ก่อนจะได้ทำอะไรมันกฌพ่นใยใส่ร่างของเธอไม่ทันได้กลิ้งหลบ ทว่ากลับเสียการทรงตัวโดนใยของมันกำลังลากเข้าปากเตรียมตกเป็นมื้ออาหารอันโอชา

มือของเธอพยายามตะเกียกตะกายไปตามพื้นทรายร่วนที่ไร้ที่ยึดเกาะ พยายามไขว้คว้าคันธนูที่ตกอยู่บนพื้นตอนเสียการทรงตัว

แต่ทุกอย่างล้วนไร้ผล

"ช่วยด้วย..ใครก็ได้"

เสียงสั่นเครือร้องออกมาขณะที่ร่างกำลังไหลเข้าไปใกล้เรื่อยๆอย่างหมดหวัง

ไม่นานนัก
.
พวกเขาก็ได้เดินมายังจุดเริ่มต้นเด็กหนุ่มมองแท่นหินเบื้องหน้าเขาหยิบรูเบธิสออกมาเดินตรงไปเขาวางไว้กึ่งกลาง
.
> วางแร่บนแท่น
.
[ปิดได้เลยค่ะ]

ในขณะที่เดินมาตามป่า ก็มีหยุดพักแวะกินของที่เก็บมาได้บ้าง พร้อมยังจัดการทำแผลเบื้องต้นโดยการฉีกผ้าที่ได้มาพันเพื่อห้ามเลือดเอาไว้
.
ภารกิจบ้านี้นำเด็ก 10 ขวบมาเพื่อสังเวยชัดๆ...และเด็กที่มาพร้อมเราคงล้มตายไม่น้อย....แต่ยังดีที่ข้าปกป้องเพื่อนร่วมทางคนนี้ได้
.
ลูคัสยิ้มออกมาอย่างภูมิใจในตนเองไม่น้อย
เมื่อพักจนมีแรงที่จะไปต่อ เขาและเธอก็เริ่มเดินหน้าแบบไม่พักเพื่อไปยังจุดเริ่มต้น
.

.
" ยัยแครอททท เธอเป็นแอลฟ์นิ เธอฮีลได้ใช่มั้ย!!!? เวทย์รักษาละ มีมั้ย!!? " เด็กหนุ่มโวยวายขึ้นมาก่อนจะเดินเข้าไปหาเบรน่าเหมือนเด็กๆ (?)

>กำจัดไวริกซ์เรียบร้อย
@roc-official.bsky.social

สายตาเด็กหนุ่มเรียบนิ่งจากก่อนหน้าที่ยังดูสมเป็นเด็ก เขาดึงดาบออกจากลำคอของเจ้าไวริกซ์แล้วสะบัดเลือดออกจากดาบก่อนจะเสียบมันเข้าฟักเช่นเดิม...
.
" เรียบร้อยแล้ว ... "
.
ตั้งแต่เกิดมา ก็รู้สึกว่าสิ่งนี้แหละที่ทำให้เขารู้สึกมีประโยชน์ขึ้นมาบางกับผู้คนที่ได้รู้จัก
.
"...อึ่ก....เจ็บอะ!!!?!!?!?!?!?!? " ลูคัสที่ทำเป็นเก๊กหล่อก็ปล่อยโฮออกมาทันที่เพราะบาดแผลที่แขน

มอนสเตอร์ร่างใหญ่ ล้มลงแนบพื้น แน่นิ่งเงียบไป ลูคัสยังคงไม่ไว้วางใจ เพื่อไม่ให้เบรน่าเพื่อนร่วมทางของเขาต้องบาดเจ็บ...
.
ลูคัสเดินเข้าไปยังเจ้าไวริกซ์ถือดาบยกขึ้นสูง แล้วแทงไปที่ส่วนของลำคอ เพื่อให้แน่ใจว่า เจ้ามอนสเตอร์จะไม่ขยับอีก
.
กลิ่นเลือดฟุ่งคละคลุ้งจนเขาก็แทบจะทนไม่ไหวจนอยากสำรอกออกมา
ไหนจะเมือกเหนียวน่าขยะแขยงอีก
.

ปลายดาบสั้นเสียบแทงเข้าไปยังดวงตาของเจ้าไวริกซ์ การขยับตัวของมันเริ่มเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชั้น ในจังหวะนี้แหละ คือจังหวะทองที่เด็กหนุ่มจะหันกลับไปใช้ดาบยาวในการ แทงเข้าไปในส่วนของท้องใส
.
เขาเลือกที่จะฟัดไปที่ท้องบางใสของเจ้าไวริกซ์ ก่อนที่จะกระหน่ำแทงไปที่ ปอด ไต ลำไส้ และหัวใจ โดยความแม่นยำและไม่พลาดสักจุด

ถ้าเบรน่าและเขา วิ่งเข้าไปโจมตีพร้อมกันคงไม่มีทางสู้เจ้าตัวใหญ่นี้ได้แน่เพราะฉะนั้นแล้ว...
.
ลูคัสตัดสินใจหันหลังวิ่งไปอีกทางเพื่อให้เจ้าไวริกซ์ตามตนมา และเปิดช่องว่าง
.
" เบรน่า!!!? " เขาตะโกนสุดเสียงเรียกชื่อเพื่อนร่วมทาง
.
" จัดการที่ตาของมัน! "

ในขณะนั้นมอนสเตอร์ก็กางกรงเล็บแหลมคมโจมตีส่วนเข้าใส่ลูคัสในช่วงอึดใจ ทำให้เด็กหนุ่มหลบไม่พ้น ถูกโจมตีจนเกิดบาดแผลที่ส่วนแขนของเด็กชาย
.
" ชิ.. "
.
เขามองมอนสเตอร์ที่กำลังโกรธจัด เลือดที่ไหลเปรอะเสื้อผ้าทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกขุ่นเคือง คิ้วของเขาขมวดกันจนจะเป็นปมด้วยความเจ็บปวดที่ได้รับ
.

ในขณะที่ไวริกซ์ เริ่มหันไปสนใจเบรน่า
ลูคัสก็ชักดาบออกมา สายตากำลังพิจารณามอนสเตอร์ตรงหน้า มองหาจุดอ่อนของมัน
.
เขาวิ่งเข้าหามอนสเตอร์พร้อมง้างดาบยาวฟาดฟันไปที่ส่วนด้านหลัง
.
เสียงกรีดร้องของเจ้าไวริกซ์ที่กำลังเจ็บปวด...ดังสนั่นจนทำให้พื้นสั่นไหว แทบทรงตัวไม่อยู่
.

.
> ย่องเข้าไปใกล้ๆ ไวริกซ์
> หยิบรูเบธิส
> เอาของปลอมไปวางแทน
> แล้วรีบถอยออกมา

พอเป็นอย่างนี้แล้ว...เจ้าดูสมเป็นเด็กผู้หญิงขึ้นมาเชียวนะ

" ผมว่า...เราอาจจะค่อยๆ ย่องเข้าไปหยิบ...มาได้ละมั่ง..... "

ลูคัสที่รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่ตัวเองจะมีแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ๆ เจ้าไวริกซ์ อย่างช้าๆ โดยในมือถือรูเบธิสของปลอมไว้ด้วยหวังจะรีบหยิบของจริงแล้วเอาของปลอมไปวางแทน?

" เอ๊ะ!!? "

" เจ้าก็เอาแต่ปากเก่งที่จริงก็เป็นห่วงไม่ใช่รึไง!? "

ลูคัสเบะปากแรงใส่ก่อนจะหันไปเจอเมือกเหนียวๆ จนทำให้รู้สึกอี๋ขึ้นมา พร้อมผนังที่มีรอยข่วน...ไม่น่าจะปลอดภัยแล้วสิ...

" เดียว.. " เขารีบเดินเข้าไปจับข้อมืออีกฝ่ายไว้แล้วทำนิ้วจุ๊ๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเถียงกลับเสียงดัง..
.
ลูคัสเดินนำอีกฝ่ายเข้าไปอย่างช้าๆ

> สำรวจตามผนัง
>  เดินตรงเข้าไปอย่างระมัดระวัง

เขามองน้ำแล้วคงไม่สามารถเอามาดื่มกินได้ แต่ว่า...ด้วยความขี้สงสัย..ของเด็กผู้ชาย ตอนเดินไปตามทางน้ำไหล เขาก็แอบปาก้อนหินลงไปในหนองน้ำด้วย...

> ปาหินลงไปในหนองน้ำตรวจเช็คว่ามีตัวอะไรมั้ย
> เดินไปตามทางน้ำไหลเล็กๆ

...ลูคัสคิ้วขมวดเป็นปม เอาเถอะผมจะไม่ใส่ใจแล้วกันหึฟ์...
.
.
ซะที่ไหนละ
.
.
"เจ้ามีดวงมากเลยมั่งงงง เราก็มาทางเดียวกันเนี้ย..." เขาบ่นออกมาพร้อมทำหน้าฟืดฟัดใส่ยัยเอลฟ์ปากเก่ง

" เธอก็ไม่ค่อยระวังตัวเหมือนกันนั้นแหละ "

ห๋าาาาาาาาาาาา มองรูเบธิสที่เหมือนจะของปลอมอีกแล้ว...ลูคัสหยิบรูเบธิสขึ้นมาเก็บไว้เผื่อในอนาคตได้ใช้ปาใส่ตัวอะไรสักอย่างได้ (?)
.
เส้นทางด้านหน้าก็ไม่คุ้นตาเอาเสียเลย จะกลับหลังก็เสียเวลาอีก
เอาละ... ทางตรง คือทางที่ไวที่สุด พี่เลี้ยงเขาเคยกล่าวไว้แบบนั้น
.
> เก็บรูเบธิสไว้
> เดินตรงต่อไปตามทาง

.
เขามองหาหินที่ก้อนใหญ่พอที่จะทำให้กัปดักทำงานได้
แล้วโยนเข้าไป.... ถึงแม้การตัดเชื่อกจะดูง่ายกว่าก็ตาม
.
> หาก้อนหิน
> ปาเข้าไปใกล้ๆ รูเบธิสให้โดนเชือกกัปดัก

" สายตานั้นมันอะไรหะ.. " เขาคิ้วขมวด ก่อนจะหันไปสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแทน
ความคิดเด็กๆ ของเขาคงไปในทางถ้าเรามีความเร็วมากพอก็คงวิ่งแล้วพุ่งตัวเข้าไปหยิบ แต่...ก็เสี่ยงเกินไป แถมอาจจะโดนยัยป้าเอลฟ์นี้บ่นอีกแน่ๆ(?)

>> ช่วยทำสัญลักษย์ตามทางที่เดินผ่านมา
>> เดินตรงไปเรื่อยๆ และพยายามจดจำเส้นทางอีกรอบ
>> ก่อนจะลองเดินไปทางขวา?

" เหวออออออ ร้อนๆๆๆๆๆ " ลูคัสรีบปล่อยรูเบธีสปลอมให้แตกกระจายลงพื้น
ก่อนจะหน้าเหวอนิดหน่อยแล้วมองเบรน่าแบบ เฮลป์...

สถานการณ์แบบนี้มันยังไงกันนะ....

" ก็....พออยู่ในที่มืดนานๆ ตามันจะปรับการมองเห็นเอง...ข้าเคยอ่านมาแต่...มันคงใช้ไม่ได้กับที่นี้เนอะ... " ลูคัสยิ้มแหะๆ....

ลูคัสที่ช่วยอีกฝ่ายทำสัญลักษณ์ด้วยดาบ...พอมีไฟแล้วการมองเห็นอะไรก็ง่ายขึ้น

... บางที่ผมก็รู้สึกว่าเธอที่มาด้วยกับผม...ช่างดูเหมือนเด็กผู้ชายมากกว่าผมเสียอีก เอาละที่นี้ก็ไม่รู้จะเอายังไงแหละ... ของกินก็พอที่จะไปต่อได้ในวันพรุ้งนี้

" ผมว่าเรากลับไปยังจุดเริ่มต้นก่อน แล้วค่อยหาทางแยกอีกที่ดีกว่า "

เขาตัดสินใจเดียวนั้นแล้วเดินกลับไปยังจุดเริ่มต้น โดนเดินผ่านป่า

> เดินผ่านป่า
> สังเกตุทุกเส้นทางที่เดินผ่านว่ามีทางแยกตรงไหนบ้าง
> กลับไปพักที่จุดเริ่มต้น