(ได้ค่ะ😭)

(Cms :: snailmoon)

(กลับมาแล้วค่ะ ผปค.ไม่ถนัดใช้ฟ้าใสเลยอาจจะไม่ค่อยได้โผล่มาแต่ถ้าเป็น dm จะพยายามตอบตลอดนะคะorz)

(ว้าย😭😭😭

ถ้าอย่างนั้นต้องก้มต่ำ ๆ หน่อยนะคะ เดี๊ยวป้อนไม่ถึง🥺)

”ซีเลียยยย“

คนที่อารมณ์ดีอยู่แล้วเมื่อพอเจอกับเพื่อนสนิทแน่นอนว่าเธอพุ่งตรงเข้าไปหาดูคล้ายลูกหมาน้อยวิ่งไปหาเจ้าของ

”ได้สิ ซีเลียอยากกินอันไหนคะ“

ลิสแซนดราปล่อยให้อีกฝ่ายจับเนื้อตัวอย่างง่ายดายในขณะที่ใบหน้่ดูใช้ความคิด แน่นอนเธอกำลังคิดว่าชิ้นไหนจะอร่อยที่สุดและถูกใจซีเลียที่สุดก่อนจะหยุดอยู่ที่มาการองวนิลลา

“อ้ามมมมม”

มือบางหยิบขนมชิ้นน้อยมาจ่อบริเวณริมฝีปากของอีกคน

รุ่นพี่สาวเผยรอยยิ้มมีความสุขทันทีเมื่ออีกฝ่ายตอบตกลง

“เราชื่อลิสแซนดรา แต่เรียกว่าลิซซี่ก็พอแล้วล่ะ”

ว่าจบก็พาเปลี่ยนเรื่องทันใด มือหยิบเจ้าคัพเค้กชิ้นเดียวในจานขึ้นพลางยื่นให้

“ลองดูสิคะ คัพเค้กที่งานปฐมนิเทศเนี่ยอร่อยเลิศมากเลยล่ะ”
“ส่วนคุกกี้ก็อร่อย แต่ลิซว่าของโซย่าอร่อยกว่า“

เธอพูดจ้อกล่าวไปถึงรูมเมทของเธอที่มักจะทำขนมหวานให้ทานบ่อยครั้ง

“เซลีน!”

เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนสาวที่ไม่ได้เจอกันมาตลอดปิดเทอม แน่นอนว่าเธอพยักหน้าหงึกหงักทันใด

“ก็ขนมหวานมันอร่อยนี่นา...”

เมื่อถูกเอ่ยแซวคนตัวเล็กก็อดที่จะแสดงท่าทางเขินอายออกมามิได้

“อื้อ! ทานด้วยกันอร่อยกว่าเยอะเลยนี่นา เซลีนชิมอันนี้สิคะ”

ว่าจบก็ชี้ไปที่มาการองสีชมพูดูแล้วไม่อาจเดาได้ว่าเป็นรสชาติใด ทว่าเมื่อลองลิ้มรสจะรับรู้ทันใดว่าคือมิกซ์เบอร์รี่

(ทางนั้นก็สดใสมากเลยค่ะโฮรวๆๆๆ😭😭😭🛐)

(แจ้มล้นแล้วค่ะกินขนมแซย่บเกิ...)

(ได้เลยค่ะ หม่ำๆกัน🥺🤍)

(ลิซซี่บิดเขิน มาเล่นกับน้องได้นะคะ!)

(แวะมาแปะภาพขายสวยบ้างค่ะ---)

(เล้กบนอุ้ง)

(มาหม่ำๆของหวานดูสิคะ🥺)

“อืม...“

ลิซซี่มีท่าทางครุ่นคิด ในขณะเดียวกันก็เบนสายตาไปทางอื่น จะกล่าวอย่างไรดีว่าเธอมักจะเฝ้าสังเกตตัวของโอเด็ตอยู่เสมอ

แน่นอนว่าสุดท้ายเธอก็เลือกที่จะเฉไฉ

”คงเป็นความสามารถพิเศษของลิซละมั้งคะ“

ว่ากล่าวพลางหัวเราะแผ่วเบา มือไม้พยายามสำรวมเอาไว้ไม่ให้ยุกยิก

”ปีนี้มีแผนจะทำอะไรเป็นพิเศษมั้ย?“

“อ๊ะ อร่อยมากเลยค่ะ”

เด็กสาวหัวเราะออกมานิดหน่อย นานมากแล้วที่เธอไม่ได้พูดคุยกับเขาโดยตรงทว่าดวงตาก็ยังคงเผลอหลบสายตาอีกเช่นเคย

มันไม่ง่ายสำหรับตัวของลิซซี่เลย

“ลองทานดูมั้ยคะ อันนี้รสดีมาก”

ว่ากล่าวพลางชี้นิ้วไปที่เจ้ามาการองสีเหลืองอ่อน แน่นอนว่ามันเป็นรสเลม่อน

“ลิซคิดว่าคุณคงถูกใจมัน...”

ลิสแซนดราที่บัดนี้เคี้ยวขนมตุ้ย ๆ เมื่อสายตาพลันสบกับชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีอ่อนก็มีอาการตื่นตระหนกขึ้นทันใด

มือบางรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าสีเข้าชุดออกมาเช็ดบริเวณรอบปากอย่างลุกลี้ลุกลนก่อนที่จะส่งรอยยิ้มกลับไปทางเขา

“สายันต์สวัสดิ์ค่ะคุณโอเด็ต”

เธอเอ่ยอย่างขัดเขินในขณะเดียวกันสองเท้าก็เดินเข้าไปใกล้มากขึ้นและเว้นระยะห่างให้พอดิบพอดี

(มาแย่งน้องได้เสมอค่...)