ดวงตามรกตแสดงถึงความประหลาดใจ ก่อนที่จะตอบสนองด้วยรอยยิ้มขบขัน ในคำพูดที่ย่อมรู้ดีว่ามิได้มาจากความไร้เดียงสาใด

"อุตส่าห์นึกถึงฉันคนนี้ด้วย ช่างเป็นบุรุษที่[ใจดี] ยิ่งนัก" เช่นเดียวกับคำร่ำลือในเรื่องเบาบางเช่นนี้

"ท่านลอร์ดเองก็เปี่ยมด้วยความงดงาม และหวังว่าดอกไม้น้ำแข็งนี้จะงดงามเช่นเดียวกัน"

"ถ้าเป็นความงดงามที่ถูกใจท่านลอร์ดก็คงเป็นผลลัพธ์ที่น่ายินดี"

"ขอให้คืนนี้เป็นคืนที่ดีค่ะ"

"ถ้าเป็นท่านลอร์ดในยามนี้ คงจะทำได้เป็นแน่"

"การถือครองอาวุธที่คมที่สุด"

อาวุธอันแข็งแกร่งที่ไม่ทำให้พ่ายต่อสิ่งใดโดยง่าย ความเป็นไปได้ของอันไม่รู้จบมากมาย ผลลัพธ์อันน่ายินดี หรือกระทั่งการดิ้นรนของสุนัขที่จนตรอกจนอาจจะเกินความพลิกผันอย่างไรก็ได้

อาวุธที่คมที่สุดอย่าง [จิตใจ] ที่ผู้ควบคุมไม่ได้ ก็จะแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มสู้ เป็นหนึ่งในสิ่งที่เธอได้รับการสั่งสอนมาอย่างยาวนาน

“เหตุใดจึงต้องให้ความสนใจกับบรรดา เสียงรบกวน ..?”
เสียงรบกวน จากบรรดาผู้คนที่ไร้ค่าเกินกว่าจะเสียเวลาฟัง

“แทนที่จะเอาเวลาไปสนใจเรื่องแบบนั้น จงตอบคำถามออกมา”

“ในยามนี้ สายตาของท่านลอร์ดแดนน้ำแข็งผู้นี้ควรจะมองสิ่งใดกัน ..?”

ดวงมรกตคู่สวยประสานเข้าดวงคู่ของท้องฟ้าอันมัวหมอง เพื่อดึงความสนใจจากสิ่งที่กระจัดกระจายให้กลับมารวมเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง

"It ain't over till the fat lady sings."

สงครามเย็นยังคงดำเนินต่อ อย่างมิได้ทราบถึงผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น

“ไม่ยักจะเคยได้ยินว่ามีข้อสรุปเกิดขึ้นแล้ว.. ในยามนี้ ยังไม่มีการตีตราถึงผู้ชนะหรือผู้แพ้เสียหน่อย”

“เว้นเสียแต่ว่า..สุภาพบุรุษผู้นี้ยินยอมที่จะเป็นผู้พ่ายแพ้แล้วงั้นหรือ”

“ช่างน่าเสียดายจริง ๆ “

น้ำเสียงเย็นเฉียบราวกับปรารถนาจะแช่แข็งคนตรงหน้าทั้งเป็นด้วยความเวทนา

+

หาได้ใส่ใจไม่ กระทั่งความเป็นไปของบุคคลตรงหน้า

ต่อให้ซินแคลร์ต้องหมดอำนาจจากหมากกระดาน
หรือต่อให้ซินแคลร์จะสูญสลายไปจากแผนที่
เธอคงเพียงรับชมด้วยความเพลิดเพลินในผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น

หากแต่ ถ้าทุกสิ่งเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย คงจะน่าเบื่อไม่น้อย
หมากกระดานที่อาจมีโจ๊กเกอร์ที่ไม่คาดฝัน สรรค์สร้างผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิดก็เป็นได้

+

เลดิอาหัวเราะเบา ๆ ให้กับคำเอื้อนเอ่ยของบุรุษตรงหน้า

“ก็จริงนะ” เรื่องที่ว่าการไม่ทักทายย่อมเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมกว่าต่อบุคคลที่แสร้งว่าไม่รู้จริง

“เช่นนั้น ในวันนี้เลดี้ผู้นี้จะเป็นเลดี้ผู้มีจิตใจงดงามผู้หนึ่ง ที่ไม่อาจปล่อยบุรุษแช่แข็งโถงเต้นรำแห่งนี้เสียกระมั้ง”

เป็นหนึ่งในข้ออ้างที่ฟังดูแปลกประหลาด ทว่าเลดิอาได้หาได้ใส่ใจไม่

+

เศร้าโศกเสียใจ
โมโหโกรธา
หรือ มิได้รู้สึกสิ่งใดเลย เช่นเดียวกับเธอ

“เห็นทีว่าในงานนี้ แม้จะอยู่ร่วมประเทศเดียวกันก็’สมควร’ที่จะ ‘แสร้งว่าไม่รู้จัก’สินะ”

บทสนทนาแรกที่เอื้อนเอ่ย กล่าวถึงบุคคลรอบด้านซึ่งกำลังเอ่ยถึงฟลอสท์บลูมอย่างออกรส ไม่แม้แต่จะเคารพมารยาทโดยพื้นฐานของงานเลี้ยงสวมหน้ากาก

“เช่นนั้นเลดี้ผู้นี้คงเพียงนึกฉงน ว่าสุภาพบุรุษผู้ลึกลับกำลังรู้สึกอย่างไรภายในงานเต้นรำแห่งนี้กัน”

“สายัณสวัสดิ์ สุภาพบุรุษหน้ากากผู้ลึกลับ”

หญิงสาวผู้หนึ่งเอ่ยทักทายแก่บุรุษผู้กำลังเป็นที่จับจ้องภายในงานแห่งนี้

เรือนผมชมพูซึ่งเป็นผลผลิตอันงดงามจากกุหลาบพันปี ในยามนี้ได้เกล้าขึ้นเหนือศีรษะ เหลือไว้เพียงปอยผมเล็กน้อยบริเวณข้างใบหน้า ซึ่งขลับกับชุดเดรสยาวสีดำสนิท เข้าคู่กันกับหน้ากากซึ่งประดับด้วยโอปอลดำและถุงมือยาวสีเดียวกัน

(โดนท้า เลยมาปักโรลก็ได้จ่ะ) +

(ท้าหรออ)