میخواهم خیال‌گونه در نسیمی کوتاه که به تردید میگذرد خواب اقاقیاها را بمیرم

میگه که
It takes a very rare, very powerful being to be terrified of happiness.

از دو سال پیش انقدر بگایی‌های عجیبی داشتم که واسه هرکی تعریف میکنم میخنده
ینی چند لول بالاتر از ترحم و دلسوزی و هم دردی😂

یکی از عادتای من اینه که چند هفته یه بار برم حافظیه و واسه یکی دو ساعت با کسی صحبت نکنم. فقط رفت و آمد آدما رو ببینم، صدای شجریان رو بشنوم و فال بگیرم.

و چقدر الان که نیستم بیشتر از همیشه حس میکنم به حافظ نیاز دارم!

توییتر من دقیقا از روزی که دوستان و آشناها رو وارد اکانتم شدن دیگه توییتر نشد
دیگه نه تونستم راحت حرفمو بزنم، نه عکس خودمو بذارم

ایشالا که اینجا نیان

چرا اینجا جو نفرت پراکنی نیست
پس چجوری خودمو خالی کنم؟

میدونستید اونجایی که شاعر میگه: «اگه یه روز بری سفر…» بی‌خبر پیشش نمیریزه بلکه بی‌خبر ز پیشش میره؟

و سپس کسخلان افراطی بال‌بال زنان و به به و چه چه کننان از خوبی بایدن به وجد می آیند و سر به بیابان میگذارند

درس امروز:

به زور خودتون رو به جای کسی که آرزوشو دارید باشید جا نزنید.
به زور توی محیطی که آرزوشو دارید حضور داشته باشید، حضور نداشته باشید.
قشنگی حضور به اینه که به اون مکان تعلق داشته باشید.
و قشنگی شخصیت هم به واقعی بودنشه.

این صحبت کلیشه‌ای همیشه وجود داشته که اگه بقیه ازت تقلید میکنن خوشحال باش چون چیز خوبی در تو وجود ‌داشته که اونا آرزوشو دارن و از این کسشرا

اما واسه من این قضیه برعکسه.
انقدر که اطرافیامم شخصیتمو، علایقمو، کارهامو و هر گهی که خوردم رو تقلید کردن، احساس بی هویتی میکنم!

اگه به این هدفم برسم دیگه از هیچی نمیترسم، دیگه نه از خودم و نه از زندگی میترسم

ای شمع تو بسوز که شب دراز است هنوز