หนึ่งในไอเทมที่ติดตัวมากับเขาตอนมาถึง ณ ที่แห่งนี้—-ของบางอย่างที่ลูกพี่ลูกน้องเคยให้ไว้สำหรับจัดการคนผมยาวเยอะอย่างเขา เลวิสเก็บติดไว้ตลอด ไม่ต่างกับพวกเสื้อผ้าก่อนตาย

”แล้วเจอกันในชั้นเรียนครับ คุณทาฮาระ”

เลวิสตัดสินใจบอกลาเธอ เพื่อเดินทางสำรวจไปยังสถานที่ต่อไป

อาจารย์เลวิสคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนวางรวมเข้ากับหน้ากากของเด็กสาวแล้วส่งให้พร้อมกัน—-

สิ่งนั้นคือ กิ๊บผมโลหะสีดำขนาดเล็ก ด้านหนึ่งเป็นโค้งหยักคล้ายคลื่น ส่วนอีกด้านเรียบปกติ ดูหน้าตาธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง

“ผมให้ครับ“

+

ดวงตาเฉียบคมราวกับสัตว์เลือดเย็นแบบเขา บันทึกข้อมูลปฏิกิริยาสีหน้าของเด็กสาวตัวผอมไว้ตลอด

ทั้งตอนที่เธอตั้งใจฟังเขาพูดเป็นอย่างดี ตอนที่ทำหน้าสงสัยอยากรู้อยากเห็นเล็กๆ เหมือนแมวจรตัวจ้อยที่เพิ่งเห็นสัตว์อื่นไม่คุ้นตา ตอนที่เอ่ยชมเขา—-หรือแม้กระทั่งตอนที่เธอเงียบไปตอนเขาพูดถึงหน้ากากเธอเอง

…ราวกับเจ้าสัตว์ตัวน้อยขนฟูที่ช่างระแวง ถึงขั้นบาดเจ็บแค่ไหน ก็คงเลียแผลตัวเองในมุมมืดอยู่คนเดียว

เลวิสหันมาสนใจหน้ากากของเด็กสาวบ้าง นิ้วมือเนียนเกลี้ยงเกลาลูบไปที่รอยบุบแต่ละรอยอย่างแผ่วเบา—-แววตาทอดมองอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด…เด็กคนนี้ตอนนี้มีชีวิตอยู่คงผ่านเรื่องราวเลวร้ายมาเช่นกัน

“…คุณทาฮาระ คงผ่านเรื่องลำบากมามากครับ“

ดูเหมือนความทรงจำส่วนนี้จะขาดหายไปยิ่งหน้าพ่อแม่เสียอีก เหมือนข้อมูลที่จู่ ๆ ตกหล่นไปในช่องว่าง _?

…เขาเลือกที่จะเมินเฉยช่องว่างนั้นแล้วพูดสิ่งที่พอรู้ต่อ “นี่คือลักษณะของโอโรโบรอสครับ—-สัญลักษณ์งูที่กินหางตัวเองเหมือน closed loop, ในทางคณิตศาสตร์คงเทียบได้แทนค่าอนันต์หรือไม่มีที่สิ้นสุด”

…บาปของเขาคงวนลูปเหมือนงูตัวนี้

+

เลวิสปล่อยให้สาวน้อยจำไมจ้องใบหน้าเขาต่อไป พลางตอบคำถามเธออย่างไม่ปิดบัง—- เหมือนเป็นเรื่องชินเสียแล้วกับการทึ่นักเรียนจะให้ความสนใจเขาในห้องเรียน(?)เป็นพิเศษ

“ครับ ญี่ปุ่น-ออสเตรเลีย” …เขาคิดไว้แบบนั้น แต่ที่จริงยังนึกหน้าพ่อกับแม่ไม่ค่อยออกเท่าไร

“งู…นั่นสินะ” ชายหนุ่มทวนคำพูด “ความจริงเคยมีคนบอกว่าเหมือนอาจารย์ครับ”

เลวิสชะงักไป

[ใคร] บอกกันนะ ???

+

“แต่ถ้าพูดคล่อง เนื้อหาดันไม่สมเหตุสมผล มันก็ไม่ค่อยมีประโยชน์หรอกครับ ต้องใช้อีกหลายเงื่อนไขกว่าสมองจะกลับเป็นปกติ(….))

….รึเปล่า

“อาจารย์ขอยืมกระดาษกับปากกาสักครู่ได้มั้ยครับ”

ชายหนุ่มยื่นมือเรียวข้างหนึ่งออกมา นิ้วมือข้างนั้นเนียนเกลี้ยงเกลาไม่เคยมีรอยแผลใดๆ

เลวิสนิ่งไป ดวงตาสีทองหม่นหรี่ลงช้าๆ พลางจดจ้องเด็กหนุ่มที่ภายนอกดูเสียงดัง พูดไปเรื่อย แต่บางทีภายในอาจซุกซ่อนความคิดมากมายไว้

”…นั่นสินะครับ การฝึกพูดก็ถือเป็นกระบวนการกระตุ้นการฟื้นตัวของสมองแบบหนึ่ง“

ดูเหมือนอาจารย์ที่ดุนายเมื่อกึ้ จะเริ่มชมในตัวนายแล้ว—-

+

“ก็พวกคำมันเชื่อมโยงกับเรื่องราวนี่นา?”

ตั้งแต่ตอนที่จำชื่อได้ ตัวอักษรไม่กี่ตัวแต่เขาสามารถรู้ความหมายของมัน จากนั้นความจำจึงค่อยๆถูกรื้อฟื้นขึ้นมา …วิธีจัดเรียง …การออกเสียง …การประยุกต์ใช้ร้อยเรียงเป็นคำอื่นในรูปประโยคใหม่ๆ

ยิ่งได้พูด ความรู้ที่เคยจำได้ก็ยิ่งพรั่งพรู

คำศัพท์จากจุดเริ่มต้นที่แตกแขนงไปถึงประโยค ประโยคร้อยเรียงเป็นเรื่องราว…ที่มนุษย์ใช้สื่อสารกันมานับพันปี

“จะจำได้หมดเมื่อไหร่นะ?“

อาจารย์เลวิสที่ตอนแรกแค่คิ้วกระตุก ตอนนี้เริ่มปวดหัวตุ้บๆละ 💢💢 ในหัวรู้สึกเหมือนมีโกลเด้นตัวหนึ่งวิ่งวนสมองรอบจนเวียนหัวไปหมด เขายกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว

“ถ้าชอบวาดรูปก็วาดไปเถอะครับ แต่ให้เข้าใจว่าอาจารย์ก็มาถึงที่นี่พร้อมพวกเธอ เป็นคุณครูสอนคณิตธรรมดา ไม่ได้กำลังทดลองอะไรทั้งนั้น“

“ส่วนความจำก็มีแค่บางส่วนที่จำได้เท่านั้นครับ บางอย่างก็ลืม”

“……………..…….”

ตั้งแต่ต้นจนจบ เลวิสยิ่งอึ้ง ทึ่งกับจินตนาการแสนพรั่งพรูของเด็กชาย นี่ความจำเสื่อมแน่นะนักเรียน——

“นี่ขนาดจำได้แค่ชื่อกับอายุตัวเอง สมองเธอยังประมวลได้ขนาดนี้เชียวเหรอ คุณชินัตตะ??“

แล้วถ้าความจำกลับมาหมด จะเพ้อเจ้อได้อีกมากขนาดไหนเนี่ย?!?!

+

พลิกมันไปมาสองสามที แล้วนำมาเทียบกับหน้ากากลายงูอินฟินิตี้ของตัวเอง—-ตัวพื้นหน้ากากก็เหมือนกัน แต่ลายจำเพาะสื่อถึงเจ้าของ ?

ชายหนุ่มโดนแววตาประกายวาววับของเด็กสาวตรงหน้าคาดหวัง เวลาเขาเจอนักเรียนตั้งใจฟังที่เขาพูดทีไรเป็นต้องใจอ่อนไม่รู้ตัวเสมอ…

“คุโจ เลวิส เรียนเอกคณิตศาสตร์เพื่อเป็นอาจารย์ประจำวิชาคณิตศาสตร์ ชื่นชอบตัวเลข—-แล้วก็เล่นซุโดกุครับ“

เขาพูดข้อมูลพื้นฐานของคนคนหนึ่งขึ้นมาราวกับไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับตัวเอง ส่วนมือเอื้อมไปรับหน้ากากที่เต็มไปด้วยรอยบุบมาพิจารณา

+

“…”

เลวิสเพียงมองอีกฝ่ายจากไปอย่างรีบร้อน เขาไม่แม้แต่เอ่ยรั้งคำพูดไว้ เห็นได้ชัดว่าเด็กหนุ่มตัดสินใจไม่เชื่อเขา

แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่คนเป็นอาจารย์นำทางได้แค่นี้ ส่วนที่เหลือขึ้นอยู่กับนักเรียนแล้วว่าจะเลือกทางเดินใด

ชายหนุ่มร่างสูงเพรียวถอนหายใจช้า ๆ ก่อนตัดสินใจเดินสำรวจไปยังสถานที่อื่นในโรงเรียนต่อไป

.
(จบรูทแย้ว ไว้เจอกันในคลาสน้าน้องเมย์ 🤣)

“…”

หลังเห็นอีกฝ่ายพูดอึกอักทำตัวไม่ถูกจนกระทั่งนิ่งไป
เลวิสก็เพียงยืนข้างๆ มองเด็กหนุ่มตกตะกอนความคิดอยู่แบบนั้น—-
มึเพียงแววตาที่ฉายความจริงจังและความเงียบที่เลวิสมอบให้เพื่อยืนยันคำตอบเดิมซ้ำอีกครั้ง

…

“ที่นี่ไม่ใช่จุดจบครับ“ ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ

“การที่ทุกคนกลับมามี [รีเซ็ต] ใหม่อีกครั้ง อาจารย์คิดว่าไม่ใช่เหตุบังเอิญครับ”

ดวงตาเรียวเฉียบเหลือบมองเด็กสาวที่ดูแปลกแยกกับสถานที่ใหม่แห่งนี้—-ตัวตนที่ไม่สมบูรณ์ สัตว์ตัวน้อยที่สร้างไฟร์วอลล์ล้อมตัวเองไว้เพราะไม่คุ้นชินกับโลกใบใหม่

“คุณทาฮาระ อยากให้อาจารย์ช่วยดูไหมครับ สิ่งนั้นน่ะ“

เขาเลื่อนสายตาไปยังหน้ากากไม้หน้าตาประหลาดในมือเด็กสาว

เลวิสไม่ปฏิเสธประโยคนั้นที่กล่าวว่าพวกเราก็ไม่ต่างกัน

“ก็พอจำได้บางส่วนครับ”

“ดูเหมือนอาจารย์จะไม่ได้ถูกบรรจุเป็นข้อมูลใหม่เสียทีเดียว ผมยังคงมีความทรงจำและเสื้อผ้าที่ติดตัวอยู่ตั้งแต่มีชีวิต“ …เพียงสูญเสียตัวแปรที่สำคัญทึ่สุดไปก็เท่านั้นเอง และเขาเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน

+

“…และ [โทคิสะ เมย์] ที่ยืนคุยกับผมตรงนี้ ก็คงตายแล้วเช่นกัน”

ขึ้นอยู่กับอีกฝ่ายแล้วล่ะ ว่าจะเชื่อสิ่งที่เขาบอกหรือไม่ก็ตาม

เมื่อเห็นคู่สนทนาดูให้ความเชื่อใจแก่เขามากกว่าที่คิด เลวิสจึงตัดสินใจบอกข้อมูลที่ตนเองพอจะมอบให้ได้มากที่สุด น้ำเสียงทุ้มค่อยๆเอ่ยประโยคชวนตกใจ พลางสังเกตปฏิกิริยาสีหน้าเด็กหนุ่มอย่างระมัดระวัง

“อาจารย์ [คุโจ เลวิส] ที่อยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ ตายแล้วครับ”
…เสียชีวิตโดนรถบรรทุกชนทับ เพียงเสี้ยววินาที ชีวิตก็ดับเป็นศูนย์ ทว่าเขาไม่ได้พูดสาเหตุต่อท้ายออกไป

+

เลวิสโคลงศีรษะ ก่อนหันกลับมาสนใจคู่สนทนาเหมือนเดิม

“สิ่งที่แน่ชัด คือ ผมต้องทำหน้าที่เป็นอาจารย์วิชาคณิตศาสตร์ให้พวกคุณครับ—-ส่วนเธอก็เป็นนักเรียนที่ตั้งใจศึกษา…แล้วชื่อของเธอล่ะนักเรียน ? ”

เขาพูดพลางเอื้อมมือไปยังกิ่งแห้งหนึ่ง สัมผัสสากเย็นที่ไร้ชีวิตนั้นทำให้รู้สึกระคายผิว จึงดึงมือกลับมาซุกในกระเป๋ากางเกงแทน

“…เสนอ [ชีวิตใหม่] เป็นรางวัลแรกให้แก่ผู้เข้าร่วม แต่บางทีนี่อาจเป็นฟังก์ชันที่บังคับให้เราวนในสมการที่ไม่รู้จบ“

“นี่ก็เป็นเพียงข้อสันนิษฐานหนึ่งที่พิสูจน์ไม่ได้ครับ” น้ำเสียงทุ้มที่พูดฟังดูราบเรียบเป็นโทนเดียวกันทว่าก็รื่นหูตั้งแต่ต้นจนจบ

+

“ผมไม่แน่ใจครับ”

เลวิสพูดออกมาตามตรง ชายหนุ่มละสายตาจากสาวน้อย ขาสูงเพรียวคู่นั้นเริ่มออกก้าวเดินช้าๆ ท่ามกลางลานซากุระโล่งกว้าง เหมือนกับอาจารย์ที่กำลังเริ่มสอนในห้องเรียน

“ [สถานที่แห่งนี้] เหมือนระบบบางอย่างที่ดึงข้อมูลมนุษย์จำนวนหนึ่งเข้ามาด้วยเงื่อนไขบางอย่างที่มีร่วมกัน”

+

ชินัตตะ ชั้นปีที่สอง—- ต้องเพิ่มชื่อในลิสต์นักเรียนที่อยากได้รับการดูแลเป็นพิเศษสินะ 💢

“ผมชื่อ คุโจ เลวิส หวังว่านักเรียนจะตั้งใจเรียนวิชาคณิตด้วยนะ อาจารย์จะ‘ใส่ใจ‘เป็นอย่างดี“
รอยยิ้มเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกถูกมอบให้นักเรียนแสนโดดเด่นในสายตาคุณครูตั้งแต่วันแรก

”ไม่ใช่อาจารย์คุมประพฤติ แต่เป็นอาจารย์วิชาคณิตศาสตร์ครับ“

คิ้วขวาเขาเริ่มกระตุกยิกๆ มองเจ้าเด็กไฮเปอร์ตรงหน้าจะพูดไปเรื่อยขนาดไหน แถมปากพูดไป มือก็ขยับวาดรูปอะไรสักอย่างจนเสร็จออกมา

นั่นมันตัวอะไร งูกินไก่เรอะ?????

“ดูเหมือนว่าคุณชินัตตะจะไม่ค่อยตั้งใจเรียนวิชาศิลปะนะครับ“ said โดยอ.คณิตที่ไม่ถูกกับวิชาศิลปะเช่นกัน(……)

+