( เกรงใจจัง ให้เรามาตั้ง 50 ใบแล้ว ไทยากิไม่ต้องก็ได้น้า... )

( ขอยี่สิบใบ )

ไม่รู้ว่าภายในใจของเธอมีเรื่องน่าเจ็บปวดแบบไหนอยู่บ้าง ถ้าหากถามออกไป มันจะเป็นเหมือนวันนั้นอีกไหม ถ้าหากเป็นตัวเราในตอนนี้พอจะช่วยแก้ไขมันได้บ้างหรือยัง

ถ้าหาก

ถ้าหากอยากพูดว่า

'เราน่ะ อยากได้ยินเสียงของเธอมากกว่านี้'

จะได้หรือเปล่า

" ไม่เป็นไรแล้ว... "

...ได้ยินเสียงที่น่าคิดถึง

แขนที่เกร็งเงอะงะค่อย ๆ ผ่อนลง เลื่อนขึ้นมากลางแผ่นหลังของเด็กสาวตรงหน้า แล้วจึงลูบเบา ๆ

" ยูริจังอยู่ตรงนี้กับเรียวฮะแล้วนะ "

'จะร้องออกมาดัง ๆ ก็ได้นะ'
'จะตะโกนระบายมันออกมาก็ได้นะ'
'จะต่อว่าเราที่ทำให้เธอร้องไห้ก็ได้นะ'
อยากพูดแบบนั้นออกไป แต่ก็ได้แค่กลืนน้ำลาย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่น้ำตาเองก็เริ่มไหลออกมา

(+)

วินาทีที่เห็นหยดน้ำตาร่วงเผาะ มือทั้งสองที่เคยปิดปากไว้แน่นก็เผลอคลายออก

" เรียวฮะ...? "

ไม่อยากเป็นเพื่อนกับเราจริง ๆ ถึงขั้นร้องไห้เลยเหรอ!? ต้องรีบขอโทษ-

หมับ

เป็นตอนนั้นเองที่สัมผัสได้ถึงอ้อมกอดเย็นชืด ไม่สิ อบอุ่น ทรมาน เศร้า หรือว่ามีความสุขกันนะ

ไม่รู้เลย แต่ว่าเมื่อกี้

ถึงจะเบาจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ก็ตาม

" ม ไม่เป็นไรนะ "

แต่ว่าได้ยินแล้วไม่ผิดแน่

(+)

เมื่อไม่สามารถมองเห็น
ทารกก็ทำได้ได้เพียงไขว่คว้า

ระยางที่สามารถยืนออกไปได้

ถึงจะมองไม่ได้ แต่หากจับไว้ดวงดาวก็จะเล็กจ้อยไป

จับเอาไว้
แน่นพอที่จะทดแทนการมองเห็น

แน่นพอที่จะทดแทนคำพูด

สมุดที่ร่วงหล่นไปกับพื้น
อยากให้บนแผ่นขาวสะอาดมันเปราะเปื้อนไปด้วยเส้นผงแกรไฟต์แสดงถ้อยคำในใจของคนไร้ความสามารถอย่างฉัน

ไม่เหงาหรอก
เหงานิดหน่อย
เหงา
เหงามากเลย

ท่วมท้นจัง

( 😭😭😭 รังเกียจขี้มูกเค้าหรอ😭😭😭😭 )

" ร ร ร หรือว่า! เรียวฮะไม่อยากเป็นเพื่อนกับเราแล้ว!? "

ความคิดหนึ่งกลับสวนขึ้นมาจนเผลอพูดออกไปเสียงดัง ก่อนจะรีบเอามือปิดปากตัวเอง

แย่ล่ะสิ ถ้าทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดขึ้นมาจะขอโทษยังไงดีนะ

" ให้ทำเป็นไม่รู้จักน่ะไม่เอาด้วยหรอก "

พูดด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะยกยิ้ม

" ก็เรียวฮะ เป็นคนสำคัญนี่นา "

.

(+)

" เอ๊ะ เอ่อ ไม่เหงา...งั้นสินะ... "

คำถามมากมายพุ่งเข้ามาในหัว 'ทำไมต้องโล่งใจด้วยล่ะ' 'ทำไมจะต้องทำเป็นไม่รู้จักด้วย' 'ทำไม'

" ...ขอโทษที่คิดเองเออเองนะ "

แต่โคยูริรู้จักอีกฝ่ายนานพอที่จะสังเกตสิ่งผิดปกติบางอย่างออก ทั้งทางสีหน้า ทั้งตัวอักษร

นี่น่ะ ไม่ใช่..

" ...แต่ว่าเราเหงามากเลยล่ะ "

ต่อให้เธอจะพูด หรือจะเขียนยังไง

(+)

เพื่อน ๆ คนอื่นจากม.ต้นก็เลือกเรียนที่ซานามิเหมือนกันหมดเลยด้วย ถ้าเป็นแบบนี้

" เรียวฮะ...เหงาแย่เลย "

หลังจากอ่านข้อความก็เงยมองไปที่ท้องฟ้าแล้วหันกลับมา

" อื้อ! อากาศดีเนอะ "

แต่ว่าเพราะเข้ามาทักแบบไม่ได้คิดไว้เลยว่าจะชวนคุยอะไร เลยตัดสินใจนั่งลงตรงที่นั่งข้าง ๆ ที่ยังว่างอยู่ ก่อนจะโพล่งออกมา

" ... ขอโทษนะ ที่ไม่ได้ไปที่ไคริด้วย "

" ดันสอบไม่ติดเฉยเลยล่ะ "

เกาคอเขิน หัวเราะคิกคักเหมือนทุกที ก็มันน่าอายออกนี่นา อุตส่าห์พูดไว้แล้วแท้ ๆ

(+)

( มาบวกกก )

ที่สวนสาธารณะ โคยูริปั่นจักรยานเล่นรอพ่อจ๋ากลับบ้านเหมือนอย่างเคย

จนกระทั่งเหลือบไปเห็นแผ่นหลังของคนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี

" ...อ๊ะ? "

เสียงเบรกเล็ก ๆ ดังขึ้น ล้อของจักรยานหยุดหมุนลงและถูกจอดไว้ที่มุมเงียบ ๆ ข้างต้นไม้

" กำลังเขียนอะไรอยู่อีกแล้วเหรอ "

โคยูริค่อย ๆ เดินอ้อมมาหาจากด้านหลัง พูดด้วยเสียงแผ่วเบา แต่ก็ดังมากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายได้ยิน