Rozkazem nr 11 z dnia 26 lipca 1944 r. komendant obwodu, kpt. art. Edward Nowak1 ps. „Jog” zarządził wykonywanie akcji „Burza” od godziny 8,00 rano. Na realizację jej zadań otrzymał kwotę 200 tysięcy złotych. Na p.o. komendanta obwodu „Jog” wyznaczył por. art. Joachima Gumieniuka ps. „Szermiński”, dotychczasowego referenta mob. ośr. art. oraz uregulował sprawy dowodzenia. W powyższym rozkazie pisał także:

Po starciu w Kobyłce i na "Francuskiej Łące", o czym pisaliśmy w poprzednim numerze naszego pisma, armia litewska zaczęła obrót w stronę Zielonki. Odbywał się on po drodze prowadzącej z Kobyłki przez rejon dzisiejszej stacji PKP Ossów do Zielonki. Miejscowości Zielonka wówczas jeszcze nie było, teren dzisiejszego miasta pokrywał las. Na wschód od tego lasu rozciągał się otwarty teren, zasiedlony przez ludzi i zagospodarowany.

Urodził się 12 lutego 1921 roku w Nowych Załubicach - gmina i powiat Radzymin. W 1936 roku ukończył Szkołę Powszechną w Załubicach. Na jesieni 1939 roku wstąpił do Związku Walki Zbrojnej. Od wiosny 1942 roku do sierpnia 1944 roku w AK. Służył w plutonie strzeleckim dowodzonym przez plut. „Raka” Tadeusza Grzymałę.

Z początkiem sierpnia 1944 r. wojska sowieckie [nie dotyczy rajdu korpusu pancernego] rozpoczęły proces wkraczania na ziemię wołomińską. Początkowo zajmowano tereny gmin Ręczaje, Strachówkę i Międzylesie, a na początku września ostatnie miejscowości - Wołomin i Kobyłkę. W połowie października 1944 r. władze sowieckie rozpoczęły aresztowania wśród Polaków - żołnierzy wojennej konspiracji. Ci którzy walczyli z niemieckim okupantem zostali bez wyroku zamknięci w sowieckich obozach odosobnienia, między innymi w: Jadowie, Ołdakowiźnie, Tłuszczu, Ostrówku, Radzyminie i Wołominie.

Aresztowanie zredukowanego kolejarza Od dłuższego już czasu do policji politycznej wpływały doniesienia na antypaństwową działalność urzędnika kolejowego Jana Uljanowa-Rubinkowskiego, rosjanina, zamieszkałego w Wołominie. Skargi głosiły, że Ulianow-Rubinkowski jeżdżąc często z Warszawy do Wołomina, nawiązywał w pociągach rozmowy z pasażerami, by przekonać ich o rozkoszach i dobrodziejstwach spływających na ludność z ustroju sowieckiego. Poglądy takie, wygłaszane przez urzędnika noszącego mundur kolejarza polskiego, 0burzały jadących i niejednokrotnie dyskusje kończyły się awanturami.

Józef Lange, polski kolarz torowy, zawodnik Warszawskiego Towarzystwa Cyklistów i Legii Warszawa, Mistrz Polski w 1921 roku, uczestnik Igrzysk Olimpijskich w Paryżu (1924) i w Amsterdamie (1928) był związany z Wołominem, gdzie nauczył się jeździć na rowerze.

Urodzony 12 czerwca 1926 roku w Radzyminie. Tu ukończył w 1938 r. Szkołę Powszechną, a później w 1946r. Gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie i Państwowe Liceum Mechaniczne. Studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej uzyskując w 1955 roku dyplom inżyniera.

Wkrótce pójdziemy do urn wyborczych, by głosować na przedstawicieli do samorządu: gminnego, powiatowego i wojewódzkiego. Wybór jest duży, a konkurencja ogromna, co widać chociażby po ilości artykułów na łamach naszego pisma. W przededniu naszych wyborów warto dla porównania zapoznać się z dawnymi wyborami do samorządu w Wołominie.

Kompromitujący wynik radzymińskiej rewji sił Str. Narodowego wywołał konsternację wśród organizatorów uroczystości. Szybko dano hasło do rozejścia się. Po przemówieniu b. posła Bieleckiego całą imprezę w pośpiesznymi tempie zlikwidowano.

Rada rodzicielska przy Gimnazjum im. dr. med. J. Sikorskiego w Wołominie zaprasza na wesołą zabawę taneczną,  która odbędzie się dn. 12.X. b.r. w sali Straży Pożarnej.

W Radzyminie, w tym Radzyminie, gdzie w połowie sierpnia rozegrał się tragicznie piękny epizod bitwy o Warszawę (ks. Skorupka), rozegrał się też niedawno inny epizod innego zgoła charakteru: jedyną bibljotekę tamtejszą zamieniono na szynk. Nawet święte kości obrońców kraju, świeże jeszcze zwłoki, pamięć ognia i krwi — nie użyźniły gleby serc i rozumów. Jedyne źródło oświaty publicznej w Radzyminie zamieniono na szynk.

Urodziłem się dn. 8 sierpnia 1919 r. w Wołominie przy ul. Miłej, w pobliżu ul. Łąkowej - obecnie ul. Mickiewicza. W roku 1922 rodzice moi zakupili dom w Wołominie przy ul. Warszawskiej Nr 8 róg ul. Nowej i od tej pory mieszkaliśmy tam do roku 1933. W roku 1925 brat mój Mieczysław zaprowadził mnie do szkoły powszechnej Nr 1 przy ul.

Córka Zygmunta i Marii z domu Majdak. Urodziła się 18 listopada 1926 roku w miejscowości Plecka Dąbrowa, powiat kutnowski. W 1944 r. ukończyła gimnazjum na tajnym nauczaniu w Radzyminie. Od października 1941 r. w Związku Walki Zbrojnej, a do sierpnia 1944 roku w Armii Krajowej.

Pomnik,‎ ‎dłuta‎ ‎art.‎ ‎rzeźbiarza‎ ‎Stanisława‎ ‎Pawlaka,‎ ‎wyobrażający‎ ‎Kościuszkę‎ ‎naturalnej‎ ‎wielkości,‎ ‎ręką‎ ‎wzniesioną,‎ ‎jakby‎ ‎wydawał‎ ‎rozkaz‎ ‎„Wziąć mi‎ ‎te‎ ‎armaty",‎ ‎na‎ ‎granitowym‎ ‎cokole, z‎ ‎napisem:‎ ‎„Tadeuszowi‎ ‎Kościuszce rodacy‎"‎,‎ ‎ozdobionym‎ ‎płaskorzeźbą‎ ‎Orła Białego‎ ‎i‎ ‎lawetą‎ ‎armatnią‎ ‎oraz‎ ‎kosami robi‎ ‎wrażenie‎ ‎b.‎ ‎estetyczne.‎ ‎Wzniesiono go‎ ‎ze‎ ‎składek‎ ‎publicznych.

Młyn żydowski, choć stał dawniej lepiej, zaczyna upadać. Chcąc go podnieść, żydzi zaczęli mleć taniej i opuścili z 1 zł na 80 gr za korzec. Polski młyn opuścił na 70 gr i miele, grożąc, że opuści cenę do 40 gr.

Późne zniesienie poddaństwa i uwłaszczenie chłopów, a także brak własnej państwowości spowodowały znaczne opóźnienie wsi w rozwoju świadomości politycznej i społecznej. Dopiero w końcu XIX w. w Galicji pojawili się działacze organizujący chłopów do walki politycznej. W 1895 r. w Rzeszowie powstała pierwsza chłopska partia polityczna - Stronnictwo Ludowe. W Królestwie Polskim system policyjny połączony z intensywną rusyfikacją oraz upadek ducha po Powstaniu Styczniowym paraliżowały wszelkie próby emancypacji ludności wiejskiej.

11 listopada 1919 roku o godzinie 15:20.

Urodził się 21 sierpnia 1921 roku w Chełmnie. Do Radzymina przyjechał w maju 1940 roku. Od września 1941 do maja 1943 roku uczęszczał do Liceum Handlowego w Warszawie. Już od stycznia 1941 brał czynny udział w strukturach Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Ze względu na biegłą znajomość języka niemieckiego pracował w wywiadzie, a uzyskane informacje o przebywających lub przejeżdżających jednostkach wojsk niemieckich przekazywał Janowi Rajchertowi „Jaksie”.

Święto‎ ‎Ludowe‎ ‎w‎ ‎Radzymińskiem W‎ ‎tym‎ ‎roku‎ ‎świętowaliśmy‎ ‎we‎ ‎wsi‎ ‎Postoliskach.‎ ‎Znane‎ ‎to‎ ‎wszystkim‎ ‎starszym‎ ‎działaczom ludowym‎ ‎strony‎ ‎—‎ ‎znane‎ ‎wszystkim‎ ‎w‎ ‎powiecie. Tutaj‎ ‎jeszcze‎ ‎przed‎ ‎wojną‎ ‎światlejsi‎ ‎chłopi‎ ‎z‎ ‎powiatu‎ ‎redagowali‎ ‎i‎ ‎wydawali‎ ‎chłopską‎ ‎gazetę „Siewbę”‎ ‎—‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎okolicy‎ ‎odbywał‎ ‎się‎ ‎pierwszy organizacyjny‎ ‎zjazd‎ ‎kółek‎ ‎Staszicowskich. To‎też‎ ‎w‎ ‎niedzielę‎ ‎30‎ ‎czerwca‎ ‎z‎ ‎całego‎ ‎powiatu‎ ‎—‎ ‎mimo‎ ‎wielu‎ ‎odpustów‎ ‎w‎ ‎sąsiednich‎ ‎paraf‎jach‎ ‎ ‎—‎ ‎już‎ ‎od‎ ‎wczesnego‎ ‎ranka‎ ‎ściągły‎ ‎się gromady‎ ‎starszych‎ ‎i‎ ‎młodych‎ ‎—‎ ‎pieszo‎ ‎konno‎ ‎i furmankami.‎ ‎O‎ ‎godzinie‎ ‎9-tej‎ ‎rano‎ ‎gwarno‎ ‎już‎ ‎było‎ ‎na miejscu‎ ‎zbiórki‎ ‎w‎ ‎Tłuszczu.‎ ‎A‎ ‎punktualnie‎ ‎o‎ ‎godzinie‎ ‎10-tej‎ ‎—‎ ‎parotysięczny‎ ‎pochód‎ ‎w‎ ‎jaknajlepszym‎ ‎porządku‎ ‎wyrusza‎ ‎do‎ ‎Postolisk.

Na ławie oskarżonych zasiedli pp. Chaim Sztutman i inż. Jan Tarczewski oskarżeni w sprawie dosyć niezwykłej. Obaj ci panowie należeli do zarządu spółdzielni nazywającej się bardzo kusząco, bo „Budowa Tanich Mieszkań dla Wszystkich” (Chłodna 20) i w tym charakterze zawarli szereg umów, mocą których sprzedawali place w Wołominie wraz z mającemi się tam budować domkami.

Od 1 sierpnia 1944 r. uczestniczył jako młodociany żołnierz AK w Powstaniu Warszawskim. Na Woli w ramach harcerskiego batalionu „Parasol”,walczył o Pałacyk Michla i w obronie cmentarzy kalwińskiego i ewangelickiego. Na Starówce brał udział w obronie PWPW. Po przejściu kanałami do Śródmieścia walczył na ul. Czackiego, w kościele pw. Świętego Krzyża i na pl. Napoleona. Ranny w głowę 24 września 1944 r. – stracił oko. Po operacji powrócił do oddziału. Awansowany do stopnia kaprala we wrześniu 1944 r. i odznaczony Krzyżem Walecznych i Virtuti Militari.

Urodził się 20 stycznia 1909 roku w Radzyminie. W czasie okupacji niemieckiej był pracownikiem kolejowym na stacji w Legionowie, gdzie ze swoim kolegą kpr. „Sępem” - Bolesławem Wardakowskim zdobywał broń z transportów wojskowych i przewoził do Radzymina, oddając ją do dyspozycji dowództwa piątej placówki AK. Od wiosny 1942 roku do 14 sierpnia 1944 roku był żołnierzem Armii Krajowej. Organizacyjnie należał do drużyny strzeleckiej kpr.

Zebrane szczątki wrześniowych polskich żołnierzy zostały przeniesione pośpiesznie w lipcu 1967 r. do jednej już wspólnej, skromnej i pojedynczej żołnierskiej mogiły, powstałej na terenie nowej części cmentarza. Skromny pomnik został wykonany z najtańszego lastryka, a krzyż powstał w wyniku pospawania metalowych rur. Od tamtego czasu upłynęło bardzo wiele lat, w międzyczasie rozsypująca się płyta z lastryka naprawiana była doraźnie tylko za pomocą cementu z piaskiem… Miejsce pochówku polskich żołnierzy na cmentarzu w Zielonce zostało na długie lata przez mieszkańców i władze jakby zapomniane i niestety również mocno zaniedbane.

Gmina Starozakonnych w Radzyminie dziś, w dniu pierwszej rocznicy oswobodzenia Rzeczypospolitej Polskiej razem z całą ludnością polską łączy się dla wyrażenia Wielmożnemu Panu wielkiego hołdu i zasyłamy dziękczynne modły do Boga Wszechmocnego. Ręka w rękę staramy się wspólnie pracować ku dobru naszej ukochanej Ojczyzny.

Syn Józefa i Heleny z Wójcików. Urodził się 15 maja 1925 roku w miejscowości Łąki Radzymińskie niedaleko Radzymina. W 1940 roku ukończył szkołę powszechną w Radzyminie. Z zawodu był krawcem.