแซวนิดก่อนจะมองไปรอบๆแถวนี้เงียบสงบกว่าทุกที่จริงๆ

"ดูไม่กระตือรือร้นเลยนะ กับการหาเสียง"

ยืนนิ่งคิดเมื่อได้ยินคำถามก่อนจะกุมคางแล้วเอียงคอตอบ

"ก็คงเป็นเดินไปเรื่อยๆ ช่วยเหลือคน ไม่ก็ประกาศขอเสียงจากคนผ่านไปมา"

ก่อนจะเงียบลงเสียงท้องร้องโครกเหมือนฟ้าคำรามที่ฝนกำลังจะตก

"ช่างเถอะ ไปหาอะไรกินกันดีกว่า"

"ซุปออกจะน่าสงสัยแท้ๆ เชื่อสิไม่มีใครบนโลกเลียนสูตรได้แน่"

พูดด้วยเสียงร่านิดๆนึกถึงตอนที่ได้ลิ้มรส

"พระเจ้าก็ส่งนายกลับมานี่ ฮึ้บๆเร็ว โมลเอเนอจี้ๆ"

ปัดฝุ่นออกจากขานิด ยังมองหน้าเพื่อนไม่ห่าง

"แต่มาถึงขั้นนี้แล้วจะถอดใจง่ายๆไม่ได้นะ มาเดี๋ยวช่วย"

ยื่นมือให้จับ ยิ้มนิด