Literatuurapotheek
banner
literatuurapotheek.bsky.social
Literatuurapotheek
@literatuurapotheek.bsky.social
Eigenaar van een literatuurapotheek, mentor, schrijft, leest, interviewt, leest voor, en heeft lief
Komt vast goed Willien, eindeloos gedoe hè. Maar op Substack blijf ik, fijn format daar! Hoop je te zien
June 1, 2025 at 5:27 PM
Ik doe daar hetzelfde en meer! Echt heel leuk. Hoop dat u me er kunt vinden, geen idee hoe zoiets werkt. Ik laat me erbij helpen door twee jonge vrouwen. Het is iig gratis aanmelden met e-mailadres geloof ik. Succes en misschien tot ziens hoor
June 1, 2025 at 5:26 PM
Ik ben naar Substack gegaan. De schrijfruimte was hier te beperkt voor mij. Groot excuus voor het gedoe, hoop dat u me wilt volgen op Substack. Lieve groet
June 1, 2025 at 4:21 PM
Ik ben te vinden onder dezelfde titel: De literatuurapotheek
Op Substack kan ik onbeperkt schrijven, hier is het te ingewikkeld gebleken. Sorry voor het gedoe!
June 1, 2025 at 4:19 PM
Toch weet ik niet goed hoe het haar te zeggen,

‘Geen burgerman-verweer heeft mogen baten, geen protest, geen sentiment, geen goede smaak. Hier op jouw Kade won de angst, het beven, de Populieren zijn gekapt.’

Dan blijft het stil.
January 30, 2025 at 3:39 PM
‘Moeder?’
‘Wat is er kind?’
‘De Kade moeder, het is De Kade.’
‘Ben jij daar nu nog steeds?’ en ‘mij vind je daar niet meer.’

Moeder stierf in ‘77. Alsof ik dat niet weet.

‘Niet jou Moes, maar wel de bomen.’
‘Staan de populieren er dan nog steeds?’
Die vrouw, zo nuchter als ze is.
January 30, 2025 at 3:39 PM
‘Zal ik naar de kade,’ overleg ik vandaag met mijzelf. Durf ik naar waar ik de oude bomen aan ga treffen, al of niet gekapt, al of niet rechtop, nog in hun laatste dagen, of al gestorven op hun zij?

Natuurlijk, ik wist dat het er van komen moet, ik moet vroeg of laat aan een blote Kade wennen
January 30, 2025 at 3:39 PM
Wat niet erg was, noch ongebruikelijk, de rollen tussen echtelieden waren anders ingericht dan vandaag, en vader droeg haar op handen, en zij, zij verlangde geen buitenissigheden en ik wilde altijd met hen mee.
January 30, 2025 at 3:39 PM
Ik ben op weg naar het ouderlijk huis van moeder, Postjeskade 163/1. ‘Zullen we naar de Kade’ placht zij vroeger thuis met ons te overleggen, en het moet gezegd … meestal gingen we dan. Moeder pleegde eigenlijk geen overleg, maskeerde haar verlangens achter een vragende klank..
January 30, 2025 at 3:39 PM
Eerst is er de gebeurtenis, dan is er de herinnering aan de gebeurtenis, dan is er het je heugen van de herinnering. Wat rest is de vertelling. Denk je.

En dan begrijpt de verteller dat hij met zijn woorden zijn herinnering overschrijft. Waarna hij, net zoals de populieren, zwijgt.
January 17, 2025 at 12:36 PM
maar mét dat ik het uitspreek, het neerschrijf, herinner ik me dat ik u erover vertel en niét meer het ritselen zelf.
Hierin vind ik een vreemd soort troost. Laat ons zeggen( een zekere berusting. Het beleefde trekt zich terug.
January 17, 2025 at 12:36 PM
Ik, zijn - aangenomen - kleindochter, zie de bomen vallen. Het wonderlijke, juist door aan het samen met grootvader beleefde ritselen te denken - en erover te schrijven - juist hiermee overschrijf ik de oorspronkelijke herinnering

Het is alsof ik nog wel zeggen kan ‘ik herinner mij ‘t ritselen’
January 17, 2025 at 12:36 PM
Ernaux schreef hierover dat de mensen die in de eeuw achter ons gestorven zijn dan pas echt dood zijn. En zo was het ook.

Mijn grootvader heeft de bomen zien planten, voor zijn huis, want hij kocht 163 1 hoog als eerste bewoner, streek er neer met zijn vrouw, al zijn dochters en de enige zoon
January 17, 2025 at 12:36 PM
En nu verdwijnt ook dit ritselen. En juist dit jaagt me angst aan. Het verdwijnen van dit oude geluid is even vreemd als in 1999 het naderen van het jaar tweeduizend. Er sloot zich een eeuw achter mij en ieder wie en alles wat in die eeuw achterbleef en niét met me meeging verloor ik nóg een keer
January 17, 2025 at 12:36 PM

Zoveel veranderde sinds mijn kindertijd, sinds mijn familie op de Postjeskade woonde - en ik vanuit dit huis trouwde - zoveel veranderde, maar dit geluid bleef hetzelfde.

Ik zat er wat, op een bankje. En luisterde.
January 17, 2025 at 12:36 PM
De bomen, die ik sinds mijn kinderjaren ken, stonden inmiddels zo scheef, ik wist dat de kans dat ze worden gekapt per dag toenam. Ik nam ‘n zakmes mee van huis, wilde wat mos van de bomen afnemen, sprokkelde wat takken, nam een blad mee, zette het op water, probeerde het wortel te laten schieten
January 17, 2025 at 12:36 PM
Zou zomaar een verhaspeling van thuis kunnen zijn. Zal t eens opzoeken. Heel grappig
January 15, 2025 at 10:03 PM
In september ga ik filosofie colleges volgen in Cambridge. Ter tafel ligt: Het mysterie van de mens voorbij Harari.

Wanneer ik het nieuws deel in de familie-app reageren twee kinders gelaten. ‘Leuk Moes.’

De oudste, de fietsende dichter, roept ‘Moeder hedde gij algeboekt?’ Die wil ook, wedden?
January 15, 2025 at 9:40 PM
Men zegt dattie streng is. Zie ik tegenop. Niet tegen het schrijven, tegen het strenge.

Eind januari op dinsdag beginnen de lessen over de grote denkers (docent Rico Sneller) aan de Vrije Academie. Dan moet in het brein alle hens aan dek.

Zie ik niet tegenop. Rico is een uitmuntend docent
January 15, 2025 at 9:40 PM
Verzonden!
January 13, 2025 at 1:36 PM
Tenenkrommende gebeurtenissen in een ander (geschreven) reservaat: Blankendaal, een plaats waar welgestelden wonen. De gruwelen zijn zo tastbaar dat ik de bladzijden soms nauwelijks durf om te slaan.

Goed boek. Vanzelf. Want Thomése. Maar anders dan zijn eerdere werk
January 13, 2025 at 12:50 PM