Sadce yaşarken hakklı olmak istedim .. sanrım çok şey istedim .kuklacım iplerimi ben öldükten sonra bırakıcak..

Eskiden hep çaresiz olduğumu sanırdım.
Kendimi suçlar, aciz olduğuma inanırdım.
Zaman geçtikçe, kendimi tanıdıkça ve perde biraz daha aralandıkça kuklacımı tanıdım;
aciz olmadığımı anladım.
Çünkü her şey kuklacının elindeydi.
İpler onun elindeydi.
Bu ipleri kesemedim.
Belki hâlâ kesemiyorum.
Ama ...

Kukla ve Kuklacı
Kukla aynı.
Kuklacı aynı.
Seyirci aynı.
Perde, ışıklar, her şey kusursuz.
Sahne hazır.
Bazen kuklacı,
bazen sihirbaz,
bazen bizden biri çıkar sahneye.
Oyun oynanır.
Biz ise sadece seyirciyiz.
Gülen,
yorulan,
sonra her şeyi unutan.
Ve
tekrar tekrar izleriz,
hiç usanmadan…

“Cennette binlerce huri varken, Âdem’in gözü neden sadece Havva’daydı? Elma, Âdem’in nefsi miydi, yoksa Havva için miydi? Âdem, tadı mı merak etti, yoksa Havva uğruna Yaratıcı’ya mı karşı geldi?”

Kur'an-ı Kerim'in, sadece hadislerle açıklanması gerektiğini söyleyenler var. Oysa Kur'an, her şeyi destekler; fakat desteklenmeye ihtiyaç duyan bir kitap, zayıf mı sayılır? Kur'an, evrendeki her şeye güç verir; ama hiçbir şey onu ayakta tutacak kudrette değildir. Ona destek aramak, ................

Herkes toz pembe, bembeyaz yalanları duydu; ama karanlıktan gelen gerçeği kimse görmedi.

Belki de mesele karanlık değil... belki biz renk körüyüz. 00

Kukla ve Kuklacı

Eskiden ipleri görürdük.

Şimdi sehpaları.

"Koltuğa çıkma" diyen anneler

bugün kına yakıyor.

Kar topu oynanan sokaklar

kanla dolu.

Kuklacım elime bir kalem verdin ama. Kalem benim elimde söz senin dilinde .sahnede olan benim sen ise perdenin gerisinde .beni görmüyorsun. ama belki birgün sesimi duyarsın derin uykundan uyandığında..

Bu ülkede "ben" yukarıya, "biz" aşağıya öğretildi.

Kararı benler aldı, bedeli bizler ödedi. Sorun bencillik değil; kime serbest olduğu.