Er was eens een Koning.
Alles wat hij zei was wet.

De mensen wisten: afwijken betekende dood en verderf.
Niet door dwang, maar door constant bewijs.

Een dienaar sprak:
‘Er is een ander land.
Zij leven zonder kennis van U.’

De staf raakte de vloer.

‘U zult vasten.’

Dit was anders dan voorspeld.

I

Het stilte ritme
intussen wil ik blussen
oneindigheid mee

II

Lichaam wil benee
donker gezellig duister
luister: ga niet mee

III

Het intussen wil
dik aarde blijven eten
buiten wil omhoog

Nacht met de schaduw van de maan,
bestaat alleen in dromen,
tenzij men gaat lopen
en zich laat dopen
in het bestaan.

Het is ochtend.
Mijn kamertje is klein en het tocht.
Niemand heeft me wakker gemaakt.

Ik stap uit bed en loop naar de deur.
Mijn hand op de klink.
Op slot.

Ik wacht.

De deur gaat open.
Naar buiten. Weg.

Ik ren rondjes.
Keer op keer.

In het centrum stond een eeuwig jonge boom.
Al eeuwen kondigden de eerste lenteblaadjes zich aan.
De bloei wordt over veertig jaar verwacht.
Ondertussen groeiden, voorbij de sensoren van de stad,
de wortels verder... over de grenzen heen.

Wat doe ik hier eigenlijk? Gelukkig wist oma raad.

‘Hier, brood en wat te drinken. Ik ben zó benieuwd hoe onze hut er nu bij ligt. Ik ben te oud om nog zo ver te lopen. Ga jij kijken? Neem wat foto’s voor me mee.’

Dit zou hij gaan doen. Op zoek naar hun hut.