เมื่อเห็นว่าเพื่อนดูค่อนข้างจะปลอดภัยดีก็ถือว่าสบายใจไปได้เปราะหนึ่ง หันกับไปยังตนทางที่ฮิบิกิลอยมาก็เจอเห็นเซย์จิพยายามทุบทำลายเปลือกหอย แต่กลับไปเป็นผลจนแอบรู้สึกอนาถใจ

จนกระทั่งโออุระเดินเข้ามาออกโรงด้วยตัวเอง ทั้งความรุนแรงและความรวดเร็วในการลงดาบทำให้เคนจิรู้สึกเย็นสันหลังวาบ ขนหัวลุกตั้งแต่หัวลงมาจรดหางด้วยความประหลาดใจ

'โฮ่ยๆ นี่ไปเก็บกดจากที่ไหนมารึเปล่าเนี่ย..'

"โออุระชอบใช้อารมณ์จังเลยน้า"

เพราะตัวแบก(?)โวยวายว่าอยากได้ทางออกเลยช่วยมองหาด้วยอีกแรงแม้สายตาในตอนนี้จะไม่อำนวยก็เถอะ

คุนิเล็งเห็นเจ้าหอยยักษ์ด้วยล่ะ แต่มันอยู่ด้านหน้า คุนิมองว่าโออุระน่าจะเห็นเลยไม่ได้บอกให้ระวังก่อนจะหันไปเจอเคียวที่นานๆจะเจอสักหน

"โอ้ หวัดดีนะมนุษย์ อากาศวันนี้ก็ดีเหมือนเดิมเลย~"

เพราะจำชื่อไม่ได้น่ะ ขอโทษนะ..

คุนิที่ถูกแบกหามมาตลอดทางหัวเราะเบาๆราวกับคนที่สติยังกลับมาไม่ครบ

พอเห็นเอลฟ์ตัวใหญ่บ่นเช่นนั้นจึงเอื้อมมือไปลูบหัวขณะที่กำลังถูกแบกอยู่

"โย๊สๆ โออุระเป็นเอลฟ์ที่ใจดีมีเมตตา ข้าจะให้รางวัลหากข้ายังมีชีวิตนะ"

"ฤดูนี้ดอกหญ้าที่บ้านข้าขึ้นเต็มเลยล่ะ-"

"คนร้ายน่ะ ไม่ใช่ทั้งฮาร์ปี้ ไม่ใช่ทั้งขุนนางท่านอื่น..."

"แต่เป็นข้าเอง! จอมโจรเกรอลท์ที่ปลอมตัวเข้ามา!!"

< ดูภูมิใจออกหน้าออกตาเหมือนรอพูดแบบนี้มานาน

พยักหน้ารับคำจากรุ่นน้องก่อนหยิบอาวุธคู่ใจมาเหวี่ยง

“อ๊ะ ครับ!! หึยย ย้า เพื่อ ซา ลา เปาา”

ฟ้าวว ลูกตุ้มหนามเหวี่ยงชนกับทานูกี้เข้าอย่างจัง จนมันสลบไปด้วยความมึนงงและเจ็บปวด

ทาคุมะเห็นดังนั้นก็เข้าไปฉวยมาไว้ในมือ

“จับได้แล้ว เจ้าซาลาเปา” ยื่นให้อีกฝ่าย

(โธ่จานนน ไม่ร้องนะไม่ร้อง /ยื่นหัวคุนิให้เพทๆนะ คุนิเพทๆคืนด้วย โย้สชิๆ)

(ฮารุนะไม่ร้องจิ มากอดๆนะ โอ๋เอ๋ๆ/ลูบปุๆ)

(ว่าไงสาวน้อย น้ำตาน่ะไม่เหมาดกับคนโหดร้ายหรอกนะ/โดนโฮชิจังตี—)

"อะไรกันแค่นั้นก็พอหรอ"

ไม่คิดว่ามันจะง่ายขนาดนี้ คุนิล้วงเอาค่าเสียหายออกมายื่นใส่มือสาวน้อย

ความรู้สึกจากการถูกรุกร้ำยังคงอยู่ แค่จดจำความรู้สึกนั้นได้การยิงปืนก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคุนิ

โอนิขยับเล็งปืนตามความทรงจำที่เลือนราง ลองคำนวนทิศทางของกระสุนด้วยตาแล้วจึงเอียงปลายกระบอกให้ออกห่างจากโฮชิมิ

ปัง! ตึง! ป็อก!

"อั่ก" กระสุนดันตัวไปชนขอบกล่องก่อนจะเด้งกลับมาชนหน้าผากตัวเอง

(อาริกาโตะเนะะ รุ่นน้องก็อย่าซึมไปเลย /บี้ๆหัว)