ลมหายใจเหล่านั้น มันราวกับว่าเป็นลมหายใจของคนที่แบกความสูญเสียมามากเกินไปจนไม่เหลือแรงจะรักษาอะไรอีก
แขนของไซโชวสั่นเล็กน้อย ปลายนิ้วจิกแน่นกับเสื้อของโควกิราวกับเกาะยึดเอาไว้เป็นหลักสุดท้าย

ไซโชวกอดโควกิแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง เขากอดเหมือนกลัวว่าถ้าผ่อนแรงลงอีกฝ่ายจะหายไป

แขนทั้งสองของไซโชวกระชับรั้งโควกิเข้ามาใกล้ ใบหน้าซุกลงไปตรงเนินบ่าของโควกิเหมือนกำลังหาที่หลบจากโลกทั้งใบ ไซโชวไม่พูดอะไร มีเพียงลมหายใจสั่นระริกที่ถูกกลบอยู่ในผืนผ้าและความอุ่นของร่างกายโควกิ

แม้ไซโชวจะมี ชิมิซุ อากินะ และอาจารย์ อุมิโนะ ไคยะ คอยปลอบประโลม เสมือนเป็น ‘พี่สาวและพ่ออีกคน’ ที่คอยดูแลไซโชวมาตลอด คำพูดของพวกเขาแม้จะไม่ได้เข้มแข็งแต่กลับเอาใจใส่

เขาเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้อากินะกล้าที่จะค่อย ๆ เผยอารมณ์ของเธอเองออกมา คำพูดของเธอคือเสาหลักที่ทำให้เขายังไม่ล้มลง

และไซโชวไม่สามารถที่จะกอดเธอให้แนบชิดแบบนี้ได้แบบที่โควกิเป็น

ไม่ทันไรที่โควกิจะได้ตั้งตัวหรือพูดจบ ไซโชวก็ขยับตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เขากระชากแขนข้างหนึ่งของโควกิเข้ามาหาตัวเอง แรงพวกนั้นไม่ใช่ความโกรธหรือคิดจะทำร้าย แต่เป็นแรงจากคนที่กำลังจะแตกสลายเต็มที

ผ้าพันแผลบางเส้นเริ่มบางจากระยะเวลา ใยผ้าสีขาวหม่นแนบไปกับผิวอย่างหลวม ๆ ราวกับมันไม่สามารถปกปิดทุกอย่างได้ มันเผยให้เห็นร่องรอยแผลไฟคลอกจากเมืองโบราณ ผิวหนังเปลี่ยนสีไม่สม่ำเสมอ บางส่วนตึงรั้ง บางส่วนย่นเสมือนถูกเผาจนเสียรูป
มันยังไม่หายดี และไซโชวก็ไม่เคยลืมว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

แขนทั้งสองข้างของไซโชวถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวหม่นตั้งแต่ข้อมือไล่ขึ้นไปจนถึงต้นแขน ชั้นผ้าซ้อนทับกันแน่น บางจุดยับย่นจากการขยับตัวซ้ำ ๆ ไม่ได้เรียบร้อยเหมือนการพันเพื่อความสวยงามแต่เป็นการพันเพื่อประคองสิ่งที่ยังเจ็บอยู่ให้พอใช้งานได้

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของไซโชวชะงัก รอยยิ้มนั้นค่อย ๆ จางหายไปเหมือนเงาที่ถูกกลืนกลับ
ไซโชวหยุดกึกราวกับปล่อยให้รอยยิ้มและประโยคคำพูดเหล่านั้นเลือนหายไปกับอากาศ เขายืนอยู่ตรงหน้าของโควกิอย่างกับรูปปั้นหิน คาดเดาไม่ได้ว่าไซโชวกำลังคิดอะไรอยู่

ไซโชวพยายามจะพูดทั้งที่ลมหายใจของเขาแทบจะขาดเป็นช่วงๆ เขากลืนน้ำลายฝืนพยายามดึงเสียงที่มีด้วยแรงทั้งหมดออกมา ริมฝีปากของไซโชวขยับขึ้นเพียงเล็กน้อยเมื่อสายตาไปสบกับโควกิ เผยรอยยิ้มที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งใจ

รอยยิ้มบาง ๆ แบบที่เคยเป็นของเขาในอดีต เต็มไปด้วยความจริงใจ

“โอเซคิ โควคิ… ? ”
“ใช่โอเซคิคุงจริง ๆ เหรอ ?”
“ใช่จริง ๆ ด้วย…”

“...โอเซคิคุงกลับมาแล้ว…”
“...กลับมาแล้วจริง ๆ ด้วย”

“ผมดีใจจังเลย…”

ประโยคที่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเอง ทั้งจริงใจ ทั้งตรงไปตรงมา ถูกเอ่ยขึ้นไม่หยุดราวกับกลัวว่าจะไม่ได้พูดมันออกมาอีก ขัดกับตัวตนของเขาที่ เคย แม้แต่จะขยับปากเพื่อเปล่งเสียงออกมา

ภาพซ้อนของ ทาจิบานะ ไซโชว ที่โควกิรู้จัก ตอนนี้กลับกลายเป็นภาพของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่แม้แต่การหลับตานอนยังเป็นเรื่องยาก สายตาที่มุ่งมั่นกลับเหม่อลอย แววตาที่เต็มไปด้วยปณิธานกลับว่างเปล่า

“นั่น…โอเซคิคุงใช่ไหม ? ”
ริมฝีปากที่แห้งสากของไซโชวขยับสั่นๆ พูดออกมาเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ตนกำลังมองเห็นอยู่ข้างหน้า

กลับกัน มันได้ยินชัดเจนพอสำหรับห้องห้องหนึ่งที่เงียบเชียบ เช่น ห้องพยาบาล

เขาไม่ได้โกรธ เพียงแค่ก้าวขาช้า ๆ ออกมาจากเงามืดนั้น เผยให้เห็นควันสีดำที่ลอยคลุ้งปกคลุมดวงตาด้านซ้ายของไซโชว
ควันสีดำที่โควกิเห็นแล้วก็คงรู้กันดี

“กลับมาแล้วเหรอ…”
เสียงของ ‘ประธานชมรมภาษามือ’ ที่โควกิไม่ได้ยินมานานถูกเปล่งขึ้น มันสั่นเครือ ไม่ใช่การพูดแบบเดิมแบบที่ไซโชวเป็น ไม่มีการเว้นคำ ไม่มีการชะลอรอให้เข้าใจ แต่เพียงประโยคเดียวก็สะกิดให้โควกิคาดเดาได้ว่าไซโชว ได้เปลี่ยนไป

“...โอเซคิ ? ”
การพูดเว้นช่วงอย่างกับว่าเขาเค้นอากาศออกมาทั้งปอด น้ำเสียงต่ำที่แผ่วจนแทบจะกระซิบและเรียบจนไม่มีอารมณ์ใดปนอยู่

ไซโชวเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เมื่อเห็นโควกิอยู่ตรงหน้า เขาก็ค่อย ๆ ลุกยืนขึ้น เพียงแต่ร่างของเขายังคงอยู่ภายใต้เงามืดของห้อง ทำให้โควกิมองเห็นลำบากแม้เพียงจะพยายามสบตาก็ตาม

เขาเป็นคนที่ เคย จำภาพของคนแต่ละคนได้อย่างแม่นยำ เพียงรายละเอียดเล็ก ๆ อย่างเช่น กำไล ก็ไม่ใช่สิ่งที่สายตาเขามองข้าม เทียบกับตอนนี้ เขากลับเป็นคนที่หลง ๆ ลืม ๆ นึกถึงใบหน้าคนแต่ละคนที่เดินผ่านกันไปมาแทบไม่ออกแล้ว
แม้กระทั่งครอบครัวของเขาเองก็แทบไม่เชื่อว่ามันมีอยู่จริงเลยด้วยซ้ำ และถึงมันจะอยู่มันก็ไม่ช่วยทำให้เขารู้สึกถึงมันแม้แต่น้อย การมีอยู่หรือไม่มีก็แทบไม่ต่างกัน

ความแสบแผ่ว ๆ ไล่ขึ้นมาตามปลายนิ้วของไซโชว มันแดงระเรื่อขึ้นทุกทีที่เขาขยับมือ ร่องรอยของเลือดที่ซึมออกมาจากใต้ซอกเล็บนั้นแสดงถึงความอดกลั้นและฝืนทนที่ผ่านมาของเขา

แววตาของไซโชวเหม่อลอยราวกับครุ่นคิดบางอย่าง แต่เขาก็ไม่สามารถนึกถึงมันได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่แทนความ ล้มเหลว ในตัวตนของเขามากที่สุดจนไซโชวขมวดคิ้วเข้าหากันตามอารมณ์ของร่างกายที่มันไปเอง

มือทั้งสองของไซโชวยกขึ้นมาพาดขาที่เหยียดออก นิ้วของเขากระตุกเล็กน้อยราวกับได้พักจากความเหนื่อยล้าที่ยาวนาน
เมื่อสังเกตดูดีๆแล้ว สีผิวปลายนิ้วของไซโชวนั้นมันแดงระเรื่อ เป็นความชื้นของของเหลวสีแดงตรงซอกเล็บที่บ่งบอกชัดเจนว่ารอยขีดข่วนบนพื้นพวกนี้เขาเป็นคนทำมันเอง

เขาไม่รู้ว่าเขาทำมันซ้ำ ๆ แบบนี้มานานเท่าไหร่แล้ว เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันช่วยเขายังไงบ้าง มันให้แค่ความรู้สึกที่ ปลอดภัย