และตัวไกเซอร์ก็ตอบรับมิตรภาพจากเพื่อนใหม่ได้เป็นอย่างดี

สุดท้ายแล้วไกเซอร์ก็ยังคงรู้สึกเหมือนเดิมว่า อิซางิคือแสงสว่างที่เข้ามาสาดส่องให้ชีวิตของไกเซอร์ไม่ได้มีแต่ความมืดมิดอีกต่อไป (257)

THE END.

เอ็นโดตัดสินใจที่จะไม่บอกความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อซากุระให้คนอื่นรับรู้อีก เพราะเอ็นโดไม่อยากทำให้ความรู้สึกของตัวเอง มันไปทำให้ซากุระหรือสุโอรู้สึกลำบากใจขึ้นมา

'ถ้าแกทำให้ซากุระจังร้องไห้เสียใจเมื่อไหร่ นอกจากจะได้เจอตีนจิกะแล้ว แกได้เจอตีนฉันด้วยอีกคนแน่ สุโอ ฮายาโตะ' (351)

'กะแล้วเชียว' จิกะคิดขึ้นมาอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะส่งข้อความตอบเอ็นโดกลับไป

[ดีมาก ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด เก็บให้เรียบ เอาให้เข็ด พวกมันจะได้ไม่กล้าทำแบบนี้กับใครอีก]

พอคุยกับเอ็นโดเสร็จแล้ว จิกะหันมาสนใจซากุระที่กำลังต่อจิ๊กซอว์กับนิเรอิอยู่แทน

'อยากให้ฮารุกะมีความสุขแบบนี้ไปตลอดชีวิตเลย' (341)

ถึงนิเรอิจะเป็นพวกที่ไม่ชอบความรุนแรง และการสวนกลับที่เกินกว่าเหตุ แต่เมื่อเจ้าตัวได้ลองคิดถึงสภาพของซากุระในช่วงแรก ๆ ที่เจอกัน พอเอามารวมกับข้อมูลแผลเป็นที่ได้มาจากจิกะ

มันก็เลยทำให้นิเรอิคิดว่า บางทีคำว่าสันติและการให้อภัยมันก็ไม่ใช่ทางออกที่ดีเสมอไปเช่นกัน (327)

จากคำอธิบายที่ไกเซอร์เคยเขียนเอาไว้หลังภาพว่า 'คนไร้ค่าที่น่าสมเพชแบบฉัน สามารถทำตามความฝันของตัวเองได้แล้ว'

มันก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นประโยคนี้แทน

'ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้ฉันได้ยจจังมาเป็นครอบครัวคนสำคัญ

ณ ตอนนี้ ฉันมีความสุขมาก ๆ เลย'

THE END. (437)

ในตอนนั้นไกเซอร์แทบจะไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองทำสีหน้าแบบไหนออกไปบ้าง แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ไกเซอร์สามารถรับรู้ได้เลยทันทีก็คือ

ไกเซอร์รู้สึกว่า ตัวเองมีความสุขยิ่งกว่ารูทก่อนที่ได้กลายเป็นนักบอลชื่อดังระดับโลกเสียอีก

แล้วความสุขที่ไกเซอร์มีในตอนนี้ เจ้าตัวก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่มันจะไม่มีวันน้อยลงไปเลยสักนิดเดียว (420)

แถมอีกฝ่ายก็ยังเป็นคนที่ไกเซอร์รักยิ่งกว่าชีวิตของตัวเองด้วยอีกต่างหาก

ความรู้สึกของไกเซอร์ในตอนนี้ มันจึงมีแต่ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว ริมฝีปากก็ไม่สามารถหยุดยิ้มได้เลยสักวินาทีเดียว

แต่ในทางกลับกัน ที่ดวงตาทั้ง 2 ข้างของไกเซอร์กลับมีน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาแทน

"ฮึก ทำไมยจจังถึงได้น่ารักขนาดนี้ ฮือ" (412)

เพราะด้วยความที่สุโอกับนิเรอิเป็นเพื่อนสนิทของซากุระ มันก็เลยทำให้ทั้ง 2 คนไปเจอเหตุการณ์แบบนี้อยู่บ่อย ๆ

ซึ่งช่วงแรก ๆ ทั้ง 2 คนก็ยังรู้สึกไม่ค่อยชินกันเสียเท่าไหร่ ที่ได้เห็นจิกะในมุมแบบนี้ แต่เมื่อเห็นมาแล้วหลายครั้ง

ณ ตอนนี้สุโอกับนิเรอิก็ไม่ได้รู้สึกขนลุกอะไรกันขึ้นมาแล้ว... (296)

ซึ่งอิซางิก็แสดงปฏิกิริยาตอบโต้ด้วยการพยักหน้ารับน้อย ๆ เป็นเชิงว่ารับรู้แล้ว แต่ถ้าถามว่าเข้าใจสิ่งที่ไกเซอร์พูดออกมาไหมนั้น...

'นี่จังกำลังพูดอะไรออกมาอยู่เนี่ย ทำไมถึงได้ฟังดูยากจัง' (400)

ในขณะที่ฝั่งนี้มีแต่ความสงสัย แล้วก็ความนุ่มฟูที่เกิดขึ้นมา อีกทางด้านนึง มันก็กำลังเกิดความวุ่นวาย จนป่วนไปทั่วทั้งตึกเลย...

"มาแทนตัวเองว่านี่จังบ้าบออะไรของแกเนี่ยไกเซอร์!" อิซางิพูดออกไปพร้อมกับหรี่ตาลงแบบสงสัย

"ยจจังเป็นอะไรไป ก็ปกติเราก็เรียกกันแบบ---

"ปกติบ้านแกน่ะสิไกเซอร์!" (13)

"มาก ๆ เลย เดี๋ยวยจจังไปอาบน้ำก่อนนะครับ แล้วก็ขอยืมชุดนี่จังใส่ก่อนด้วย พอดีเมื่อคืนลืมหยิบติดมือมา" อิซางิพูดตอบกลับไป พร้อมกับลุกลงมาจากเตียงแล้วบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไป

'อาบสัก 3 ชั่วโมงเลยได้ไหมยจจัง...' (388)

ไกเซอร์จึงรู้ดีเลยว่า ถ้าอิซางิยังไม่ได้ความสามารถนี้มา อนาคตของคนเด็กกว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงไปจนกู่ไม่กลับแน่นอน

"ช่างแม่งล่ะ! ไปสอนให้มันเลยดีกว่า ขืนรอให้มันได้มาเองก็คงจะไม่ทัน

ทำไมเราถึงไม่ยอมเอะใจให้เร็วกว่านี้เนี่ย!" (378)

'เกือบไปแล้วไหมเนี่ย โชคดีนะที่เรายังตั้งสติได้ทัน' ไกเซอร์คิดขึ้นมาอย่างโล่งอก เพราะเจ้าตัวคิดว่าถ้าบอกอนาคตของคนเด็กกว่าทั้งหมดไปเลย

มันอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้อนาคตของอิซางิเปลี่ยนแปลงไปก็ได้... (366)

ถ้ามีงานไหนที่ไม่อยากทำ รินกับซาเอะก็จะปฏิเสธออกไป โดยที่ไม่ได้สนคำขู่จากพวกสปอนเซอร์เลยสักนิดเดียว

"จริงเหรอนี่จัง!" อิซางิถามย้ำกลับไปด้วยแววตาที่เปล่งประกาย ไกเซอร์ที่เริ่มจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างก็ลองถามแบบหยั่งเชิงออกไปว่า

"ยจจังชอบพวกมันเหรอ?"

"ใช่ ๆ" แล้วไกเซอร์ก็รู้สึกเหมือนมีมีดมาปักอยู่ที่กลางอกทันที (356)

เราคนนึงเลยค่ะ555555 ตามมาจากออลคาฟก้า สักพักโดนฟิคออลซากุคุณกานตก เลยไปหาอ่านมังงะ ไม่นานมานี้ก็ออลอิซา ง่ายๆเลยว่าคุณกานป้ายยามังงะเราโดยไม่รู้ตัวหลายเรื่องมาก555555555