(กี๊ดๆทันค่า เค้าทักไปน้า)

(เค้าาาอยากแลกด้วยย)

(เค้าทักไปปหานะคับบ)

(อ้ากน่ารักมากเลยค่ะ><)

(ไอวี่🥺 กลับมาก่อนแงๆ กอดๆโอ๋ๆคนฟืดๆ)

"ขอโทษนะคะ"

"ถ้าหากไม่รังเกียจเดี๋ยวฉันพาไปนั่งในบูธรอก่อนนะคะ ฉันกลัวคุณมองไม่ถนัด"

แม้น้ำเสียงจะปกติแต่ศรีษะเธอหันซ้าย ขวา มองคนที่กำลังเดินผ่านไปมากลัวว่าจะชนกันเข้า

"ไม่ต้องกังวลนะคะ.. เดี๋ยวฉันกับพวกเพื่อนจะหาช่วยค่ะ"

เพราะการที่เขามีทีท่าชัดเจนขนาดนี้จนวนกลับมาหาที่นี่ได้มีโอกาสสูงมากที่จะกลับมานี่
แต่ความกังวลที่แผ่ออกมาทางสีหน้านั้นทำให้เธอตัดสินใจยื่นมือออกไปหา

ดึงแขนเสื้อที่ปลายเบาๆ

โลมิได้ยินแบบนั้นกระพริบตาสองสามถี่ เผลอลืมเรื่องที่ขมุกขมัวแล้วเริ่มหยิบโทรศัพท์กดทักแชทถามญาติตนเองทันที

"แว่นสีดำใช่ไหมคะ? ตอนที่อยู่บูธฉันเห็นคุณใส่อยู่"

เธอตอบน้ำเสียงโมโนโทนเรียบง่าย แต่ก็ชัดเจน

พลันสายตามองเห็นใบหน้า แน่ล่ะว่าไม่รู้เขามองเห็นไหมว่าเธอเป็นใคร

(สปอยแอบเนียนขายว่าโสดคร่ะ--)

"หากท่านผู้วิเศษพาข้าไปลองชิมอาหารละแวกนี้.."

"...อาจจะพอยิ้มได้กระมัง..คะ?"

ว่าพลางกอดอก สายตาสบไปเพียงครู่เดียวแล้วหลบลงไปมองบูธอื่นๆ... เกรงว่าใจเจ้ากรรมจะตกหลุมเอาอีกครั้ง

ต้องระวัง

ใบหน้าที่คุ้นเคยขยับเข้าใกล้ แววตาที่ขุ่นมัวกลับวับวาว มุมปากที่งุ้มขึ้นพร้อมหัวคิ้ว ยอมรับเลยว่าภาพตรงหน้าทำเอาลืมอาการก่อนหน้าไปเลย

"...ทะ-.ท่านผู้วิเศษ"

เธอต่อบทกลับไป น้ำเสียงดูตะกุกตะกัก ไม่เป็นธรรมชาติเท่าไหร่นัก แต่ก็ว่าต่อด้วยน้ำเสียงหม่นๆพร้อมปากคว่ำๆทำทีท่าเป็นงุนงอน

"..อาจเป็นเพราะคิวปิดตนนี้ ยังมิได้ทานอะไรเจ้าค่ะ"

(+)