(เท่มากกก)

"เตรียมตัวมาดีจังเลยนะคะ"
ยิ้มให้บางๆ เธอเองก็ไม่อยากเปิดแผลถลอกให้ใครเห็นเท่าไหร่

"แล้วของหวาน.. พกมาด้วยรึเปล่าคะ"

เธอจ้องไปที่กระเป๋าเป้อีกคนด้วยสายตาปริบปริบ เตรียมจะยึดของหวานมาเป็นของตัวเอง ถ้ามีล่ะก็นะ..

"ดีเลยค่ะ ฉันชอบทานสโคนกับแยมเบอร์รี่ พวกผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ทำให้ทุกอย่างดูสดชื่นขึ้นมาเลยนะคะ"

ได้ยินอย่างนั้นเธอก็ยิ้มอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับแบ่งคุกกี้ที่เธอทำมาให้สามชิ้นเล็กๆ พอดีคำ มันเป็นคุกกี้วนิลารสหวานกำลังพอดี กินคู่กับชาก็ลงตัว

"เห็นว่ามีทำนายใบชาตอนท้ายด้วยนะคะ ปกติฉันไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ คุณล่ะคะ?"

"ฉันกำลังงดของหวาน แล้วมันทำให้ฉันดูไม่เป็นตัวของตัวเองเท่าไหร่
...เลยหงุดหงิดนิดหน่อยล่ะมั้งคะ"

เธอมองไปตามทางขณะที่กำลังเดินไปทำแผล ก่อนจะหันกลับมาถามอีกคนบ้าง เธอคงแปลกใจที่่โดนถามมาแบบนั้น

"หน้าตาฉันดูไม่ค่อยดีเหรอคะ?"

"..."

เมดิสันยืนมองมันก่อนจะแกะลูกอมเข้าปากตรงนั้น คงคิดว่าแค่นี้มันคงไม่ทำให้เธอพอใจ

แต่เปล่าเลย เธอชอบมันมากกว่าที่คิด ลูกอมคาราเมลลูกย้ายไปมาระหว่างสองแก้มกลม ๆ พร้อมกับสีหน้าของหญิงสาวที่เริ่มดีขึ้น

"ช่วยได้มากเลยค่ะนาธาน ..ช่วยพาไปทำแผลด้วยได้ไหมคะ"

เมดิสันยิ้ม มือถือรองเท้าที่พังส่วนมืออีกข้างก็เกาะแขนอีกฝ่ายอย่างบังคับ

ยื่นมือไปจับโดยอัตโนมัติ ก่อนที่สมองจะประมวลผลได้ซะอีก ตามองไปตามตัวอยู่ซักครู่ก่อนจะตอบคำถาม

“อืม.. ตรงหัวเข่ากับข้อเท้าค่ะ”

แผลถลอกนิดหน่อยแต่ก็ไม่มาก จนเป็นเรื่องใหญ่ และดูเหมือนวันนี้เธอเหม่อลอยเป็นพิเศษ

"ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ มาเวอริค"

เธอหัวเราะดีใจที่มีคนชมโดยที่มีมือป้องปาก กิริยาน่ารักน่าเอ็นดู ไม่เสียแรงที่ลุกขึ้นมาทำผมแต่งหน้าตั้งแต่เช้า

"วันนี้ก็ดูดีนะคะ เราไปดื่มชากันเถอะค่ะ ..เห็นว่าทำนายอนาคตได้ด้วย ทุกคนเลยวุ่นวายตั้งแต่เช้าเลย"

"ขอบคุณค่ะ ดีใจที่มานั่งดื่มชาด้วยกันนะคะ ไม่งั้นฉันคงดื่มชาเหงาๆ คนเดียวแน่"

เธอกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มบางๆ พลางนั่งลงบนเก้าอี้ที่อีกคนเตรียมไว้ให้ ส่วนเธอก็รินชากับแบ่งขนมเตรียมให้เพื่อนร่วมโต๊ะ

"ฉันเตรียมขนมมาพอดี อยากลองทานคุกกี้ที่ฉันทำรึเปล่าคะ?"

"ค่ะ"

ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงไปจัดรองเท้าให้เรียบร้อยแล้วส่งให้ แม้อีกฝ่ายจะรับรองเท้าไปแล้ว แต่มือของเธอก็ยังค้างอยู่แบบนั้น

..เหมือนเธอจะอยากให้จับมือพาไปด้วย ดูจากแววตาที่เริ่มเอาแต่ใจนั่น

".. ค่ะ"

หญิงสาวค่อย ๆ ช้อนตามองก่อนจะตอบคำถาม เธอไม่ได้มีท่าทีร้อนรนหรือร้องไห้ฟูมฟายเท่าไหร่ ..ดูจะเหม่อเสียมากกว่า

เธอยืนมือไปจับก่อนพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมา

"อยากทานของหวาน"
พูดขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

(แมดดิมาแล้วว อาร์ชิบาลด์😭)

อืมม..
"แล้วที่ไหนมีของหวานบ้างคะ"

ตอบกลับมาเสียงราบเรียบ เธอถามทั้งที่ยังก้มหน้ามองแผลตัวเองอยู่

ดูจะไม่ได้ฟังว่าจะพาไปที่ไหน แค่อยากกินของหวานตอนนี้ เดี๋ยวนี้

...

".. ก็ นิดหน่อยค่ะ"

เธอนั่งมองอีกฝ่ายตาปริบๆ เหลือบมองเนื้อตัวอยู่ซักพัก ก่อนจะตอบกลับไป

หญิงสาวเอื้อมมาจับมือแล้วพยุงตัวขึ้นมายืนโงนเงน ขาเธอมีแผลถลอกนิดหน่อย รองเท้าส้นสูงที่พังก็อาจทำให้ต้องเดินเท้าเปล่าในตอนนี้

"น่าอายจังเลยนะคะ ที่ต้องมาเจอคนในสภาพแบบนี้"

(ได้เลยค่ะะ มาช่วยคุนหนุววววว)

(พุงเต่ง อิ่มขนม🥺)

(น่ารักที่สุด🥺)

(โลล่าก็น่ารักก)