(พี่ขอพิจารณาเวลา ถ้ามีจะมาบอม)

(อ้ย555555 มีรูปด้วย เอ็นดู อยากบอม)

(การอบรมก็คือการช่วยเหลือแบบหนึ่ง /เขกเบาๆหนึ่งที)

(แล้วไหงคนเลี้ยง ถึงกลายเป็นคนรับผิดชอบ🤷‍♂️)

สติมันหลุดลอยไปพร้อมๆกับสองขา จนเจ้าตัวเผลอเซถอยหลังไปเล็กน้อย จากแรงชนที่หัวไหล่เมื่อครู่

"โอ้... อ่า โทษที"

ส่วนสูงที่แตกต่างทำให้ต้องแหงนหน้าขึ้นมาเล็กน้อย

"เอ่อ... ปีสองที่ชื่อโคอิจิ ใช่ไหม?"

เสียงนั้นดูไม่แน่ใจและอ่อนล้าจากอาการง่วงนอนพอสมควร

"เป็นอะไรมากไหม?"

(ขอโทษที่หล่อธรรมชาติ)

(พี่รู้พี่หล่อ)

เพราะความเหม่อลอยเลยทำให้ตัวเองเซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนที่จะเริ่มมีสติแหงนหน้าขึ้นมามองดูคนที่คุ้นเคย เรย์

"อ่า... ว่าไง เรย์"

คุโระมาจิเอ่ยทักทายยามเช้าด้วยเสียงที่ดูอ่อนล้านิดๆ

"ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันสินะ อยู่คนละห้องแล้วนี่"

เจ้าตัวเอ่ยทักอีกฝ่ายด้วยความคุ้นชิน เพราะรู้จักกันมานาน

(หนูมานั่งบนตัวพี่ดีกว่าแบบนี้)

(กล้า)

(กินไม่หมด โดนเขกกระบานนะ)

(มื้อต่อไปกินไรดี?)