🐬
@maamaakun.bsky.social
+
ถึงแม้วันนี้คงจะเดินได้ไม่ทั่วถึงความกว้างใหญ่ไพศาลของมัน เพราะเหลือเวลาอีกเพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้น ….
ถึงแม้วันนี้คงจะเดินได้ไม่ทั่วถึงความกว้างใหญ่ไพศาลของมัน เพราะเหลือเวลาอีกเพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้น ….
January 26, 2026 at 4:41 PM
+
ถึงแม้วันนี้คงจะเดินได้ไม่ทั่วถึงความกว้างใหญ่ไพศาลของมัน เพราะเหลือเวลาอีกเพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้น ….
ถึงแม้วันนี้คงจะเดินได้ไม่ทั่วถึงความกว้างใหญ่ไพศาลของมัน เพราะเหลือเวลาอีกเพียงชั่วโมงเดียวเท่านั้น ….
+
“พักกินน้ำก่อนละกัน”
.
.
สุดท้ายก็ตัดสินใจแทนนายและเลือกช้อยส์พักแปบนึง จูงมือพาเดินไปที่ตู้กดน้ำใกล้ๆ กดน้ำเปล่ามาขวดใหญ่ เดินหมุนเปิดมันไประหว่างลงมาหาที่นั่งที่สถานี ยกซดสองสามอึกและส่งต่อให้นาย
พานายนั่งพักอยู่เกือบสิบนาทีค่อยพากันลุกขึ้น ถัดจากนี้เดินอีกแค่ 2 สองนาทีก็จะถึงจุดหมายปลายทาง
‘tama zoological park’
สวนสัตว์แห่งใหญ่ในโตเกียวที่ใกล้ชิดธรรมชาติมากที่สุด
+
“พักกินน้ำก่อนละกัน”
.
.
สุดท้ายก็ตัดสินใจแทนนายและเลือกช้อยส์พักแปบนึง จูงมือพาเดินไปที่ตู้กดน้ำใกล้ๆ กดน้ำเปล่ามาขวดใหญ่ เดินหมุนเปิดมันไประหว่างลงมาหาที่นั่งที่สถานี ยกซดสองสามอึกและส่งต่อให้นาย
พานายนั่งพักอยู่เกือบสิบนาทีค่อยพากันลุกขึ้น ถัดจากนี้เดินอีกแค่ 2 สองนาทีก็จะถึงจุดหมายปลายทาง
‘tama zoological park’
สวนสัตว์แห่งใหญ่ในโตเกียวที่ใกล้ชิดธรรมชาติมากที่สุด
+
January 26, 2026 at 4:41 PM
+
“พักกินน้ำก่อนละกัน”
.
.
สุดท้ายก็ตัดสินใจแทนนายและเลือกช้อยส์พักแปบนึง จูงมือพาเดินไปที่ตู้กดน้ำใกล้ๆ กดน้ำเปล่ามาขวดใหญ่ เดินหมุนเปิดมันไประหว่างลงมาหาที่นั่งที่สถานี ยกซดสองสามอึกและส่งต่อให้นาย
พานายนั่งพักอยู่เกือบสิบนาทีค่อยพากันลุกขึ้น ถัดจากนี้เดินอีกแค่ 2 สองนาทีก็จะถึงจุดหมายปลายทาง
‘tama zoological park’
สวนสัตว์แห่งใหญ่ในโตเกียวที่ใกล้ชิดธรรมชาติมากที่สุด
+
“พักกินน้ำก่อนละกัน”
.
.
สุดท้ายก็ตัดสินใจแทนนายและเลือกช้อยส์พักแปบนึง จูงมือพาเดินไปที่ตู้กดน้ำใกล้ๆ กดน้ำเปล่ามาขวดใหญ่ เดินหมุนเปิดมันไประหว่างลงมาหาที่นั่งที่สถานี ยกซดสองสามอึกและส่งต่อให้นาย
พานายนั่งพักอยู่เกือบสิบนาทีค่อยพากันลุกขึ้น ถัดจากนี้เดินอีกแค่ 2 สองนาทีก็จะถึงจุดหมายปลายทาง
‘tama zoological park’
สวนสัตว์แห่งใหญ่ในโตเกียวที่ใกล้ชิดธรรมชาติมากที่สุด
+
ไม่รู้ว่าฟังนายพูดบ้างรึเปล่า แต่สุดท้ายสิ่งที่ทำคือ… กะพริบตาปริบ มองหน้าเพลียๆ นั่น ”….“ และลดมือลงมาแปะแก้มนายทั้งสองข้าง บี้(?)เข้าหากันและเริ่มบีบๆ เหมือนนวดแป้งอย่างที่ชอบทำ
ประหนึ่งว่าจะช่วยปั้นให้หน้านายสดชื่นขึ้นมาบ้าง
“มาสึกิเริ่มเป็นคนแก่แล้วจริงๆ ด้วย…” เขาบ่นงึมงำเสียงเอื่อย ระหว่างที่ขยับมือนวดๆ อยู่อย่างนั้น
จนสักพักก็ละมือลงมา และจับมือนายไว้เช่นเดิม
+
ประหนึ่งว่าจะช่วยปั้นให้หน้านายสดชื่นขึ้นมาบ้าง
“มาสึกิเริ่มเป็นคนแก่แล้วจริงๆ ด้วย…” เขาบ่นงึมงำเสียงเอื่อย ระหว่างที่ขยับมือนวดๆ อยู่อย่างนั้น
จนสักพักก็ละมือลงมา และจับมือนายไว้เช่นเดิม
+
January 26, 2026 at 4:41 PM
ไม่รู้ว่าฟังนายพูดบ้างรึเปล่า แต่สุดท้ายสิ่งที่ทำคือ… กะพริบตาปริบ มองหน้าเพลียๆ นั่น ”….“ และลดมือลงมาแปะแก้มนายทั้งสองข้าง บี้(?)เข้าหากันและเริ่มบีบๆ เหมือนนวดแป้งอย่างที่ชอบทำ
ประหนึ่งว่าจะช่วยปั้นให้หน้านายสดชื่นขึ้นมาบ้าง
“มาสึกิเริ่มเป็นคนแก่แล้วจริงๆ ด้วย…” เขาบ่นงึมงำเสียงเอื่อย ระหว่างที่ขยับมือนวดๆ อยู่อย่างนั้น
จนสักพักก็ละมือลงมา และจับมือนายไว้เช่นเดิม
+
ประหนึ่งว่าจะช่วยปั้นให้หน้านายสดชื่นขึ้นมาบ้าง
“มาสึกิเริ่มเป็นคนแก่แล้วจริงๆ ด้วย…” เขาบ่นงึมงำเสียงเอื่อย ระหว่างที่ขยับมือนวดๆ อยู่อย่างนั้น
จนสักพักก็ละมือลงมา และจับมือนายไว้เช่นเดิม
+
+
หลังจากกระเตงๆ ลากนายมาถึงนี่คงจะเพิ่งนึกได้ว่ามันก็ใช้เวลาใช้พลังงานพอสมควร
ด้วยความสงสัยถึงได้เอาหลังมือแปะลงที่หน้าผากนายดู?
อย่างกับกลัวว่าไข้นายจะกำเริบงั้นแหละ แตกต่างจากเขาที่ต่อให้ดูหน้าเนือยง่วงนอนขนาดไหนแต่ก็ยังมีเรี่ยวมีแรงเหลือพอสมกับเป็นคนยังหนุ่มยังแน่นนั่นล่ะนะ
หลังจากกระเตงๆ ลากนายมาถึงนี่คงจะเพิ่งนึกได้ว่ามันก็ใช้เวลาใช้พลังงานพอสมควร
ด้วยความสงสัยถึงได้เอาหลังมือแปะลงที่หน้าผากนายดู?
อย่างกับกลัวว่าไข้นายจะกำเริบงั้นแหละ แตกต่างจากเขาที่ต่อให้ดูหน้าเนือยง่วงนอนขนาดไหนแต่ก็ยังมีเรี่ยวมีแรงเหลือพอสมกับเป็นคนยังหนุ่มยังแน่นนั่นล่ะนะ
January 25, 2026 at 5:01 PM
+
หลังจากกระเตงๆ ลากนายมาถึงนี่คงจะเพิ่งนึกได้ว่ามันก็ใช้เวลาใช้พลังงานพอสมควร
ด้วยความสงสัยถึงได้เอาหลังมือแปะลงที่หน้าผากนายดู?
อย่างกับกลัวว่าไข้นายจะกำเริบงั้นแหละ แตกต่างจากเขาที่ต่อให้ดูหน้าเนือยง่วงนอนขนาดไหนแต่ก็ยังมีเรี่ยวมีแรงเหลือพอสมกับเป็นคนยังหนุ่มยังแน่นนั่นล่ะนะ
หลังจากกระเตงๆ ลากนายมาถึงนี่คงจะเพิ่งนึกได้ว่ามันก็ใช้เวลาใช้พลังงานพอสมควร
ด้วยความสงสัยถึงได้เอาหลังมือแปะลงที่หน้าผากนายดู?
อย่างกับกลัวว่าไข้นายจะกำเริบงั้นแหละ แตกต่างจากเขาที่ต่อให้ดูหน้าเนือยง่วงนอนขนาดไหนแต่ก็ยังมีเรี่ยวมีแรงเหลือพอสมกับเป็นคนยังหนุ่มยังแน่นนั่นล่ะนะ
ตัวคนพูดกลับไม่ทันได้คิด หรือนึกระวังตัวอะไรกับเรื่องที่พูดออกมาเลย
อย่างกับตัวเขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมัน และปล่อยให้เรื่องที่พูดออกมาปลิวไปตามลมที่พัดผ่านพวกเขาในยามที่ประตูรถไฟเปิดออกมา
เขาเพียงกลับมาสนใจคนข้างๆ ที่เอ่ยทักขึ้น “?”
เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เด็กนี่เพิ่งระลึกได้ว่านายคือคนที่เพิ่งหายป่วย ….
“เหนื่อยหรอ?”
หยุดยืนอยู่ที่ชานชาลาริมขอบรางรถไฟ หันมามองปริบๆ
+
อย่างกับตัวเขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมัน และปล่อยให้เรื่องที่พูดออกมาปลิวไปตามลมที่พัดผ่านพวกเขาในยามที่ประตูรถไฟเปิดออกมา
เขาเพียงกลับมาสนใจคนข้างๆ ที่เอ่ยทักขึ้น “?”
เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เด็กนี่เพิ่งระลึกได้ว่านายคือคนที่เพิ่งหายป่วย ….
“เหนื่อยหรอ?”
หยุดยืนอยู่ที่ชานชาลาริมขอบรางรถไฟ หันมามองปริบๆ
+
January 25, 2026 at 5:01 PM
ตัวคนพูดกลับไม่ทันได้คิด หรือนึกระวังตัวอะไรกับเรื่องที่พูดออกมาเลย
อย่างกับตัวเขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมัน และปล่อยให้เรื่องที่พูดออกมาปลิวไปตามลมที่พัดผ่านพวกเขาในยามที่ประตูรถไฟเปิดออกมา
เขาเพียงกลับมาสนใจคนข้างๆ ที่เอ่ยทักขึ้น “?”
เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เด็กนี่เพิ่งระลึกได้ว่านายคือคนที่เพิ่งหายป่วย ….
“เหนื่อยหรอ?”
หยุดยืนอยู่ที่ชานชาลาริมขอบรางรถไฟ หันมามองปริบๆ
+
อย่างกับตัวเขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมัน และปล่อยให้เรื่องที่พูดออกมาปลิวไปตามลมที่พัดผ่านพวกเขาในยามที่ประตูรถไฟเปิดออกมา
เขาเพียงกลับมาสนใจคนข้างๆ ที่เอ่ยทักขึ้น “?”
เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เด็กนี่เพิ่งระลึกได้ว่านายคือคนที่เพิ่งหายป่วย ….
“เหนื่อยหรอ?”
หยุดยืนอยู่ที่ชานชาลาริมขอบรางรถไฟ หันมามองปริบๆ
+
+
วาจาที่กล่าวว่าถ้าไปไม่ทันก็แค่ซวยคงไม่เกินจริง (…)
แต่เพราะนายทักขึ้นมานั่นแหละ ถึงได้ละสายตาจากทิวทัศน์นอกหน้าต่างมาที่มือถือตัวเอง แน่นอนว่ามีนาฬิกาข้อมือที่นายซื้อให้ไว้ประดับแขนเท่านั้น
”น่า ยังทัน“
”เพิ่ง 4 โมงเอง“
”สวนสัตว์ปิดตั้ง 5 โมงโน่น”
ตั้ง!
ใครเขาเที่ยวสวนสัตว์กันไม่ถึงชั่วโมงบ้าง …. แต่สถานีหน้าพวกนายก็จะได้ลงสักที เป็นสถานีสวนสัตว์ที่เดินนิดเดียวก็ถึงที่หมาย
วาจาที่กล่าวว่าถ้าไปไม่ทันก็แค่ซวยคงไม่เกินจริง (…)
แต่เพราะนายทักขึ้นมานั่นแหละ ถึงได้ละสายตาจากทิวทัศน์นอกหน้าต่างมาที่มือถือตัวเอง แน่นอนว่ามีนาฬิกาข้อมือที่นายซื้อให้ไว้ประดับแขนเท่านั้น
”น่า ยังทัน“
”เพิ่ง 4 โมงเอง“
”สวนสัตว์ปิดตั้ง 5 โมงโน่น”
ตั้ง!
ใครเขาเที่ยวสวนสัตว์กันไม่ถึงชั่วโมงบ้าง …. แต่สถานีหน้าพวกนายก็จะได้ลงสักที เป็นสถานีสวนสัตว์ที่เดินนิดเดียวก็ถึงที่หมาย
January 25, 2026 at 9:04 AM
+
วาจาที่กล่าวว่าถ้าไปไม่ทันก็แค่ซวยคงไม่เกินจริง (…)
แต่เพราะนายทักขึ้นมานั่นแหละ ถึงได้ละสายตาจากทิวทัศน์นอกหน้าต่างมาที่มือถือตัวเอง แน่นอนว่ามีนาฬิกาข้อมือที่นายซื้อให้ไว้ประดับแขนเท่านั้น
”น่า ยังทัน“
”เพิ่ง 4 โมงเอง“
”สวนสัตว์ปิดตั้ง 5 โมงโน่น”
ตั้ง!
ใครเขาเที่ยวสวนสัตว์กันไม่ถึงชั่วโมงบ้าง …. แต่สถานีหน้าพวกนายก็จะได้ลงสักที เป็นสถานีสวนสัตว์ที่เดินนิดเดียวก็ถึงที่หมาย
วาจาที่กล่าวว่าถ้าไปไม่ทันก็แค่ซวยคงไม่เกินจริง (…)
แต่เพราะนายทักขึ้นมานั่นแหละ ถึงได้ละสายตาจากทิวทัศน์นอกหน้าต่างมาที่มือถือตัวเอง แน่นอนว่ามีนาฬิกาข้อมือที่นายซื้อให้ไว้ประดับแขนเท่านั้น
”น่า ยังทัน“
”เพิ่ง 4 โมงเอง“
”สวนสัตว์ปิดตั้ง 5 โมงโน่น”
ตั้ง!
ใครเขาเที่ยวสวนสัตว์กันไม่ถึงชั่วโมงบ้าง …. แต่สถานีหน้าพวกนายก็จะได้ลงสักที เป็นสถานีสวนสัตว์ที่เดินนิดเดียวก็ถึงที่หมาย
“?” เจ้าตัวเลิกคิ้วคล้ายจะนึก
“ไม่รู้สิ ยัยนั่นแค่อยากได้คนช่วยถือของมากกว่าล่ะมั้ง”
เขาไหวไหล่ กล่าวถึงใครสักคนที่ไม่เคยอยู่ในบทสนทนามาก่อน เอ่ยถึงราวกับมันไม่ได้สลักสำคัญนัก คำว่าพิเศษยิ่งดูห่างไกลเข้าไปใหญ่
ระหว่างทางพอมีที่นั่งให้พวกเขาได้พักขากันสักหน่อย แม้ว่าอีกแค่ชั่วโมงเดียวสวนสัตว์ก็จะปิด แต่เจ้าเด็กข้างๆ นายดูไม่ได้ทุกข์ร้อนหรือกดนาฬิกาดูรัวๆ อย่างคนตื่นตัวเลยสักนิด ….
+
“ไม่รู้สิ ยัยนั่นแค่อยากได้คนช่วยถือของมากกว่าล่ะมั้ง”
เขาไหวไหล่ กล่าวถึงใครสักคนที่ไม่เคยอยู่ในบทสนทนามาก่อน เอ่ยถึงราวกับมันไม่ได้สลักสำคัญนัก คำว่าพิเศษยิ่งดูห่างไกลเข้าไปใหญ่
ระหว่างทางพอมีที่นั่งให้พวกเขาได้พักขากันสักหน่อย แม้ว่าอีกแค่ชั่วโมงเดียวสวนสัตว์ก็จะปิด แต่เจ้าเด็กข้างๆ นายดูไม่ได้ทุกข์ร้อนหรือกดนาฬิกาดูรัวๆ อย่างคนตื่นตัวเลยสักนิด ….
+
January 25, 2026 at 9:04 AM
“?” เจ้าตัวเลิกคิ้วคล้ายจะนึก
“ไม่รู้สิ ยัยนั่นแค่อยากได้คนช่วยถือของมากกว่าล่ะมั้ง”
เขาไหวไหล่ กล่าวถึงใครสักคนที่ไม่เคยอยู่ในบทสนทนามาก่อน เอ่ยถึงราวกับมันไม่ได้สลักสำคัญนัก คำว่าพิเศษยิ่งดูห่างไกลเข้าไปใหญ่
ระหว่างทางพอมีที่นั่งให้พวกเขาได้พักขากันสักหน่อย แม้ว่าอีกแค่ชั่วโมงเดียวสวนสัตว์ก็จะปิด แต่เจ้าเด็กข้างๆ นายดูไม่ได้ทุกข์ร้อนหรือกดนาฬิกาดูรัวๆ อย่างคนตื่นตัวเลยสักนิด ….
+
“ไม่รู้สิ ยัยนั่นแค่อยากได้คนช่วยถือของมากกว่าล่ะมั้ง”
เขาไหวไหล่ กล่าวถึงใครสักคนที่ไม่เคยอยู่ในบทสนทนามาก่อน เอ่ยถึงราวกับมันไม่ได้สลักสำคัญนัก คำว่าพิเศษยิ่งดูห่างไกลเข้าไปใหญ่
ระหว่างทางพอมีที่นั่งให้พวกเขาได้พักขากันสักหน่อย แม้ว่าอีกแค่ชั่วโมงเดียวสวนสัตว์ก็จะปิด แต่เจ้าเด็กข้างๆ นายดูไม่ได้ทุกข์ร้อนหรือกดนาฬิกาดูรัวๆ อย่างคนตื่นตัวเลยสักนิด ….
+
+
และตึกโลวไรส์เป็นส่วนใหญ่ ไม่ต่างอะไรจากย่านที่เขาพักอยู่เท่าไหร่นัก
แต่สิ่งนึงที่บ่งบอกได้ว่าพวกเขาห่างไกลจากเมืองใหญ่มาพอสมควร คือวิวหลังจากนี้ที่เต็มไปด้วยภาพบรรยากาศเขียวชะอุ่มของต้นไม้ยามใกล้เข้าเขตสวนสัตว์
แต่ก็แลกมากับการที่ฟ้าเริ่มมืด และเข้าสู่ช่วงเวลาทุ่มกว่า
และตึกโลวไรส์เป็นส่วนใหญ่ ไม่ต่างอะไรจากย่านที่เขาพักอยู่เท่าไหร่นัก
แต่สิ่งนึงที่บ่งบอกได้ว่าพวกเขาห่างไกลจากเมืองใหญ่มาพอสมควร คือวิวหลังจากนี้ที่เต็มไปด้วยภาพบรรยากาศเขียวชะอุ่มของต้นไม้ยามใกล้เข้าเขตสวนสัตว์
แต่ก็แลกมากับการที่ฟ้าเริ่มมืด และเข้าสู่ช่วงเวลาทุ่มกว่า
January 25, 2026 at 1:33 AM
+
และตึกโลวไรส์เป็นส่วนใหญ่ ไม่ต่างอะไรจากย่านที่เขาพักอยู่เท่าไหร่นัก
แต่สิ่งนึงที่บ่งบอกได้ว่าพวกเขาห่างไกลจากเมืองใหญ่มาพอสมควร คือวิวหลังจากนี้ที่เต็มไปด้วยภาพบรรยากาศเขียวชะอุ่มของต้นไม้ยามใกล้เข้าเขตสวนสัตว์
แต่ก็แลกมากับการที่ฟ้าเริ่มมืด และเข้าสู่ช่วงเวลาทุ่มกว่า
และตึกโลวไรส์เป็นส่วนใหญ่ ไม่ต่างอะไรจากย่านที่เขาพักอยู่เท่าไหร่นัก
แต่สิ่งนึงที่บ่งบอกได้ว่าพวกเขาห่างไกลจากเมืองใหญ่มาพอสมควร คือวิวหลังจากนี้ที่เต็มไปด้วยภาพบรรยากาศเขียวชะอุ่มของต้นไม้ยามใกล้เข้าเขตสวนสัตว์
แต่ก็แลกมากับการที่ฟ้าเริ่มมืด และเข้าสู่ช่วงเวลาทุ่มกว่า
ระหว่างยืนรอรถจอดนิ่งสนิท เขาเพียงส่ายหน้าตอบคำถามง่ายๆ “เคยขึ้นครั้งเดียวเอง”
”ตอนนั้นไปรับเพื่อนที่สนามบิน“ ฟังดูผิดผี(?)ไปหน่อยกับการที่เจ้าตัวจะลำบากถ่อไปทำอะไรแบบนั้นเพื่อใครสักคน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้อธิบายเพิ่มแต่อย่างใด
เมื่อประตูเปิดเจ้าตัวก็ก้าวนำเข้าไป มองซ้ายขวาหาที่นั่ง ที่ตอนนี้มีผู้คนประปราย
.
.
ระหว่างทางคงมองเห็นวิวจากที่สูงเป็นชานเมืองสงบเงียบ เรียบง่าย
+
”ตอนนั้นไปรับเพื่อนที่สนามบิน“ ฟังดูผิดผี(?)ไปหน่อยกับการที่เจ้าตัวจะลำบากถ่อไปทำอะไรแบบนั้นเพื่อใครสักคน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้อธิบายเพิ่มแต่อย่างใด
เมื่อประตูเปิดเจ้าตัวก็ก้าวนำเข้าไป มองซ้ายขวาหาที่นั่ง ที่ตอนนี้มีผู้คนประปราย
.
.
ระหว่างทางคงมองเห็นวิวจากที่สูงเป็นชานเมืองสงบเงียบ เรียบง่าย
+
January 25, 2026 at 1:33 AM
ระหว่างยืนรอรถจอดนิ่งสนิท เขาเพียงส่ายหน้าตอบคำถามง่ายๆ “เคยขึ้นครั้งเดียวเอง”
”ตอนนั้นไปรับเพื่อนที่สนามบิน“ ฟังดูผิดผี(?)ไปหน่อยกับการที่เจ้าตัวจะลำบากถ่อไปทำอะไรแบบนั้นเพื่อใครสักคน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้อธิบายเพิ่มแต่อย่างใด
เมื่อประตูเปิดเจ้าตัวก็ก้าวนำเข้าไป มองซ้ายขวาหาที่นั่ง ที่ตอนนี้มีผู้คนประปราย
.
.
ระหว่างทางคงมองเห็นวิวจากที่สูงเป็นชานเมืองสงบเงียบ เรียบง่าย
+
”ตอนนั้นไปรับเพื่อนที่สนามบิน“ ฟังดูผิดผี(?)ไปหน่อยกับการที่เจ้าตัวจะลำบากถ่อไปทำอะไรแบบนั้นเพื่อใครสักคน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้อธิบายเพิ่มแต่อย่างใด
เมื่อประตูเปิดเจ้าตัวก็ก้าวนำเข้าไป มองซ้ายขวาหาที่นั่ง ที่ตอนนี้มีผู้คนประปราย
.
.
ระหว่างทางคงมองเห็นวิวจากที่สูงเป็นชานเมืองสงบเงียบ เรียบง่าย
+
+
และแม้จะเดินทางยุ่งยากเหลือเกิน แต่คนข้างหน้านายก็ดูจะมีเรื่องให้เอ็นจอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
และแม้จะเดินทางยุ่งยากเหลือเกิน แต่คนข้างหน้านายก็ดูจะมีเรื่องให้เอ็นจอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
January 24, 2026 at 11:35 AM
+
และแม้จะเดินทางยุ่งยากเหลือเกิน แต่คนข้างหน้านายก็ดูจะมีเรื่องให้เอ็นจอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
และแม้จะเดินทางยุ่งยากเหลือเกิน แต่คนข้างหน้านายก็ดูจะมีเรื่องให้เอ็นจอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
+
ระหว่างทางเป็นเพียงชานเมืองที่เงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายในชินจูกุโดยสิ้นเชิง จากป้ายนั้นที่เป็นป้ายที่ใกล้ที่สุด ต้องเดินต่ออีกราวร้อยเมตรถึงจะเจอกับสถานีรถรางโมโนเรลที่จะต่อไปยังสถานีสวนสัตว์อีกเกือบ 15 นาที
รถไฟลอยฟ้าแบบที่มีให้เห็นน้อยในกรุงโตเกียว มีไม่กี่ที่อย่างใจกลางโตเกียวไปสนามบินโดเมสติกและโซนชานเมืองเท่านั้น
“โอ๊ะ ไม่ได้นั่งไอ้นี่นานแล้วแฮะ”
+
ระหว่างทางเป็นเพียงชานเมืองที่เงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายในชินจูกุโดยสิ้นเชิง จากป้ายนั้นที่เป็นป้ายที่ใกล้ที่สุด ต้องเดินต่ออีกราวร้อยเมตรถึงจะเจอกับสถานีรถรางโมโนเรลที่จะต่อไปยังสถานีสวนสัตว์อีกเกือบ 15 นาที
รถไฟลอยฟ้าแบบที่มีให้เห็นน้อยในกรุงโตเกียว มีไม่กี่ที่อย่างใจกลางโตเกียวไปสนามบินโดเมสติกและโซนชานเมืองเท่านั้น
“โอ๊ะ ไม่ได้นั่งไอ้นี่นานแล้วแฮะ”
+
January 24, 2026 at 11:35 AM
+
ระหว่างทางเป็นเพียงชานเมืองที่เงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายในชินจูกุโดยสิ้นเชิง จากป้ายนั้นที่เป็นป้ายที่ใกล้ที่สุด ต้องเดินต่ออีกราวร้อยเมตรถึงจะเจอกับสถานีรถรางโมโนเรลที่จะต่อไปยังสถานีสวนสัตว์อีกเกือบ 15 นาที
รถไฟลอยฟ้าแบบที่มีให้เห็นน้อยในกรุงโตเกียว มีไม่กี่ที่อย่างใจกลางโตเกียวไปสนามบินโดเมสติกและโซนชานเมืองเท่านั้น
“โอ๊ะ ไม่ได้นั่งไอ้นี่นานแล้วแฮะ”
+
ระหว่างทางเป็นเพียงชานเมืองที่เงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายในชินจูกุโดยสิ้นเชิง จากป้ายนั้นที่เป็นป้ายที่ใกล้ที่สุด ต้องเดินต่ออีกราวร้อยเมตรถึงจะเจอกับสถานีรถรางโมโนเรลที่จะต่อไปยังสถานีสวนสัตว์อีกเกือบ 15 นาที
รถไฟลอยฟ้าแบบที่มีให้เห็นน้อยในกรุงโตเกียว มีไม่กี่ที่อย่างใจกลางโตเกียวไปสนามบินโดเมสติกและโซนชานเมืองเท่านั้น
“โอ๊ะ ไม่ได้นั่งไอ้นี่นานแล้วแฮะ”
+
+
มีเพียงมิมิจังที่เจ้าตัวยังคงหนีบลวกๆ ไว้ที่ข้างตัวเท่านั้น แบกสาวน้อยได้ไม่อ่อนโยนเอาซะเลย
“ต้องนั่งรถไฟต่ออีกนิด”
จนรถบัสแล่นออกจากป้ายไป เขาก็ยังคงก้มหน้าดูแมพในมือถือหน้ามึนๆ
สายตายังจดจ่ออยู่ที่จอ แต่มือก็คว้ามือนายหมับ และพาจูงเดินไปทั้งที่ยังดูทางในมือถือต่อไป
ดูเหมือนเส้นทางไปสวนสัตว์ของนายจะไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น แต่คนที่ไม่ชอบความยุ่งยากอย่างเขาก็ดูจะไม่ได้บ่นอะไร
+
มีเพียงมิมิจังที่เจ้าตัวยังคงหนีบลวกๆ ไว้ที่ข้างตัวเท่านั้น แบกสาวน้อยได้ไม่อ่อนโยนเอาซะเลย
“ต้องนั่งรถไฟต่ออีกนิด”
จนรถบัสแล่นออกจากป้ายไป เขาก็ยังคงก้มหน้าดูแมพในมือถือหน้ามึนๆ
สายตายังจดจ่ออยู่ที่จอ แต่มือก็คว้ามือนายหมับ และพาจูงเดินไปทั้งที่ยังดูทางในมือถือต่อไป
ดูเหมือนเส้นทางไปสวนสัตว์ของนายจะไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น แต่คนที่ไม่ชอบความยุ่งยากอย่างเขาก็ดูจะไม่ได้บ่นอะไร
+
January 24, 2026 at 11:35 AM
+
มีเพียงมิมิจังที่เจ้าตัวยังคงหนีบลวกๆ ไว้ที่ข้างตัวเท่านั้น แบกสาวน้อยได้ไม่อ่อนโยนเอาซะเลย
“ต้องนั่งรถไฟต่ออีกนิด”
จนรถบัสแล่นออกจากป้ายไป เขาก็ยังคงก้มหน้าดูแมพในมือถือหน้ามึนๆ
สายตายังจดจ่ออยู่ที่จอ แต่มือก็คว้ามือนายหมับ และพาจูงเดินไปทั้งที่ยังดูทางในมือถือต่อไป
ดูเหมือนเส้นทางไปสวนสัตว์ของนายจะไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น แต่คนที่ไม่ชอบความยุ่งยากอย่างเขาก็ดูจะไม่ได้บ่นอะไร
+
มีเพียงมิมิจังที่เจ้าตัวยังคงหนีบลวกๆ ไว้ที่ข้างตัวเท่านั้น แบกสาวน้อยได้ไม่อ่อนโยนเอาซะเลย
“ต้องนั่งรถไฟต่ออีกนิด”
จนรถบัสแล่นออกจากป้ายไป เขาก็ยังคงก้มหน้าดูแมพในมือถือหน้ามึนๆ
สายตายังจดจ่ออยู่ที่จอ แต่มือก็คว้ามือนายหมับ และพาจูงเดินไปทั้งที่ยังดูทางในมือถือต่อไป
ดูเหมือนเส้นทางไปสวนสัตว์ของนายจะไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น แต่คนที่ไม่ชอบความยุ่งยากอย่างเขาก็ดูจะไม่ได้บ่นอะไร
+
+
ถึงช่วงก่อนสอบที่ผ่านมาจะยังพบเห็นทั้งสองยังคงพบเจอกันตามปกติก็ตาม
เรื่องห้องพักคงได้ความแค่ว่ากลับมาเน่าแล้ว รอนายไปทำความสะอาด ….
.
.
จนกระทั่งถึงที่หมาย เจ้าตัวดูจะเหม่อมองไปข้างนอกจนลืมตัว ถ้าไม่มีนายคงได้เลยป้ายแหงๆ
เขาโงหัวขึ้นมาส่องป้ายที่จอหน้ารถบัส และลุกนำลงไป ตะกร้าผักที่เคยอาสาถือ บัดนี้ดูเหมือนจะลืมไปแล้วและให้นายถือเองต่อไป
+
ถึงช่วงก่อนสอบที่ผ่านมาจะยังพบเห็นทั้งสองยังคงพบเจอกันตามปกติก็ตาม
เรื่องห้องพักคงได้ความแค่ว่ากลับมาเน่าแล้ว รอนายไปทำความสะอาด ….
.
.
จนกระทั่งถึงที่หมาย เจ้าตัวดูจะเหม่อมองไปข้างนอกจนลืมตัว ถ้าไม่มีนายคงได้เลยป้ายแหงๆ
เขาโงหัวขึ้นมาส่องป้ายที่จอหน้ารถบัส และลุกนำลงไป ตะกร้าผักที่เคยอาสาถือ บัดนี้ดูเหมือนจะลืมไปแล้วและให้นายถือเองต่อไป
+
January 24, 2026 at 11:35 AM
+
ถึงช่วงก่อนสอบที่ผ่านมาจะยังพบเห็นทั้งสองยังคงพบเจอกันตามปกติก็ตาม
เรื่องห้องพักคงได้ความแค่ว่ากลับมาเน่าแล้ว รอนายไปทำความสะอาด ….
.
.
จนกระทั่งถึงที่หมาย เจ้าตัวดูจะเหม่อมองไปข้างนอกจนลืมตัว ถ้าไม่มีนายคงได้เลยป้ายแหงๆ
เขาโงหัวขึ้นมาส่องป้ายที่จอหน้ารถบัส และลุกนำลงไป ตะกร้าผักที่เคยอาสาถือ บัดนี้ดูเหมือนจะลืมไปแล้วและให้นายถือเองต่อไป
+
ถึงช่วงก่อนสอบที่ผ่านมาจะยังพบเห็นทั้งสองยังคงพบเจอกันตามปกติก็ตาม
เรื่องห้องพักคงได้ความแค่ว่ากลับมาเน่าแล้ว รอนายไปทำความสะอาด ….
.
.
จนกระทั่งถึงที่หมาย เจ้าตัวดูจะเหม่อมองไปข้างนอกจนลืมตัว ถ้าไม่มีนายคงได้เลยป้ายแหงๆ
เขาโงหัวขึ้นมาส่องป้ายที่จอหน้ารถบัส และลุกนำลงไป ตะกร้าผักที่เคยอาสาถือ บัดนี้ดูเหมือนจะลืมไปแล้วและให้นายถือเองต่อไป
+
จากคำถามเรื่อยเปื่อยพวกนั้น นายคงรู้ว่าวันนี้เด็กในห้องต่างนัดแนะกันไปคาราโอเกะฉลองสอบเสร็จตั้งแต่ช่วงบ่าย และตอนเย็นบางส่วนก็มีไปเที่ยวเล่นต่อในเมือง ที่เจ้าตัวละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจ
แต่เรื่องนึงที่ชัดเจนคือเจ้าตัวก็เทนัดพวกนั้นมาอยู่กับนาย
ยังคงไม่มีการกล่าวถึงเพื่อนคนสนิทอย่างมิคาสึกิเช่นเคย และเป็นแบบนั้นมาสักพักจนนายอาจจะเริ่มชินแล้ว
+
แต่เรื่องนึงที่ชัดเจนคือเจ้าตัวก็เทนัดพวกนั้นมาอยู่กับนาย
ยังคงไม่มีการกล่าวถึงเพื่อนคนสนิทอย่างมิคาสึกิเช่นเคย และเป็นแบบนั้นมาสักพักจนนายอาจจะเริ่มชินแล้ว
+
January 24, 2026 at 11:35 AM
จากคำถามเรื่อยเปื่อยพวกนั้น นายคงรู้ว่าวันนี้เด็กในห้องต่างนัดแนะกันไปคาราโอเกะฉลองสอบเสร็จตั้งแต่ช่วงบ่าย และตอนเย็นบางส่วนก็มีไปเที่ยวเล่นต่อในเมือง ที่เจ้าตัวละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจ
แต่เรื่องนึงที่ชัดเจนคือเจ้าตัวก็เทนัดพวกนั้นมาอยู่กับนาย
ยังคงไม่มีการกล่าวถึงเพื่อนคนสนิทอย่างมิคาสึกิเช่นเคย และเป็นแบบนั้นมาสักพักจนนายอาจจะเริ่มชินแล้ว
+
แต่เรื่องนึงที่ชัดเจนคือเจ้าตัวก็เทนัดพวกนั้นมาอยู่กับนาย
ยังคงไม่มีการกล่าวถึงเพื่อนคนสนิทอย่างมิคาสึกิเช่นเคย และเป็นแบบนั้นมาสักพักจนนายอาจจะเริ่มชินแล้ว
+
+
คล้ายว่าอยากจะฟังนายพูดเรื่องที่โรงเรียนให้ฟังอย่างทุกที
เป็นการใช้เวลาชั่วโมงกว่าในรถบัสแบบพลังงานต่ำ โชคดีที่ไม่หลับ แต่ก็ยังคงเป็นฝ่ายฟังนายพูดมากกว่าจะเล่าสิ่งที่ตัวเองได้เจอในแต่ละวันเหมือนเคย
คล้ายว่าอยากจะฟังนายพูดเรื่องที่โรงเรียนให้ฟังอย่างทุกที
เป็นการใช้เวลาชั่วโมงกว่าในรถบัสแบบพลังงานต่ำ โชคดีที่ไม่หลับ แต่ก็ยังคงเป็นฝ่ายฟังนายพูดมากกว่าจะเล่าสิ่งที่ตัวเองได้เจอในแต่ละวันเหมือนเคย
January 24, 2026 at 9:51 AM
+
คล้ายว่าอยากจะฟังนายพูดเรื่องที่โรงเรียนให้ฟังอย่างทุกที
เป็นการใช้เวลาชั่วโมงกว่าในรถบัสแบบพลังงานต่ำ โชคดีที่ไม่หลับ แต่ก็ยังคงเป็นฝ่ายฟังนายพูดมากกว่าจะเล่าสิ่งที่ตัวเองได้เจอในแต่ละวันเหมือนเคย
คล้ายว่าอยากจะฟังนายพูดเรื่องที่โรงเรียนให้ฟังอย่างทุกที
เป็นการใช้เวลาชั่วโมงกว่าในรถบัสแบบพลังงานต่ำ โชคดีที่ไม่หลับ แต่ก็ยังคงเป็นฝ่ายฟังนายพูดมากกว่าจะเล่าสิ่งที่ตัวเองได้เจอในแต่ละวันเหมือนเคย
เจ้าคนที่หดคอกลับไปไม่รู้ว่ากำลังทำหน้าแบบไหน แต่ช่วงไหล่ที่รู้สึกถึงการสั่นสะเทือนเล็กๆ คงบ่งบอกได้ว่ากำลังแอบขำ… ชัวร์ๆ
ปล่อยให้กะหล่ำปลีต้มตัวเองจนสุกไปสักพัก โดยไม่ไปแหย่อะไรอีก ส่วนตัวเองก็พิงเขาไปตลอดทาง
.
.
ระหว่างทางคงเงียบบ้าง สลับกับชวนคุยไปเรื่อยบ้าง ทอปิคคงไม่พ้นการชี้นั่นนี่นอกหน้าต่างแล้วถามเรื่องไก่กาไม่มีสาระ ไปจนถึงถามเรื่องเด็กชมรมเกษตรพวกนั้น
+
ปล่อยให้กะหล่ำปลีต้มตัวเองจนสุกไปสักพัก โดยไม่ไปแหย่อะไรอีก ส่วนตัวเองก็พิงเขาไปตลอดทาง
.
.
ระหว่างทางคงเงียบบ้าง สลับกับชวนคุยไปเรื่อยบ้าง ทอปิคคงไม่พ้นการชี้นั่นนี่นอกหน้าต่างแล้วถามเรื่องไก่กาไม่มีสาระ ไปจนถึงถามเรื่องเด็กชมรมเกษตรพวกนั้น
+
January 24, 2026 at 9:51 AM
เจ้าคนที่หดคอกลับไปไม่รู้ว่ากำลังทำหน้าแบบไหน แต่ช่วงไหล่ที่รู้สึกถึงการสั่นสะเทือนเล็กๆ คงบ่งบอกได้ว่ากำลังแอบขำ… ชัวร์ๆ
ปล่อยให้กะหล่ำปลีต้มตัวเองจนสุกไปสักพัก โดยไม่ไปแหย่อะไรอีก ส่วนตัวเองก็พิงเขาไปตลอดทาง
.
.
ระหว่างทางคงเงียบบ้าง สลับกับชวนคุยไปเรื่อยบ้าง ทอปิคคงไม่พ้นการชี้นั่นนี่นอกหน้าต่างแล้วถามเรื่องไก่กาไม่มีสาระ ไปจนถึงถามเรื่องเด็กชมรมเกษตรพวกนั้น
+
ปล่อยให้กะหล่ำปลีต้มตัวเองจนสุกไปสักพัก โดยไม่ไปแหย่อะไรอีก ส่วนตัวเองก็พิงเขาไปตลอดทาง
.
.
ระหว่างทางคงเงียบบ้าง สลับกับชวนคุยไปเรื่อยบ้าง ทอปิคคงไม่พ้นการชี้นั่นนี่นอกหน้าต่างแล้วถามเรื่องไก่กาไม่มีสาระ ไปจนถึงถามเรื่องเด็กชมรมเกษตรพวกนั้น
+
+
“แต่คิดไปคิดมา…”
ถึงขยับไปป้องปากกระซิบที่ข้างหู เบาแบบให้ได้ยินกันแค่สองคน
’มาสึกิใส่แล้วเซ็กซี่กว่าเยอะ‘
พูดจบก็ชิ่งหดคอกลับมาพิงซบไหล่เหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น (?)
“แต่คิดไปคิดมา…”
ถึงขยับไปป้องปากกระซิบที่ข้างหู เบาแบบให้ได้ยินกันแค่สองคน
’มาสึกิใส่แล้วเซ็กซี่กว่าเยอะ‘
พูดจบก็ชิ่งหดคอกลับมาพิงซบไหล่เหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น (?)
January 23, 2026 at 4:53 PM
+
“แต่คิดไปคิดมา…”
ถึงขยับไปป้องปากกระซิบที่ข้างหู เบาแบบให้ได้ยินกันแค่สองคน
’มาสึกิใส่แล้วเซ็กซี่กว่าเยอะ‘
พูดจบก็ชิ่งหดคอกลับมาพิงซบไหล่เหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น (?)
“แต่คิดไปคิดมา…”
ถึงขยับไปป้องปากกระซิบที่ข้างหู เบาแบบให้ได้ยินกันแค่สองคน
’มาสึกิใส่แล้วเซ็กซี่กว่าเยอะ‘
พูดจบก็ชิ่งหดคอกลับมาพิงซบไหล่เหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น (?)
เด็กนี่ก็ดูจะไม่อยู่นิ่ง ยุกยิกๆ อยู่ที่ไหล่นาย จนล่าสุดเหมือนจะเอาคางเกยแล้วแหงนมองปริบๆ แทน
“ขนาดนั้นเลย?”
บุคคลผู้ไม่ใส่ยูคาตะ และไม่มีแพลนว่าจะใส่ในชาตินี้ ยิ่งบอกไปทะเลยิ่งไม่ได้นึกถึงมันเข้าไปใหญ่
“มันก็คงไม่ต่างจากที่มาสึกิใส่หรอกนา“
บางทีคงจะลืมไปว่าบ้านคุณแฟนที่จะไป มันยิ่งกว่าโรงแรมสไตล์เรียวกังหรูแนวอนุรักษ์นิยมเสียอีก
“….”
แต่เพราะในหัวฉุกคิดอะไรบางอย่างได้
+
“ขนาดนั้นเลย?”
บุคคลผู้ไม่ใส่ยูคาตะ และไม่มีแพลนว่าจะใส่ในชาตินี้ ยิ่งบอกไปทะเลยิ่งไม่ได้นึกถึงมันเข้าไปใหญ่
“มันก็คงไม่ต่างจากที่มาสึกิใส่หรอกนา“
บางทีคงจะลืมไปว่าบ้านคุณแฟนที่จะไป มันยิ่งกว่าโรงแรมสไตล์เรียวกังหรูแนวอนุรักษ์นิยมเสียอีก
“….”
แต่เพราะในหัวฉุกคิดอะไรบางอย่างได้
+
January 23, 2026 at 4:53 PM
เด็กนี่ก็ดูจะไม่อยู่นิ่ง ยุกยิกๆ อยู่ที่ไหล่นาย จนล่าสุดเหมือนจะเอาคางเกยแล้วแหงนมองปริบๆ แทน
“ขนาดนั้นเลย?”
บุคคลผู้ไม่ใส่ยูคาตะ และไม่มีแพลนว่าจะใส่ในชาตินี้ ยิ่งบอกไปทะเลยิ่งไม่ได้นึกถึงมันเข้าไปใหญ่
“มันก็คงไม่ต่างจากที่มาสึกิใส่หรอกนา“
บางทีคงจะลืมไปว่าบ้านคุณแฟนที่จะไป มันยิ่งกว่าโรงแรมสไตล์เรียวกังหรูแนวอนุรักษ์นิยมเสียอีก
“….”
แต่เพราะในหัวฉุกคิดอะไรบางอย่างได้
+
“ขนาดนั้นเลย?”
บุคคลผู้ไม่ใส่ยูคาตะ และไม่มีแพลนว่าจะใส่ในชาตินี้ ยิ่งบอกไปทะเลยิ่งไม่ได้นึกถึงมันเข้าไปใหญ่
“มันก็คงไม่ต่างจากที่มาสึกิใส่หรอกนา“
บางทีคงจะลืมไปว่าบ้านคุณแฟนที่จะไป มันยิ่งกว่าโรงแรมสไตล์เรียวกังหรูแนวอนุรักษ์นิยมเสียอีก
“….”
แต่เพราะในหัวฉุกคิดอะไรบางอย่างได้
+
สักพักก็เลิกมือบอนและเอนตัวพิงไหลกับเบาะแบบหมดอาลัยตายอยาก การสอบนี่มันเหนื่อยซะจริง
.
.
และนายคงรู้สึกถึงอะไรหนักๆ ที่ทิ้งตัวลงมาพิงที่บ่า จะใครไปได้ โลมาไม่มีกระดูกเจ้าเก่าเจ้าเดิม
“อือ”
“อยากเห็นมาสึกิชุดว่ายน้ำแล้ว”
พร้อมเสียงกระซิบกระซาบข้างหู …. ที่คำพูดฟังดูเหมือนพวกเฒ่าหัวงูที่รอส่องสาวน้อยในบิกินี่งั้นแหละ (…)
.
.
และนายคงรู้สึกถึงอะไรหนักๆ ที่ทิ้งตัวลงมาพิงที่บ่า จะใครไปได้ โลมาไม่มีกระดูกเจ้าเก่าเจ้าเดิม
“อือ”
“อยากเห็นมาสึกิชุดว่ายน้ำแล้ว”
พร้อมเสียงกระซิบกระซาบข้างหู …. ที่คำพูดฟังดูเหมือนพวกเฒ่าหัวงูที่รอส่องสาวน้อยในบิกินี่งั้นแหละ (…)
January 23, 2026 at 3:28 AM
สักพักก็เลิกมือบอนและเอนตัวพิงไหลกับเบาะแบบหมดอาลัยตายอยาก การสอบนี่มันเหนื่อยซะจริง
.
.
และนายคงรู้สึกถึงอะไรหนักๆ ที่ทิ้งตัวลงมาพิงที่บ่า จะใครไปได้ โลมาไม่มีกระดูกเจ้าเก่าเจ้าเดิม
“อือ”
“อยากเห็นมาสึกิชุดว่ายน้ำแล้ว”
พร้อมเสียงกระซิบกระซาบข้างหู …. ที่คำพูดฟังดูเหมือนพวกเฒ่าหัวงูที่รอส่องสาวน้อยในบิกินี่งั้นแหละ (…)
.
.
และนายคงรู้สึกถึงอะไรหนักๆ ที่ทิ้งตัวลงมาพิงที่บ่า จะใครไปได้ โลมาไม่มีกระดูกเจ้าเก่าเจ้าเดิม
“อือ”
“อยากเห็นมาสึกิชุดว่ายน้ำแล้ว”
พร้อมเสียงกระซิบกระซาบข้างหู …. ที่คำพูดฟังดูเหมือนพวกเฒ่าหัวงูที่รอส่องสาวน้อยในบิกินี่งั้นแหละ (…)
+
เสียหลักชั่วคราวและหลุดมือไปใส่ตักนาย
บ่งบอกว่ามีบางอย่างจี้ใจดำ (…)
”ถ้าสอบได้อย่างที่ตั้งใจติวก็ดีสิ“ ยิ้มตาลอยเคว้งคว้าง มือเอื้อมไปหยิบกะหล่ำที่กระดอนไปทางนายกลับขึ้นมาไว้ที่ตะกร้าเช่นเดิม
ดูเหมือนวันแรกเจ้าตัวจะดูมีความหวังกว่านี้ แต่สอบวันสุดท้ายกลับทำหน้าปลงโลกซะเหมือนกับยอมรับชะตากรรม ….
เสียหลักชั่วคราวและหลุดมือไปใส่ตักนาย
บ่งบอกว่ามีบางอย่างจี้ใจดำ (…)
”ถ้าสอบได้อย่างที่ตั้งใจติวก็ดีสิ“ ยิ้มตาลอยเคว้งคว้าง มือเอื้อมไปหยิบกะหล่ำที่กระดอนไปทางนายกลับขึ้นมาไว้ที่ตะกร้าเช่นเดิม
ดูเหมือนวันแรกเจ้าตัวจะดูมีความหวังกว่านี้ แต่สอบวันสุดท้ายกลับทำหน้าปลงโลกซะเหมือนกับยอมรับชะตากรรม ….
January 23, 2026 at 2:32 AM
+
เสียหลักชั่วคราวและหลุดมือไปใส่ตักนาย
บ่งบอกว่ามีบางอย่างจี้ใจดำ (…)
”ถ้าสอบได้อย่างที่ตั้งใจติวก็ดีสิ“ ยิ้มตาลอยเคว้งคว้าง มือเอื้อมไปหยิบกะหล่ำที่กระดอนไปทางนายกลับขึ้นมาไว้ที่ตะกร้าเช่นเดิม
ดูเหมือนวันแรกเจ้าตัวจะดูมีความหวังกว่านี้ แต่สอบวันสุดท้ายกลับทำหน้าปลงโลกซะเหมือนกับยอมรับชะตากรรม ….
เสียหลักชั่วคราวและหลุดมือไปใส่ตักนาย
บ่งบอกว่ามีบางอย่างจี้ใจดำ (…)
”ถ้าสอบได้อย่างที่ตั้งใจติวก็ดีสิ“ ยิ้มตาลอยเคว้งคว้าง มือเอื้อมไปหยิบกะหล่ำที่กระดอนไปทางนายกลับขึ้นมาไว้ที่ตะกร้าเช่นเดิม
ดูเหมือนวันแรกเจ้าตัวจะดูมีความหวังกว่านี้ แต่สอบวันสุดท้ายกลับทำหน้าปลงโลกซะเหมือนกับยอมรับชะตากรรม ….
“โอ้—” พอเฉลยว่าตัวเองเรียกชื่อถูกต้อง ก็มีสีหน้าแปลกใจใช้ได้ เหมือนไม่น่าเชื่อว่าความรู้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนจะยังไม่ระเหยออกไปจากหัว
จนนายเริ่มรายชื่อสารพัดผักขึ้นมา เขาก็เริ่มมองตามผักแต่ละชนิดในตะกร้า คล้ายกับกำลังจับคู่ด้วยสายตา
“อันนี้บีทรูท”
“อันนี้ตั้งโอ๋?”
“อันนี้กะหล่ำปลีแหงๆ” มั่นใจเป็นพิเศษ(?) แถมหยิบขึ้นมาเดาะเหมือนลูกบอล—
จนกระทั่งนายชม การเดาะลูกกะหล่ำนั่นก็เหมือนจะ
+
จนนายเริ่มรายชื่อสารพัดผักขึ้นมา เขาก็เริ่มมองตามผักแต่ละชนิดในตะกร้า คล้ายกับกำลังจับคู่ด้วยสายตา
“อันนี้บีทรูท”
“อันนี้ตั้งโอ๋?”
“อันนี้กะหล่ำปลีแหงๆ” มั่นใจเป็นพิเศษ(?) แถมหยิบขึ้นมาเดาะเหมือนลูกบอล—
จนกระทั่งนายชม การเดาะลูกกะหล่ำนั่นก็เหมือนจะ
+
January 23, 2026 at 2:32 AM
“โอ้—” พอเฉลยว่าตัวเองเรียกชื่อถูกต้อง ก็มีสีหน้าแปลกใจใช้ได้ เหมือนไม่น่าเชื่อว่าความรู้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนจะยังไม่ระเหยออกไปจากหัว
จนนายเริ่มรายชื่อสารพัดผักขึ้นมา เขาก็เริ่มมองตามผักแต่ละชนิดในตะกร้า คล้ายกับกำลังจับคู่ด้วยสายตา
“อันนี้บีทรูท”
“อันนี้ตั้งโอ๋?”
“อันนี้กะหล่ำปลีแหงๆ” มั่นใจเป็นพิเศษ(?) แถมหยิบขึ้นมาเดาะเหมือนลูกบอล—
จนกระทั่งนายชม การเดาะลูกกะหล่ำนั่นก็เหมือนจะ
+
จนนายเริ่มรายชื่อสารพัดผักขึ้นมา เขาก็เริ่มมองตามผักแต่ละชนิดในตะกร้า คล้ายกับกำลังจับคู่ด้วยสายตา
“อันนี้บีทรูท”
“อันนี้ตั้งโอ๋?”
“อันนี้กะหล่ำปลีแหงๆ” มั่นใจเป็นพิเศษ(?) แถมหยิบขึ้นมาเดาะเหมือนลูกบอล—
จนกระทั่งนายชม การเดาะลูกกะหล่ำนั่นก็เหมือนจะ
+
+
นายว่าแบบนั้นถึงได้เงยหน้าขึ้นมามองสภาพการณ์รอบตัวบ้าง หลังจากเอาแต่ก้มดูผักในตะกร้ามาตั้งแต่เมื่อกี้
“อือ ไปเที่ยวกันหมดละมั้ง” ก็สอบวันสุดท้ายนี่นะ
“อ่ะ“
”นี่มัน OOO นี่”
อยู่ๆ ก็เอ่ยชื่อผักขึ้นมาอย่างคนร้อนวิชาที่นั่งท่องศัพท์เกษตรด้วยกันไม่หลับไม่นอนคืนนั้น
และเริ่มมือซน เขี่ยๆ ส่องๆ ผักในตะกร้าด้วยมือเปล่า คล้ายอยากรู้ว่ามีอะไรที่ตัวเองรู้จักบ้าง
นายว่าแบบนั้นถึงได้เงยหน้าขึ้นมามองสภาพการณ์รอบตัวบ้าง หลังจากเอาแต่ก้มดูผักในตะกร้ามาตั้งแต่เมื่อกี้
“อือ ไปเที่ยวกันหมดละมั้ง” ก็สอบวันสุดท้ายนี่นะ
“อ่ะ“
”นี่มัน OOO นี่”
อยู่ๆ ก็เอ่ยชื่อผักขึ้นมาอย่างคนร้อนวิชาที่นั่งท่องศัพท์เกษตรด้วยกันไม่หลับไม่นอนคืนนั้น
และเริ่มมือซน เขี่ยๆ ส่องๆ ผักในตะกร้าด้วยมือเปล่า คล้ายอยากรู้ว่ามีอะไรที่ตัวเองรู้จักบ้าง
January 22, 2026 at 3:04 PM
+
นายว่าแบบนั้นถึงได้เงยหน้าขึ้นมามองสภาพการณ์รอบตัวบ้าง หลังจากเอาแต่ก้มดูผักในตะกร้ามาตั้งแต่เมื่อกี้
“อือ ไปเที่ยวกันหมดละมั้ง” ก็สอบวันสุดท้ายนี่นะ
“อ่ะ“
”นี่มัน OOO นี่”
อยู่ๆ ก็เอ่ยชื่อผักขึ้นมาอย่างคนร้อนวิชาที่นั่งท่องศัพท์เกษตรด้วยกันไม่หลับไม่นอนคืนนั้น
และเริ่มมือซน เขี่ยๆ ส่องๆ ผักในตะกร้าด้วยมือเปล่า คล้ายอยากรู้ว่ามีอะไรที่ตัวเองรู้จักบ้าง
นายว่าแบบนั้นถึงได้เงยหน้าขึ้นมามองสภาพการณ์รอบตัวบ้าง หลังจากเอาแต่ก้มดูผักในตะกร้ามาตั้งแต่เมื่อกี้
“อือ ไปเที่ยวกันหมดละมั้ง” ก็สอบวันสุดท้ายนี่นะ
“อ่ะ“
”นี่มัน OOO นี่”
อยู่ๆ ก็เอ่ยชื่อผักขึ้นมาอย่างคนร้อนวิชาที่นั่งท่องศัพท์เกษตรด้วยกันไม่หลับไม่นอนคืนนั้น
และเริ่มมือซน เขี่ยๆ ส่องๆ ผักในตะกร้าด้วยมือเปล่า คล้ายอยากรู้ว่ามีอะไรที่ตัวเองรู้จักบ้าง
ขึ้นตามมาได้ที่นั่ง ก็วางตะกร้าลงที่ตักตัวเอง แล้ววางมิมิจังนุ่มนิ่มลงที่ตักนายแทน
“ถ้าผมเมื่อยเดี๋ยวได้ถือแน่” และดูเหมือนจะพูดจริงซะด้วย เพราะที่ผ่านมาก็แทบจะใช้นายถือของตลอดเวลาอยู่แล้วนี่นะ ….
และรถบัสก็เคลื่อนตัวออกไป คงใช้เวลาเป็นชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมาย เจ้าตัวบอกป้ายสถานีนายเอาไว้ และดูทรงมักเป็นคนที่ไม่ค่อยจะติดตามดูป้ายเท่าไหร่ เพราะงั้น ฝากด้วยนะ(?)
+
“ถ้าผมเมื่อยเดี๋ยวได้ถือแน่” และดูเหมือนจะพูดจริงซะด้วย เพราะที่ผ่านมาก็แทบจะใช้นายถือของตลอดเวลาอยู่แล้วนี่นะ ….
และรถบัสก็เคลื่อนตัวออกไป คงใช้เวลาเป็นชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมาย เจ้าตัวบอกป้ายสถานีนายเอาไว้ และดูทรงมักเป็นคนที่ไม่ค่อยจะติดตามดูป้ายเท่าไหร่ เพราะงั้น ฝากด้วยนะ(?)
+
January 22, 2026 at 3:04 PM
ขึ้นตามมาได้ที่นั่ง ก็วางตะกร้าลงที่ตักตัวเอง แล้ววางมิมิจังนุ่มนิ่มลงที่ตักนายแทน
“ถ้าผมเมื่อยเดี๋ยวได้ถือแน่” และดูเหมือนจะพูดจริงซะด้วย เพราะที่ผ่านมาก็แทบจะใช้นายถือของตลอดเวลาอยู่แล้วนี่นะ ….
และรถบัสก็เคลื่อนตัวออกไป คงใช้เวลาเป็นชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมาย เจ้าตัวบอกป้ายสถานีนายเอาไว้ และดูทรงมักเป็นคนที่ไม่ค่อยจะติดตามดูป้ายเท่าไหร่ เพราะงั้น ฝากด้วยนะ(?)
+
“ถ้าผมเมื่อยเดี๋ยวได้ถือแน่” และดูเหมือนจะพูดจริงซะด้วย เพราะที่ผ่านมาก็แทบจะใช้นายถือของตลอดเวลาอยู่แล้วนี่นะ ….
และรถบัสก็เคลื่อนตัวออกไป คงใช้เวลาเป็นชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมาย เจ้าตัวบอกป้ายสถานีนายเอาไว้ และดูทรงมักเป็นคนที่ไม่ค่อยจะติดตามดูป้ายเท่าไหร่ เพราะงั้น ฝากด้วยนะ(?)
+
+
บริการดี 1 วันถ้วน รีบคว้าโอกาสนั้นเพราะหลังจากนี้อาจจะไม่มีแล้ว—
และเว้นระยะให้นายเป็นฝ่ายขึ้นรถไปก่อนในวันนี้
บริการดี 1 วันถ้วน รีบคว้าโอกาสนั้นเพราะหลังจากนี้อาจจะไม่มีแล้ว—
และเว้นระยะให้นายเป็นฝ่ายขึ้นรถไปก่อนในวันนี้
January 22, 2026 at 9:10 AM
+
บริการดี 1 วันถ้วน รีบคว้าโอกาสนั้นเพราะหลังจากนี้อาจจะไม่มีแล้ว—
และเว้นระยะให้นายเป็นฝ่ายขึ้นรถไปก่อนในวันนี้
บริการดี 1 วันถ้วน รีบคว้าโอกาสนั้นเพราะหลังจากนี้อาจจะไม่มีแล้ว—
และเว้นระยะให้นายเป็นฝ่ายขึ้นรถไปก่อนในวันนี้
“ถ้าทันก็ดีไป”
“ถ้าไม่ทันก็คิดซะว่าดวงซวย” (…)
ให้กำลังใจด้วยคติในการใช้ชีวิตของตัวเอง ถึงก็ช่างไม่ถึงก็ช่าง ….
ว่าจบก็ลุกขึ้นเมื่อเห็นบัสสายที่ไปทางเดียวกันได้มาจากไกลๆ พอดี
ยืนรอรถเทียบท่า พร้อมพาดมิมิจังไว้ที่ไหล่ประหนึ่งท่าอุ้มเจ้าสาวพาดบ่า(?) และแบมือขอตะกร้าผักมาถือเองด้วย ถ้าไม่ให้ก็คงคว้ามาอยู่ดี
“ขึ้นรถครับ เจ้าของวันเกิด”
+
“ถ้าไม่ทันก็คิดซะว่าดวงซวย” (…)
ให้กำลังใจด้วยคติในการใช้ชีวิตของตัวเอง ถึงก็ช่างไม่ถึงก็ช่าง ….
ว่าจบก็ลุกขึ้นเมื่อเห็นบัสสายที่ไปทางเดียวกันได้มาจากไกลๆ พอดี
ยืนรอรถเทียบท่า พร้อมพาดมิมิจังไว้ที่ไหล่ประหนึ่งท่าอุ้มเจ้าสาวพาดบ่า(?) และแบมือขอตะกร้าผักมาถือเองด้วย ถ้าไม่ให้ก็คงคว้ามาอยู่ดี
“ขึ้นรถครับ เจ้าของวันเกิด”
+
January 22, 2026 at 9:10 AM
“ถ้าทันก็ดีไป”
“ถ้าไม่ทันก็คิดซะว่าดวงซวย” (…)
ให้กำลังใจด้วยคติในการใช้ชีวิตของตัวเอง ถึงก็ช่างไม่ถึงก็ช่าง ….
ว่าจบก็ลุกขึ้นเมื่อเห็นบัสสายที่ไปทางเดียวกันได้มาจากไกลๆ พอดี
ยืนรอรถเทียบท่า พร้อมพาดมิมิจังไว้ที่ไหล่ประหนึ่งท่าอุ้มเจ้าสาวพาดบ่า(?) และแบมือขอตะกร้าผักมาถือเองด้วย ถ้าไม่ให้ก็คงคว้ามาอยู่ดี
“ขึ้นรถครับ เจ้าของวันเกิด”
+
“ถ้าไม่ทันก็คิดซะว่าดวงซวย” (…)
ให้กำลังใจด้วยคติในการใช้ชีวิตของตัวเอง ถึงก็ช่างไม่ถึงก็ช่าง ….
ว่าจบก็ลุกขึ้นเมื่อเห็นบัสสายที่ไปทางเดียวกันได้มาจากไกลๆ พอดี
ยืนรอรถเทียบท่า พร้อมพาดมิมิจังไว้ที่ไหล่ประหนึ่งท่าอุ้มเจ้าสาวพาดบ่า(?) และแบมือขอตะกร้าผักมาถือเองด้วย ถ้าไม่ให้ก็คงคว้ามาอยู่ดี
“ขึ้นรถครับ เจ้าของวันเกิด”
+