" ของใช้ในบ้านทั่วไปครับ "

" เข้าหน้าหนาวแล้วก็อยากหาแก้วชาใบใหม่ "

เขาพูดพลางเหลือบมองอีกฝ่ายเบาๆ

" ถ้ามีโอกาสก็อยากชวนคุณมาดื่มชากับผมนะ "

เหมือนเป็นการชวนมาบ้านกลายๆหรือเปล่ายิ่งพูดด้วยสีหน้าที่สดใสเหมือนเคยก็ยิ่งดูออกยาก

" แล้วคุณมีของที่อยากซื้อบ้างไหมครับ "

หน้าที่ของเขาคือการถ่วงเวลาเพราะฉะนั้นยิ่งอยู่ด้วยกันนานก็ยิ่งเป็นผลดีทั้งต่อแผนการและต่อตัวเขาเอง

" ยิ่งดึกยิ่งเห็นดาวชัดนะครับว่าไหม? "

เมื่อเห็นอีกฝ่ายมองดูเวลาจึงเอ่ยขึ้นมาลอยๆแน่นอนว่าเขาไม่ปฏิเสธความเห็นของอีกคน พร้อมพากันเดินไปที่ริมทะเลสาบตามที่บอก พูดคุยบทสนทนาที่เหมือนจะเป็นเรื่องทั่วไปพลางจนถึงที่หมายของที่จัดเตรียมไว้ก็ถูกเอามาใช้ ก่อนยื่นโคมที่ยังไม่ถูกจุดให้ด้านหนึ่ง

" ไม่ได้จุดนานเลยช่วยผมถือหน่อยได้ไหมครับ "

แน่นอนคำพูดและรอยยิ้มเขาแทบไม่มีช่องให้ปฏิเสธแม้แต่น้อย

ใบหน้าที่คุ้นเคยทำเอาเขายกยิ้มสดใสเหมือนสุนัขเจอเจ้าของ ถึงจะเป็นแค่การซื้อของแต่เจ้าตัวกลับเตรียมตัวดีเหมือนจะมาเดตรอบที่nอย่างไรอย่างนั้น

“ ไม่นานเลยครับ ”

“ ไปกันเลยดีกว่า ”

สายตาจ้องมองที่อีกฝ่ายชั่วครู่ราวกับต้องการอะไรบางอย่างแต่ก็เลื่อนสายตาไปที่อื่นอย่างเป็นธรรมชาติราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้แต่น้อยก่อนจะค่อยๆพากันเดินไปซื้อของ

“ จะว่าไปก็ขอบคุณนะครับที่มาตามคำขอ ”

ปฏิกิริยาต่อตานชัดเจนอย่างที่เขาคิด แทนที่จะนึกเสียใจเขากลับยกยิ้มขึ้นมาเพราะเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำตัวตามที่คิดไว้ก็ทำให้รู้สึกว่าเริ่มเข้าใจอีกคนขึ้น(นิดหน่อย) นับว่าเขาเป็นคนมองโลกในแง่ดีเกินคาด

“ น่าจะออกแล้วครับ “

มันจะไปมีอะไรออกได้ยังไงกัน ก็ไม่มีอะไรติดอยู่ตั้งแต่แรกแล้วนี่นะ

” ถ้าเสร็จแล้วไปปล่อยโคมกันเถอะครับ กลัวจะดึกไปน่ะ “

เมื่อดวงตาสีครามมองเห็นใบหน้าฝั่งนั้นที่ไม่มีอะไรเกาะอยู่ก็รู้ว่าผ้าเช็ดหน้าผืนนี้คงไม่จำเป็น

แต่เขาก็เป็นคนขี้แกล้งด้วยสิ

" โอะ เหมือนตรงนี้จะมีติดอยู่นะครับ "

เขาเอื้อมมือไปแตะใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างนึกเอ็นดู ไม่มีอะไรติดอยู่หรอก โกหกน่ะ และแน่นอนว่าเจ้าตัวเตรียมใจโดนโกรธใส่แต่แล้วยังไง เขาก็มองว่ามันน่ารักที่สุดอยู่ดี

เมื่อมองเห็นท่าทางนั้นก็ทำเขาสงสัย ที่มุมปากเขาเลอะหรือเปล่า ลองเอานิ้วสัมผัสมุมปากของตนก่อนจะพบว่าไม่มีอะไรเลย สิ่งที่อีกฝ่ายจะหมายถึงคงเป็นสิ่งนี้ เจ้าตัวรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าขึ้นจากในกระเป๋า แม้จะดูลังเลเล็กน้อยเพราะอยากแหย่เล่นแต่อีกคนคงไม่เล่นด้วยแน่ๆ

เขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเล็กๆ จนเผลอนึกถึงการกระทำของตัวเองก่อนหน้า ที่เผลอทำบางสิ่งกับผ้าผืนนี้ ทำเอาแทบยิ้มไม่ออกเลย-

( ปักไว้ก่อนนะครับ )

เขารีบตามไปนั่งใกล้ๆบริเวณที่อีกฝ่ายเว้นไว้ให้ บอกตามตรงว่าแม้เขาจะเก็บสีหน้าเก่งแต่ภายในกลับเกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเมื่อได้อยู่ชิดใกล้แบบนี้

สายตาเหลือบมองแววตาคู่นั้นที่สบประสานกับท้องฟ้ายามราตรี คงจะสนใจโคมพวกนั้นอยู่ จะให้พูดก็ เขาชอบเวลาอีกฝ่ายสนใจอะไรบางอย่างน่ะ

" อยากปล่อยโคมแล้วหรอครับ "

อ่า…น้ำเสียงตำหนิเช่นนั้นทำให้เขาที่ควรจะรู้สึกซึมแต่กลับกันเขานั้นเป็นคนมองโลกในแง่ดีเกินคาด แม้จะเป็นการดุก็ตาม แต่นั่นก็หมายถึงเขายังใส่ใจเราอยู่ ถึงจะเป็นการคิดเข้าข้างตัวเอง

ฝ่าเท้ารีบตามเข้าไปเพื่อไม่คลาดสายตา เมื่อกี้ที่เผลอเดินนำอีกฝ่ายจะรู้สึกกังวลแบบเขาตอนนี้หรือเปล่า

“ ขอโทษครับ ”

ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแต่ก็เผลอหลุดปากพูดขอโทษไปซะแล้ว แม้มันจะเบาเล็กน้อยก็ตามที

เมื่อไม่ได้จับมือกันแล้วเหมือนเขาจะกล้าสู้หน้าอีกฝ่ายมากขึ้น ปรายตามองไปยังใบหน้าหันข้างของอีกคน อยากเข้าใจจังเลย ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ คงเป็นเรื่องอะไรที่น่าสนใจมากแน่นอน อย่างน้อยก็คงน่าสนใจสำหรับเขา

หลังจากได้ของกินมาแล้ว เขาเลือกที่จะถือมันไว้เองทั้งหมด

“ เดี๋ยวผมถือให้นะ ไปหาที่กินกันเถอะครับ “

เจ้าตัวโปรยยิ้มให้ ถึงในมือจะมีทั้งโคมทั้งแอปเปิ้ลและน้ำก็ตาม

สัมผัสเบาบางตอบรับการจับ แน่นอนว่าเขาเองก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่าง เพราะไม่มีอะไรกั้นจึงสังเกตได้หลายอย่าง ทั้งความเย็นเล็กๆคงเป็นเพราะอากาศหนาวนั่นช่วยให้มือที่อุ่นเล็กน้อยของเขาผ่อนคลาย ทั้งความนุ่มเบาๆที่รู้ได้ว่าเป็นคนใส่ใจดูแลมือของตัวเอง ไม่กล้าหันหลังกลับไปมองเลย ไร้การพูดคุย รู้ตัวอีกทีก็อยู่หน้าร้านยากิโซบะแล้วสิ คงเพราะกลัวอีกฝ่ายคิดมากจึงรีบปล่อยมือนั้นไปอย่างเสียดาย

พริบตาที่สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างมาแตะเสื้อเขาอยู่ก็ทำให้รู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่เมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นขออนุญาตเขาลมหายใจก็แทบหยุดลงชั่วครู่ ไม่น่าเดินนำมาก่อนเลย

เขายื่นมือไปทางด้านหลังก่อนเอ่ยขึ้นมาเบาๆ

" ผมคงต้องเป็นฝ่ายขออนุญาตแทนแล้วล่ะครับ "

เพราะหันหลังอยู่ ทำให้สังเกตุใบหน้าได้ยากกว่าที่เคย ไม่เห็นใบหน้าเรียบนิ่งของอีกคนและอีกฝ่ายก็มองไม่เห็นใบหน้ายิ้มแย้มดั่งทุกทีของตนด้วยเช่นกัน

คำว่าด้วยกันนี่ หมายความว่าอีกฝ่ายจะกินมันกับเขาสินะ เพราะไม่ได้ทานอะไรมาก่อนเลยจึงปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาก็หิวนิดๆ

“ ก็นิดหน่อย “

แต่พอนึกดูแล้ว กินของหวานก่อนของคาวดูเป็นลำดับการกินที่แปลกนิดหน่อย ถึงจะอร่อยดีก็ตาม

” งั้นไปด้วยกันเถอะครับ “

เขาเดินนำไปเล็กน้อยแต่ก็กะระยะให้อยู่ใกล้กันจนมั่นใจว่าคงจะไม่หลงกันง่ายๆ

หืม

ดวงตาที่ยิ้มเช่นเดียวกับใบหน้าชะงักเมื่อเขาเป็นฝ่ายโดนเลี้ยงซะเอง ให้ตายสิ อาการเขินจากความไม่คุ้นชินทำให้รู้สึกประมาทเล็กน้อยอย่างไรชอบกล

" อยากทานอะไรอีกไหมครับ "

" อย่างสายไหม? หรือยากิโซบะ "
ปกติก็ชอบตามใจคนอื่นอยู่แล้วถ้ายิ่งเป็นดาเรียก็แทบไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะตามใจมากขนาดไหน ถือเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้ลองอาหารหลายๆอย่างไปด้วย

" ครับ ไปครับ "

เวลาได้เลือกซื้อของกินด้วยกันเป็นความสุขอย่างหนึ่งที่เขาค้นพบ อยากรู้ถึงความชอบ อยากรู้ว่าจะมีอะไรที่เราเข้ากันได้อีกไหม หรือจริงๆเขาก็แค่ชอบเวลาอีกฝ่ายมีความสุขกับของกินเล็กน้อยๆพวกนี้เท่านั้นเอง

เมื่อไปถึงหน้าร้านชายหนุ่มหยิบน้ำเปล่ามา1ขวด อีกฝ่ายจะหยิบอะไรกันว่าแล้วก็หยิบชาแบบไม่หวานขึ้นมายื่นให้คนข้างๆ

" เอาอันนี้ไหมครับ "

( งั้นเดี๋ยวบอมภาพใหม่นะครับ ไม่ซ้ำแน่นอน )

( ผมทำอะไรผิดรึเปล่า🥺 )

( ผมทำอะไรหรอ- )

หน้าแดงอีกแล้ว เขาไม่ถือสาท่าทางแบบนั้นของสาวน้อย เพียงแต่คิดว่ามันก็น่ารักดี

“ ผมซื้อตัวนี้มาเพราะคิดว่าเหมือนคุณคิโนโมโตะดีน่ะครับ ”

“ เติบโตขึ้นอีกปีแล้วสินะ ปีนี้ก็ฝากตัวด้วยนะครับ ”

ยกยิ้มอ่อนโยนก่อนที่จะยื่นมือไปลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆด้วยความเอ็นดูเหมือนพี่น้อง

“ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว จะเรียกผมด้วยชื่อก็ได้นะครับ คารินจัง ”

เพราะเห็นว่าเริ่มสนิทกันมากขึ้นและอายุก็เริ่มใกล้เคียงกันมากขึ้น

เมื่อน้ำตาลที่เป็นอุปสรรคนั่นแตกหลุดไปจนหมดก็ทำให้กัดแอปเปิ้ลด้านในได้ง่ายขึ้น ถึงจะไม่ค่อยได้อารมณ์แบบแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลก็ตามที เขากัดแอปเปิ้ลเข้าไปคำใหญ่ต่างจากคำเล็กๆของคนข้างๆไม่มีผิด

“ รู้สึกคอแห้งหรือแสบคอบ้างไหมครับ “

เพราะน้ำตาลมันหวานจัดจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะแสบคอขึ้นมาจึงเอ่ยถามไปด้วยความเป็นห่วง แน่นอนว่าถ้าบอกว่าแสบสักนิดเจ้าตัวคงวิ่งไปซื้อน้ำมาให้แบบไม่คิดชีวิตแน่นอน

“ หวานนิดหน่อย แต่อร่อยดีนะครับ ”

“ อะ ขอบคุณครับ ”

เขารับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นมา มองดูดีๆแล้วนึกถึงวันที่พวกเราไปกินไอศครีมหลังเลิกเรียนกันครั้งนั้น นึกว่าจะเอาไปทิ้งแล้วสิ ความคิดขบขันผุดขึ้น เขาใช้ผ้าผืนนั้นเช็ดบริเวณข้างปากของตัวเอง พร้อมแตะไปที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆคล้ายกับการจูบ แนบเนียนจนรู้สึกมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะไม่เห็นสิ่งที่เขาทำ

“ เดี๋ยวผมซักคืนให้เหมือนรอบก่อนนะครับ ”