(ขอบคุณค่า)

ร่างกายของเธอร่วงหล่น เม็ดทรายมากมายเข้าปะทะลำตัว ในมุมที่ไม่มีผู้ใดสังเกตุเห็น เมเดนกำลังฉีกยิ้มเล็กๆราวกับเด็กที่กำลังสนุกกับการเล่นเกมไล่จับ...

[จบโรล]

เมเดนคิดได้ดังนั้นก็กำไม้แหลมที่ได้มาแน่น ก่อนจะรอและอาศัยจังหวะหลบการโจมตีของปีศาจร้ายแห่งทะเลทราย รอคอยโอกาสที่หลุมนรกจะเปิดออกอีกครั้ง

และก็เป็นไปตามแผน เมื่อปีศาจกลับลงสู่ใต้ผืนทรายก็ปรากฎหลุมขนาดใหญ่ เด็กน้อยไม่ลังเลที่จะโดดลงไป ก่อนที่พื้นดินจะกลับมาเป็นเช่นเดิม หากว่าการกระทำนี้จะเป็นการฆ่าตัวตายเธอก็ยินดีจะยอมรับมัน เพราะไม่มีสิ่งจะเสียอีกแล้ว

(ดวงล้วนๆเลยค่ะ😭)

(ขอบคุณค่า ทางนั้นก็สู้ๆนะคะ!)

(คงไม่ใช่ว่าดวงทั้งหมดถูกใช้ไปกับรอบแรกหมดแล้วหรอกนะ555555)

(ขอบคุณสต๊าฟที่เหนื่อยเช่นกันค่า)

จะมีใคร..ในหมู่เด็กบนรถม้าคันเดียวกันที่ไม่ผ่านไหม

ไม่มีเวลามาคิด
ตอนนี้ ในเวลาแบบนี้
ต้องเอาตัวเองให้รอดก่อน

มือเล็กคว่ำจับก้อนหินสีแดงค่อยๆวางมันลงบนช่องที่มีขนาดพอดี

-วาง

เมเดนสูดหายใจเข้าช้าๆก่อนจะเดินเข้าไปหาแท่นหินสูง มองรอบๆจนแน่ใจว่าไม่มีเด็กหรือผู้คุมคนใด้อยู่แถวนี้ เสื้อผ้าด้านในยังไม่แห้งดีจึงทำให้หนวเล็กน้อย แต่เธอเองก็ไม่มั่นใจว่าที่ปากของเธอสั่นอยู่เป็นเพราะความหนวาหรือความกังวลกันแน่

แบบนี้ก็ไปต่อแล้วใช่ไหม
จะมีเด็กคนไหนรู้อีกไหมว่าใต้น้ำนั้นมีหินมากมายที่เก็บได้โดยง่าย
หรือเธอควรไปบอกเรื่องนี้กับใครซักคนก่อนจะจบการทดสอบด้วยตัวคนเดียว

...เด็กหนุ่มมองหินตรงหน้าด้วยความระแวงสุดๆ คงเพราะมันง่ายเกินไปที่จะเป็นของจริง หรือถ้าเป็นของจริง...ก็อาจจะมีอะไรออกมากินเราก็ได้....
.
ยังไงก็ต้องเสี่ยงเข้าไปเอามา....เพราะงั้นเขาเลยขอยืมโล่จากเบรน่ามาถือไว้ข้างนึง ส่วนอีกข้างถือดาบ
.
" ข้าระวัง เธอหยิบนะ..."
.
> ลูคัสตั้งท่าป้องกันแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ รูเบธีสที่วางอยู่ตรงหน้า

ไม่มีเหตุผลให้ต้องแวะที่ไหน
จุดหมายเพียงอย่างเดียวคือการนำหินนี่กลับไปที่แท่น
แม้ว่าเมเดนจะอยากรู้เช่นกันว่าในถ้ำที่มีหินปิดอยู่มีอะไร หรือที่โบราณสถานจะมีอะไรซ่อนอยู่ แต่บางครั้งความอยากรู้ก็ทำให้เกิดอันตราย

เธอก้าวเท้าต่อไปในป่าอันเงียบเชียบ

-เดินทางต่อ

เมื่อพระอาทิตย์ตกดินอากาศก็เริ่มหนาวขึ้นมาเล็กน้อย เธอจึงเอาเสื้อผ้าที่แห้งอยู่กลับมาใส่และใช้หินอบอุ่นใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ มันช่วยได้มากเลยจริงๆ

เธอกำหินส่องแสงเอาไว้ในมือก่อนจะเดินทางผ่านป่าไปที่ลานกว้างซึ่งเป็นจุดเริ่มต้น

-ไปลานกว้าง

เธอว่ายกลับเข้าฝั่งหยิบสัมภาระที่แห้งอยู่มัดรวมกัน และยัดหินแดงที่ได้มาใส่ในกระเป้าคาดเอวใบเล็ก

"ต้อง..กลับไปที่ลานกว้าง" เธอพูดขณะยังหอบหายใจแรง

- หยิบหิน
-ขึ้นจากน้ำ
-เดินไปเก็บของบนบก