พออีกใ่ายเสนอจะช่วยก็พยักหน้าตอบทันควัน

“จะช่วยยังไงเหรอ?” เด็กหนุ่มเอียงคอถาม นัยน์ตาใสแจ๋วดูสงสัยใคร่รู้อย่างไม่คิดปิดบัง

คราวนี้เขาไม่ได้สดุ้งโหยงยามเมื่ออีกฝ่ายเอาหน้ามาใกล้แล้ว เหมือนกับว่าความตื่นเต้นทำเอาลืมระแวดระวังตัวไปเสียหมด

โคเฮย์กัดฟันแน่น ใช้คันธนูในมือซ้ายฟาดใส่คิวโซตัวนั้นเต็มแรงโดยไม่ถนอมอาวุธแม้แต่น้อย

ดูเหมือนจะเป็นวิธีใช้ธนูที่เจ้าตัวถนัดพอๆ กับเล็งเป้ายิงเลยล่ะ

ถ้าเป็นนักธนูก็ควรจะสร้างระยะห่างให้อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะแก่ระยะยิง แต่สำหรับโคเฮย์แล้วเจ้าตัวใจร้อนกว่านั้น

โคเฮย์ขึ้นคันศร ไม่ใช่เพื่อยิงฝูงหนูยักษ์ที่พุ่งเข้ามาหา เพื่อเปิดทางให้ผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกคิโยฮารุผลักออกไปอีกทางมีโอกาสได้วิ่งหนี

ลูกธนูของเขาปักเข้าที่กลางหลังของคิวโซที่ทำท่าจะวิ่งไปหาเธอ พร้อมกับที่แขนขวาถูกฟันคมๆ ตะครุบเข้า

“ไม่หรอครับ ผมอาจจะตาฝาดไปเองก็ได้” โคเฮย์ตอบพร้อมกับยิ้มแหะๆ ไม่อยากให้สาวเจ้ากังวลโดยใช่เหตุ

“ขอให้เป็นเทอมที่ดีของเธอเช่นกันนะ!”

“จะว่าไป เธออยู่ปีหนึ่งใช่มั้ยนะ –ผมชื่อโคเฮย์ อยู่ปีสอง ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

เด็กหนุ่มสังเกตว่าตรงอกเสื้อของเธอยังไม่มีเข็มกลัด จึงเดาว่าอีกฝ่ายเป็นรุ่นน้อง ก่อนจะแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้ม คราวนี้เป็นยิ้มเหมือนดอกทานตะวันยามเช้า

ได้ยินเธอว่าอย่างนั้นก็โลงใจจนเผลอยิ้มบางๆออกมาพร้อมกับผ่อนลมหายใจเบาๆ —ดูเหมือนว่ารู้สึกอย่างไรก็แสดงออกมาผ่านสีหน้าหมด

“เปล่าครับ ..แค่ก่อนหน้านี้เหมือนมีอะไรติดผมเธอ —แต่ผมคงตาฝาดไปเอง” ว่าจบก็หัวเราะแหะๆ เกาแก้มตัวเองแก้เก้อ

(ขอนุยาดบวกนะคะะ 🥺🙌)

เพราะว่าเห็นเงาอะไรบางอย่างอยู่ด้านหลังหญิงสาวจึงเผลอจ้องอีกฝ่ายอยู่นาน ยิ่งเงานั้นหายวับไปทันทีที่เธอเดินข้ามรั้วโรงเรียนมา จนเขาไม่มั่นใจนักว่าที่เห็นเมื่อครู่นั้นตาฝาดไปเองหรือไม่ เด็กหนุ่มก็ยิ่งเพ่งมองเธออย่างนึกฉงน

กว่าจะรู้ตัวก็เผลอทำตัวเสียมารยาทไปซะแล้ว!

“อ้ะ! ขอโทษครับ!” โคเฮย์ลุกลี้ลุกลนเอ่ยขอโทษเมื่อรู้สึกว่าเธอรับรู้ถึงสายตาของเขา

โคเฮย์หยิบเอาคันธนูซึ่งเป็นมาบุหลักมาไว้ในมือ เร่งฝีเท้าจนพบเข้ากับหนูยักษ์ และรูมเมทสายสนับสนุนกำลังพยายามช่วยคนอยู่

ไวกว่าความคิด —เด็กหนุ่มยิงลูกศรออกไป โดยเล็งไปที่หัวของมัน

“หมอ—!” โคเฮย์ตะโกนเรียก รีบวิ่งไปสมทบ

เพราะเลยเวลาที่นัดกันแล้ว เลยตั้งใจจะส่งข้อความไปถามว่าอีกฝ่ายหายหัวไปไหน แต่ยังไม่ทันพิมพ์จบ คิโยฮารุก็ส่งพิกัดมาเสียก่อน

แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เด็กหนุ่มก็รีบเดินดุ่มๆไปตามพิกัดที่อีกฝ่ายส่งมา —ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งขนลุกซู่ โคเฮย์พอจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดรูมเมทตัวดีถึงส่งข้อความห้วนๆมาแบบนั้น

“เดี๋ยวก็สายหรอก” ท่าทีลุกลี้ลุกลนไม่ได้หายไป แต่ก็ยอมเอาเข็มกลัดส่งให้อีกฝ่าย

“หมอเถอะ ทำไมเอาแต่หัวเราะเล่า ตื่นก่อนตั้งนานแล้วทำไมไม่ปลุกอะ”

โคเฮย์บ่นอุบ ใกล้เวลาแล้วแต่อีกฝ่ายดูไม่ได้กลัวว่าจะไปสายเลยซักนิด

“ไม่ลืมหรอกน่า!” เสียงก้องร้องตอบมาจากในห้องน้ำ แม้ว่าถ้าอีกฝ่ายไม่บอก เจ้าตัวคงจะวิ่งแจ้นออกไปทันทีที่แต่งตัวเสร็จโดยไม่หันมองว่าที่ครัวมีอะไรกินมั้ยก็ตาม

หลังแต่งตัวเสร็จเด็กหนุ่มก็ตรงดิ่งมาที่ครัว เขารีบจนยังไม่ได้กลัดเข็มกลัด แต่เก็บไว้ในกระเป๋าแทน

“ขอบคุณนะหมอ” เขาว่าพร้อมกับหยิบข้าวปั้นขึ้นมา ตั้งใจว่าจะกินระหว่างทาง ก่อนจะจับมือรูมเมท ตั่งท่าจะวิ่ง “หมอก็รีบไปเร็ว จะสายแล้วนะ!”

(เหยียบให้มิด อย่าให้ถึงหูเชียว---)

(ตาวิเศษเห็นนะ! 👀🫵)

“หมอ!!”

โคเฮย์สะดุ้งโหยง เจ้าตัวสัมผัสลื่นๆของเครื่องสำอางค์นัก พอโดนปาดจนเลอะจึงทั้งแว๊ดใส่ตัวการไปด้วย เอาหลังมือถูออกไปด้วย

จากที่เลอะอยู่แล้วก็เลยยิ่งเลอะกว่าเดิม

แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวนะ...

“ม-ไม่ได้กลัวซักหน่อย” เด็กหนุ่มมุ่ยหน้าตอบ

แค่ตกใจเฉยๆ ต่างหาก...

พออีกฝ่ายเอ่ยต่อก็ทำเอาเด็กหนุ่มหูผึ่งขึ้นมา ...ถ้าจะแต่เป็นผีก็ต้องเล่นให้สมบทบาท เดิมทีก็อยากให้คนที่มาร่วมสนุกไปกับงานครั้งนี้อยู่แล้ว

“จริงเหรอ?” เด็กหนุ่มถามย้ำ เห็นอีกฝ่ายพูดไปยิ้มไปเลยไม่แน่ใจนักว่าพูดจริงแค่ไหน แต่พออีกฝ่ายบอกว่าตั้งใจชมก็ยิ้มนำไปก่อนแล้ว

“ขอโทษ–!” ได้ยินอีกฝ่ายร้องโอดโอยก็รีบปล่อยมือ กลัวว่าอีกฝ่ายจะเจ็บจริง

พอโดนพูดแหย่ก็ทำหน้าเหลอหลา ใบหูแดงขึ้นมานิดๆ เขินที่ตัวเองดันโดนหลอกเข้าให้จริงๆ

“ก็- ก็นายเล่นพูดซะน่ากลัว อีกอย่าง—ผมไม่ได้น่ากลัวซักหน่อย มีแต่คนบอกว่าผมเล่นเป็นผีไม่สมบทบาท...”

คราวนี้เจ้าตัวขมวดคิ้วมุ่น คล้ายกำลังประมวลผลว่าอีกฝ่ายพูดจริงหรือแกล้งหยอกกันแน่

“ไม่เอา! หมอก็ทาไปคนเดียวสิ!” เด็กหนุ่มดันมืออีกฝ่ายออกสุดชีวิต

ไม่อยากโดนคนที่ไม่มีแม้แต่ชุดมาบอกว่าต้องแต่งตัวยังไงหรอกนะ อีกอย่าง ทำไมต้องทาที่ปากด้วยเล่า—!

น้ำเสียงของอีกฝ่ายทำเอาโคเฮย์ขนลุกซู่ ยิ่งอีกฝ่ายย่อตัวลงมาใกล้ยิ่งสะดุ้งโหยง เผลอคิดไปแว้บนึงว่าหรือตรงหน้าของตนจะไม่ใช่เพื่อนนักเรียนที่แต่งเป็นผี แต่เป็นโยไคตามป่าตามเขาจริงๆ

“แต่คุณก็เป็นคน...ใช่มั้ยครับ?”

ถือวิสาสะเอื้อมไปยืดแก้มอีกฝ่ายทดสอบว่าเป็นคนจริงมั้ย

ทางนั้นก้มลงมาทางนี้ก็เงยหน้าจ้องกลับเหมือนกัน โคเฮย์กระพริบตาปริบๆ มองตาใส ได้ยินอีกฝ่ายว่าอย่างนั้นก็หลุดอุทานออกมาเบาๆอย่างนึกฉงน

"เอ๋?" เด็กหนุ่มเอียงคอสงสัย "หลบคน..ทำไมเหรอครับ?"

คิดว่าตั้งใจจะมารอทำหน้าที่ผีซะอีก ก็อีกฝ่ายแต่งเป็นผีนี่นา

(ม่ายจิ๋วนะะ 😾)