“เผ่น!” เขาตอบกลับอย่างไม่ลังเล พร้อมหันหลังให้สนามรบแห่งเล้าไก่ในทันที

ผลั่ก!

ประตูเล้าไก่ปิดลงพร้อมกับเสียง เอ๊กๆๆ ที่ตามหลังมาอย่างแค้นเคือง…

แต่พวกเขาทั้งสองก็รอดออกมาได้อย่างปลอดภัย ไม่มีแตกร้าวแม้แต่ฟองเดียว!

“…ภารกิจเก็บไข่เหรอ…”

“คราวหน้าขอเป็นเควสปราบมอนแทนละกัน…”

พูดพลางยกนิ้วโป้งให้ลีอาด้วยท่าทางอิดโรยแต่พึงพอใจ

ภารกิจสำเร็จ! 🥚✅

พลั่ก!
เสียงเท้าเบาๆไถพื้นดินเพียงนิด พร้อมจังหวะหลอกล่อเจ้าไก่ให้หันไปอีกทาง ลามิอุสใช้การขยับตัวสับขาหลอกแบบนักสู้มือเปล่า (กับไก่…) เพื่อเบี่ยงพวกมันให้ไปอีกมุมหนึ่งของเล้า

“เร็วเลยลีอา! เหลือไม่กี่ฟองแล้วนี่!”

เขาตะโกนส่งท้าย โดยไม่รู้เลยว่าท่าทางการเคลื่อนไหวของเขานั้น…น่าขำจนไก่บางตัวยืนมึนงง
ตอนนี้ปลอดภัยพอให้ลีอาเก็บไข่ต่อแล้วล่ะ!

(เสิร์ฟไข่พร้อมให้เก็บอีก 9 ฟองคับบ)

“ทางนี้ยังโอเคอยู่!”

แต่เสียง เอ๊กเอ๊กกกก ที่ดังขึ้นเมื่อครู่…ไม่ใช่ไก่ปกติ
เจ้าไก่ตัวเดิมนั่นแหละ มันกลับมาแล้ว แถมตอนนี้พกพรรคพวกมาอีกสองตัว เหมือนมันจะตั้งใจเอาคืน

“ให้ตายสิ… เรียกพวกจริงด้วยเหรอ…”

เขาเบี่ยงตัวหลบจิกแรกได้ทัน
มือขวายังว่างกำหมัดแน่น ก่อนจะพูดเสียงเรียบพลางกระตุกยิ้มมุมปาก

“นี่แก…คิดจะเล่นหมาหมู่กับฉันงั้นเหรอไก่นรก?”

+

พูดจบ ลามิอุสก็ลุกขึ้นยืนบังหน้าลีอาไว้ หรี่ตาลงเตรียมพร้อมรับมือไก่แบบจริงจัง — คราวนี้ไม่อู้แล้ว
มือซ้ายถือตะกร้าไข่ มือขวากำหมัด พร้อมจะเบี่ยงตัวกันจิกให้น้องเสือได้เก็บไข่แบบปลอดภัยที่สุดในชีวิตไอดอลเลยทีเดียว

เสียงแม่ไก่กระพือปีกฟึบๆ แต่พอเห็นสายตาคมกริบของเขาก็เหมือนจะลังเล ลามิอุสโน้มตัวเล็กน้อยพูดเสียงเย็นราวจะกระซิบ

“…กล้าลองมั้ยล่ะ”

ไก่เงียบ
เก็บไข่ 20 ฟองแล้วครับ 🍳

เขาชะงักไปนิดเมื่อเห็นสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ของลีอา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นระริกระรี้กลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่
“โอเค ไม่ตุ๋นก็ได้…” เขายักไหล่ หันไปมองเจ้าไก่ป่วนที่ยืนมึนอยู่ตรงมุม “แต่ถ้ามันเข้ามาอีก ฉันจะคุยกับมันด้วยกำปั้นละนะ”

พอได้ยินคำถามจากลีอา เขาพยักหน้าเบาๆ
“ฉันคุ้มกันเอง เธอเก็บไข่ไปเถอะ เร็วเข้า ก่อนมันจะเรียกพวกมาเสริมทัพ”

+

เขารีบคว้าข้อมือลีอาให้ถอยออกมา มองไก่ตัวการที่ยังตีปีกฮึดฮัดอยู่ไม่ห่าง

“…เจ้าเลือกทางเดินผิดแล้วนะ ไอ้มีขน”

น้ำเสียงเยือกเย็น ขณะมืออีกข้างเริ่มปลดกระดุมแขนเสื้อขึ้นทีละเม็ด

“กล้าทำเธอเจ็บแบบนี้…”

เขาก้าวไปข้างหน้า—เงาหลังทอดยาวคล้ายผู้กล้าผู้จะไปประจัญหน้ากับสัตว์ร้ายระดับบอส

“…เตรียมตัวโดนตุ๋นได้เลย”

(งง เมื่อกี้ยังอุ้มไก่อยู่เลย)
(ขอโทษที่ช้านะคะ ติดภารกิจ🥺)

เอ้ก-อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

เสียงดังลั่นจนแม่ไก่ในอ้อมแขนสะดุ้งพรวด!
ทันใดนั้นลีอาก็ถอยหลังมาชนเขาโดยไม่ตั้งใจ

ฟึ่บ!
ลามิอุสเซถอยเล็กน้อย แต่ยังพอควบคุมสมดุลตัวเองได้ เขาประคองแม่ไก่ไม่ให้ร่วงอย่างระวัง

…แต่และแม่ไก่ก็บินหนีจากอ้อมอกเขา

ม่ายนะ มัฟฟินนน!!!TT

ในขณะที่ลีอากำลังตั้งใจเก็บไข่ เขาคุกเข่าลงข้างแม่ไก่ตัวหนึ่งที่ดูจะไม่กลัวมนุษย์เท่าไหร่นัก ก่อนจะยื่นมือไปอย่างช้า ๆ

“เจ้านี่…ดูใจดีไม่เบาเลยนะ”

แม่ไก่เอียงคอพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมให้เขาแตะตัว และแล้ว—

“อา ข้าเรียกเจ้าว่า ‘มัฟฟิน’ แล้วกันนะ”

เขาอุ้มแม่ไก่ขึ้นมากอดเบา ๆ ประหนึ่งลูกแมวที่แสนเชื่อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเอ็นดูเกินเหตุ
+

ลามิอุสมองท่าทางเอาจริงของลีอาแล้วก็แอบยิ้มนิด ๆ เขาค่อย ๆ ก้าวตามเข้าไปในเล้าไก่…

เมื่อเห็นลีอาเริ่มเคลื่อนไหว เขาก็ขยับบ้าง—ทำทีโน้มตัวลงไปราวกับกำลังเก็บไข่ แต่ความจริงแล้วมือเปล่า ไม่มีไข่ไหนถูกแตะต้องแม้แต่ใบเดียว

ค่อย ๆ ขยับมายืนด้านหลังเธอเหมือนแค่…

“ระวังหลังให้”

@leah-wyh.bsky.social

“ยินดีที่ได้รู้จัก ลีอา” ลามิอุสกล่าวเรียบ ๆ แต่สุภาพ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ข้า ลามิอุส”

ทางสู่บ้านคุณอาร์เวลล์สงบดีหากไม่ติดเสียง กุ๊กกู๊กก้ากกกก!! ดังลั่นจากท้ายซอย—เสียงที่บอกชัดว่าแม่ไก่ที่นี่ไม่ได้ใจดีเหมือนไข่ของมัน

“…พร้อมหรือยัง?”
ไก่หนึ่งตัวฟ่อใส่เขาพลางกระทืบเท้าสองครั้ง ราวกับเตรียมเข้าสมรภูมิ
//ตั้งการ์ด

@leah-wyh.bsky.social

…โอเค ไม่ชิลแล้ว
แบบนี้ต้องหาคนช่วยเก็บไข่ (และป้องกันตัวจากแม่ไก่บ้า) ด่วน

เขาหันไปเห็นเสือสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนมองกระดานอย่างจริงจัง
เป้าหมายล็อกแล้ว—!

//วิ่งเข้าใส่แบบไม่คุกคามที่สุดในสามโลก😌

“นี่ กำลังหาเควสอยู่เหรอ? สนใจไปด้วยกันมั้ย?”
เขายื่นใบเควสให้อีกฝ่ายดูพลางยิ้มแป้น “งานเก็บไข่เฉย ๆ เอง ไม่อันตรายหรอกน่า” (อาจจะนะ)

(เค้าสนน เราไปเก็บไข่กันมุ้ย🥺)

(ปิดเลยฮะ ขอบคุณทั้งคู่เช่นกันฮะ)

ทันใดนั้นเอง ‘ควีน’ เจ้าฮูกกลมขนนุ่มก็บินมาเกาะโปะตรงท้องของผู้ป่วยหมดสติอย่างแม่นยำ
ก่อนจะกางปีกนิด ๆ เผยหน้ากลมปุกปุยนั่นสบตาเลนาร์ทตรง ๆ พร้อมกับสายตาของลามิอุสที่เลื่อนขึ้นมามองเช่นกัน

ทั้งนกทั้งเจ้าของ…สบตาอย่างพร้อมเพรียง

“ท้าดา~”

ตอนนี้—พร้อมเคลื่อนย้ายผู้ป่วยแล้วครับ

@lenart-wyh.bsky.social

เขาเหลือบมองเลนาร์ทนิดหน่อยตอนที่อีกฝ่ายพูดถึงเรื่อง “มัด”
ก่อนจะหยิบเชือกเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าข้างเอวด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างประหลาดผิดกับการกระทำ

“…กันไว้ดีกว่าแก้…”

มือเรียวเริ่มลงมือผูกข้อมือซิกฟรีดอย่างชำนาญ
ก่อนจะต่อด้วยข้อเท้าโดยใช้เชือกอีกเส้น ไม่แน่นจนเกินไป แต่ก็แน่นพอที่จะไม่ให้ดิ้นหลุดได้ง่าย ๆ

+

ในจังหวะที่เลนาร์ทปล่อยหมัดลงไป ลามิอุสก็ใช้แรงประคองซิกฟรีดให้อยู่ในท่าที่ล้มได้โดยไม่กระแทกมากจนเกินไป (ถึงจะโดนหมัดไปแล้วก็เถอะ…)

‘ควีน’ บินวนลงมาเกาะที่ไหล่ข้างหนึ่งของลามิอุส ก่อนจะมองซิกฟรีดด้วยสายตาที่แปลได้ประมาณว่า ‘อย่าดื้ออีกล่ะ…‘

“…กลับกันเถอะ ”

(ฝากเลนาร์ทอุ้มคนเจ็บด้วยน้า)

@siegfried-wyh.bsky.social

(ว่าแต่เลนาร์ทจะใช้มือ หรือดาบต่อยคะ55555)

ลามิอุส เงยหน้าขึ้นสบตาเลนาร์ท ส่งสัญญาณทางสายตาเย็นเฉียบแบบไม่มีการต่อรอง
“ทำให้สลบเลย จังหวะนี้—ไม่ฟังอะไรละ”

“ขอโทษนะซิก แต่เราไม่ปล่อยให้นายบ้าบิ่นไปมากกว่านี้”

(ผมปูทางแล้วฮะ จัดการเล-)

@siegfried-wyh.bsky.social

ลามิอุส ไม่พูดอะไรระหว่างที่เลนาร์ทกำลังเกลี้ยกล่อมซิกฟรีด
เขาเพียงเงียบ ย่องเข้าไปด้านหลังของซิกฟรีดอย่างไร้เสียง ด้วยฝีเท้าเบากว่าลมพัด

เมื่อเข้าประชิดได้จังหวะ เขาก็จัดการ ล็อกแขนและขาอีกฝ่ายด้วยท่าที่แน่นหนาแต่ไม่เจ็บตัวนัก
พร้อมกับเสียงกระพือปีกเบา ๆ ของ ‘ควีน‘ เจ้านกฮูกอ้วนกลมที่บินมาลงบนหัวของซิกฟรีด
ใช้ปีกทั้งสองข้างจับล็อกไว้แน่น

+

“…ซิก อย่าบอกนะว่านายจะไปต่อ?”

“กลับกันเถอะซิก นายเองก็คงเหนื่อยมาทั้งวันแล้วใช่ไหม?”

แม้จะไม่ได้บังคับ แต่แววตาที่สบมานั้นสื่อชัดว่าไม่อยากให้เพื่อนฝืนเกินไป
เขาเอ่ยต่อเบา ๆ

“พรุ่งนี้ยังมีภารกิจอีก… เซฟแรงไว้หน่อยน่ะดีแล้ว”

“เห็นด้วยมั้ย เลนาร์ท” @lenart-wyh.bsky.social
(เลนาร์ทคุง จับเขาไว้!)

@siegfried-wyh.bsky.social