( ไม่รับรู้ๆๆๆ )

( เดี๋ยวโดนอีกแน่ หายทั้งบ้านแน่นอน 😠🫵 )

( มาก 😞🤲 )

แต่เขาก็กลับมาคิดเรื่องที่อีกคนบอกว่าให้รีบอาบสระผมไวๆและดูแลตัวเองไม่ให้ป่วยเมื่อถึงหอ เขาตัดสินใจรวบรวมความกล้าและส่งข้อความหาอีกคน

‘ ฉันก็รักนายเหมือนกัน ’
‘ นายก็รีบอาบน้ำสระผมนอนด้วย ระวังป่วยล่ะ ‘

และตัวเขาก็กลับไปอาบน้ำสระผมตามกิจวัตรประจำวันปกติ

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของอีกคนจางหายไป เจ้าตัวก็นั่งย่อลงบนพื้น ใบหน้าของเขาหันไปที่พื้นและเขาปิดหน้าตนเองก่อนที่จะลุกขึ้นไปเปิดไฟและมองหน้าตัวเองดีๆที่กระจกในห้องน้ำอีกที

‘ ทำไมฉันต้องดูโง่ขนาดนี้กันเนี่ย ‘
’ แถมต่อหน้าเข้าอีก ’

ลูเซียนที่ยังตัวพิงประตูอยู่ที่ได้ยินคำว่า ‘ ฉันรักนาย ลูเซียน ‘ ออกมาก็ไม่ได้มีโอกาสบอกอีกคนคืน แต่ก็ได้เพียงคิดในใจ

‘ ฉันก็รักนายเหมือนกัน เจอรัลด์ ‘
‘ รักมากเลยล่ะ ‘

เมื่อสิ้นประโยค ลูเซียนก็มองสายตาอีกคนและส่งจุมพิตที่เบาบางคืนเช่นกันที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล เขาผละออกมาและกล่าวไป

“ ขอบคุณสำหรับคำอวยพร แล้วก็ขอบคุณสำหรับวันนี้ด้วย ”

” ฉันจะทำให้เต็มที่ “

เขารีบลุกลี้ลุกลนหยิบคีย์การ์ดตนเองไปเปิดประตูและแตะมันลงไปก่อนที่จะยืนพิงประตูของตนเองรอฟังหากว่าอีกคนต้องการจะกล่าวคำจากลา

ปฏิกิริยาที่ล่าช้านั้นคงจะเป็นเพราะลูเซียนกังวลเรื่องความรู้สึกของเจอรัลด์มาตลอดหลังจากที่ข่าวที่ว่าถูกปล่อยมา แต่เหมือนความกังวลของเขาจะถูกแก้ไขเสียแล้ว

“ รู้อะไรหรือเปล่า ”
“ ว่าจู่โจมกันแบบนี้มันขี้โกง ”

เขานำนิ้วชี้ไล่ไปยังสันกรามของอีกคนพลางมองไปยังทิศทางนิ้วของตนเอง

“ เพราะอย่างนั้นนายก็ต้องโดนลงโทษ ”

เมื่อถึงหน้าประตูห้องของตนเอง ลูเซียนก็ถูกอีกฝ่ายจุมพิตอย่างไม่ได้ตั้งตัว ตัวเขายังไม่ได้เตรียมพร้อมแม้แต่นิดเดียวจึงได้เพียงกะพริบตาและมองอีกฝ่ายอย่างงุนงง

แต่เมื่อสมองของเขาประมวลผลได้ เจ้าตัวก็เคอะเขินขึ้นมาอย่างทันทีทันใด ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีชมพูดั่งกลีบดอกซากุระในฤดูใบไม้ผลิ

เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้อีกแล้ว แม้ว่าอีกฝ่ายบอกให้เลิกทำหน้าเช่นนั้น เมื่อพูดเสร็จเขาก็นำบัตรนักเรียนของต้นเองที่ถูกพันด้วยสายห้อยคอออกมา เจ้าตัวแก้สายที่ถูกพันออกพลางเดินเคียงข้างอีกคนและจ้องมองมือของอีกฝ่าย

เขาชูแขนขึ้นมาเป็นรูปตัว X และส่ายหน้าให้เพื่อที่จะบอกว่าอย่าเพิ่งรีบ เวลายังมีอยู่ก่อนที่จะส่ายหน้าให้อีกฝ่าย

พออีกคนถามถึงเรื่องไปส่งที่ห้องเขาก็รีบพยักหน้าให้

“ เอาสิ “
” ฉันก็อยากให้นายมาส่งที่ห้องสุดๆเลย “

เขาหยอกล้อคืนเมื่ออีกคนกล่าวมาเช่นนี้ ลูเซียนพูดไปด้วยน้ำเสียงที่นิ่งลงแต่ใบหน้าของเขายังเต็มไปด้วยความดีใจ

“ ก็ได้ฉันจะอดกลั้นความตื่นเต้นไว้ก่อนแล้วกัน “

เขาหันไปเม้มปากให้พลางจบประโยคละพยายามอย่างมากที่จะไปยิ้มออกไป

“ แต่ว่าอย่าเพิ่งเปลี่ยนใจ ต้องรอฉันชนะก่อนสิ ”
“ จะได้ถือว่าเป็นรางวัล “

ลูเซียนคิดถึงวันที่เขาชนะ เขาคงจะนำถ้วยรางวัลมาอวดให้อีกคนดูพร้อมกับขอไปเดทกันอย่างเป็นทางการและหวังว่าอีกคนคงจะยินดีให้กับเขาเช่นกันสำหรับชัยชนะครั้งนี้

“ เมื่อไหร่จะถึงวันแข่งกัน ฉันทนรอไม่ไหวซะแล้วนายพูดแบบนี้ “

ลูเซียนบ่นนิดหน่อยในแนวหยอกล้อให้อีกคน แต่ตัวเขาดันคิดถึงเรื่องสถานที่เดทเสียแล้ว

“ ก็ได้ “
” ฉันจะรอวันที่เราจะได้ไปเดทกันจริงๆนะ ”
“ แล้วฉันก็จะชนะให้ได้ด้วย สัญญาเลย ”

ตัวลูเซียนก็เคยชนะการแข่งขันมาหลายรอบแล้วแต่รอบนี้เขาตั้งมั่นว่าจะต้องชนะให้ได้เป็นพิเศษ เขาไม่อยากพลาดโอกาสเช่นนี้และไม่คิดจะถามเกี่ยวกับว่าหากแพ้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาจะฝึกฝนจนกว่าจะพอใจและทำให้ดีที่สุดเหมือนกับทุกรอบที่เคยทำมา