(ฮือ ซูมิเนะจัง 🫳😭💕)

"เอ๋- รบกวนเธอเข้าแล้วสิครับ ขอบคุณสำหรับซาลาเปามากเลยนะครับ"

ยืนมองเด็กตรงหน้าอย่างรู้สึกเกรงใจแต่ก็รู้สึกใจฟูเล็กน้อยที่อีกฝ่ายมีน้ำใจซื้อของโปรดมาให้

"เยอะขนาดนี้ผมคงกินคนเดียวไม่หมดหรอกครับ ไบรอาซังก็มากินด้วยกันเถอะครับ ☺️"

(กลมมากครับ)

+
พูดจาขู่เล่นอย่างนึกสนุก ดูท่าเจ้าตัวเองก็จะวางบทบาทของตัวเองไว้อย่างจริงจังไม่น้อย สองขาขยับหมายเดินเข้ามาใกล้ขึ้น

"ไหน ๆ ก็แล้วลองตัดแขนทิ้งสักข้างดูไหมครับ"

มองดูท่าทางที่ดูนิ่งสงบเกินไปของเด็กตรงหน้าด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ ท่าทางอีกฝ่ายจะเป็นคนประเภทรับรู้ความรู้สึกได้ช้าเกินไปรึเปล่านะ?

"ใช่ครับ จริง ๆ แล้วเธอควรจะรีบวิ่งหนีไปตั้งแต่ที่คุณหมอฆาตกรโรคจิตพร้อมเลื่อยคนนี้โผล่มาครับ"

"เพราะไม่อย่างงั้นเธอก็จะโดนผมจับได้ และจัดการตัดแขนตัดขาของเธอทิ้งไปยังไงละครับ"

+

(หัวยุ่ง ยิ้มให้รินเมย์คุง ฮี่ ๆ)

(ขอบคุณครับ 🥺💕)