ช่วงนี้ติดโทคุกับเบย์เบลดค่ะ คุยได้นะ อยากมีเพื่อน

4. พระเอกมีสตก.ส่วนตัวด้วย5555555

1. เพลงดี
2. งานภาพสวย
3. พระเอกน่ารัก

และไคซึกะ อินาโฮะเองก็คิดเหมือนกับเขาด้วยเช่นกัน

fin.

จากความคิดที่ว่ารอยยิ้มของสเลนอาจจะหยุดสงครามได้ แต่อินาโฮะบื้อไปหน่อย...ขอโทษนะสเลน

ถึงจะเสียดายที่หนึ่งรอยยิ้มหยุดสงครามไม่ได้จริงๆ แต่รอยยิ้มนั้นทำให้เขาถูกรักมากขึ้นกว่าเดิม ถึงจะไม่มีอิสระ ถึงจะน่าเสียดายที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้มาแต่แรก แต่สเลนไม่ได้คิดว่าการต่อสู้ของเราเป็นสิ่งไร้ค่าหรือสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น

ถ้าเขาไม่ได้หลงทางหรือถลำลึก วันเวลาในตอนนี้คงไม่ได้สุขสงบและสวยงามขนาดนี้

สเลน ทรอยยาร์ดคิดว่าดีแล้วที่เราเคยเกลียดกันมาก่อน

“ผมอยากชนะนายแล้วได้รางวัลมากกว่านี่นา!” สเลนงอแง ใบหน้ามู่ทู่ ริมฝีปากยื่นออกมาเล็กน้อย เหมือนเด็กตัวน้อยๆที่ถูกตามใจจนเสียคน

สเลนรู้ตัวว่าเขานิสัยเสียแค่ไหนพออยู่กับอินาโฮะ แต่ใครใช้ให้เจ้าสีส้มตามใจเขาขนาดนี้กัน! อีกฝ่ายเป็นผู้คุมแบบไหนกัน นี่ใช่วิธีอันสมควรในการปฏิบัติต่อนักโทษหรือ!?

แต่เขาก็ไม่ได้ไม่ชอบ อินาโฮะชอบเขา ทำให้เขาชอบตัวเอง ชอบอีกฝ่ายและชอบที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

อินาโฮะพยายามกลืนเสียงหัวเราะลงไปในลำคอ ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่ตนแสดงความรู้สึกออกมาได้มากตอนที่อยู่กับสเลน เขาถูกอีกคนเยียวยาจนไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป เหมือนกับที่สเลนเปลี่ยนไป พยายามจะทำให้เขาเสียสมาธิหรืออ่อนข้อให้ด้วยรอยยิ้มที่แสนน่ารัก

“ต่อให้นายแพ้ เค้กก็เป็นของนายอยู่ดีนะ” นายทหารหนุ่มกล่าว มีคลื่นความรักใคร่ปนมากับน้ำเสียงเช่นทุกครั้ง ใบหูของนักโทษหนุ่มยิ่งร้อนระอุเข้าไปอีก

เมื่อราวห้าปีก่อนแล้วหลับเกยกันโดยปราศจากความระมัดระวังตัว พูดคุยเรื่องที่รู้สึกชอบและไม่ชอบใจกันจนดึกดื่น

อินาโฮะมองรอยยิ้มสวยงามที่เริ่มบิดเบี้ยวไปเล็กน้อยของสเลน คาดว่าอีกฝ่ายคงเมื่อยปากแล้ว ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ฮ่าๆๆๆ!” เสียงหัวเราะนี้ทำให้สเลนหน้าแดงซ่าน สีแดงจากแก้มลามไปถึงใบหูและลำคอ รอยยิ้มหายวับไปแทนที่ด้วยความโกรธอันเป็นปกติ

“เจ้าสีส้ม!” เขาดุ

บางทีคงนึกว่ากำลังโกรธและพุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายเสียมากกว่า

โชคดีที่สเลนยิ้มแบบนี้ตอนที่พวกเรารู้จักกันมานานมากพอที่ไคซึกะ อินาโฮะจะเข้าใจว่าตนกำลัง ‘ตกหลุมรัก’ ศัตรูของตนอยู่ ไม่เช่นนั้นบทสรุปของเราคงไม่เป็นแบบนี้ นั่งอยู่ด้วยกันในห้องสีขาวน่าอึดอัดแต่กลับผ่อนคลายไปทั่วทั้งร่าง คอยขยับเลื่อนตัวหมากรุกและกินของว่างไปพร้อมๆกัน หรือไม่ก็อ่านหนังสือบนเก้าอี้ตัวยาวที่ซื้อมาเป็นของขวัญคริสมาสต์+

มันดูผ่อนคลาย ดูใสซื่อ และแฝงด้วยเล่ห์กลบางอย่าง ช่วยเพิ่มสเน่ห์อันน่าพิศวงราวกับดวงจันทร์กำลังเพ่งพิศลงมาให้สเลน

อินาโฮะรู้สึกโล่งใจที่เขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้ในสนามรบเมื่อคราวที่ปะทะกัน มิเช่นนั้นเขาคงเผลอคุกเข่าลงแล้วรวบผืนฟ้ามามอบให้อีกฝ่ายแน่นอน--อา ไม่สิ...ตัวเขาในตอนนั้นย่อมไม่รู้จักความรู้สึกที่ทำให้เขาหัวใจของเขาร้องคำรามแบบนี้

ของเจ้าของชื่อออกมาจากตัวหมากสีขาวและดำ ทันทีที่ดวงตาข้างเดียวมองสบกับสีเขียวน้ำทะเลอันเปล่งประกาย หัวใจของเขาพลันเต้นระรัวกึกก้อง

ริมฝีปากที่มักเหยียดเป็นเส้นตรง หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นเป็นภาพของสเลน ทรอยยาร์ดที่เขาจดจำไว้ในใจ แต่วันนี้...เวลานี้บนใบหน้าอ่อนเยาว์ซึ่งแทบไม่เปลี่ยนไปจากสิบปีก่อนกลับปรากฎรอยยิ้มบางเบา

ทว่ากับเรมลีน่าแล้ว เธอหมายความตามนั้นจริงๆ

และคำพูดนั้นก็ติดอยู่ในใจสเลน ซาสบาร์ม ทรอยยาร์ดอย่างยาวนาน หลังจากสงครามสิ้นสุดไปเกือบสิบปี นักโทษผู้ถูกกักขังไว้อย่างเดียวดายในเรือนจำแห่งความลับกลับนึกถึงมันขึ้นมาได้ระหว่างหาทางแก้เกมหมากของ‘เจ้าสีส้ม’

“ไคซึกะ อินาโฮะ”

สเลนเอ่ยเรียก น้ำเสียงที่นุ่มนวลลงจากปกติเพราะกำลังนึกถึงความทรงจำที่มีความสุขที่สุดของนักโทษดึงความสนใจ