เขาหันไปยังเสียงเพรียกของอีกฝ่ายพร้อมกับมองขนมในมือของคนข้างๆตนเอง

"ผมไม่ค่อยชอบของหวานน่ะครับ"

"รุ่นพี่เก็บเอาไว้ให้คนอื่นแทนจะดีกว่านะครับ"

รอยยิ้มร่าเผยจนเห็นคมเขี้ยวก่อนจะหันกลับไปโฟกัสทางเดินโดยหวังว่าจะไม่หลงกันล่ะนะ

"แล้วหลอกใครได้บ้างหรือยังครับ?"

"หรือว่ารุ่นพี่หลงจนไม่เจอใครเลย"

เขาก้มตัวลงเพื่อให้อีกฝ่ายลูบได้ถนัดพร้อมยิ้มร่าตอบรับราวกับกำลังเพลิดเพลินที่ได้โดนลูบกลุ่มผมนิ่มของตน

"อืม~ก็จริงนะครับ"

"แต่ผมรู้ทางน่ะครับเพราะงั้นเดินไปด้วยกันนะครับ"

"ผมคงให้รุ่นพี่หลงอยู่คนเดียวไม่ได้หรอกนะ~"

เสียงร่าเอ่ยก่อนจะกลับมายืนตัวตรงมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา

"งั้นอยู่ข้างๆกันไว้นะครับ เดี๋ยวจะหลงอีก"

สิ้นคำเอ่ยก็เป็นฝ่ายเดินนำเพือกลับไปยังเส้นทางที่จากมา

รอยยิ้มร่าสดใสเผยจนตาหยีก่อนที่จะทำหน้านึกเล็กน้อยถึงคำพูดของอีกฝ่าย

"ผมแค่หน่วยปฐมพยาบาลน่ะครับก็เลยเดินไปเรื่อยๆเผื่อมีคนเจ็บ"

"อะ~แต่เมื่อกี้กลายเป็นผมเองที่จะเจ็บตัว"

เสียงร่าเอ่ยแซวเล็กน้อยก่อนจะเอียงคอเพียงนิด สายตาจดจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา

"ได้เห็นรุ่นพี่แบบนี้แล้วแปลกใจไปอีกแบบเลยครับ~"

"ผมจะช่วยนำทางแล้วกันนะครับ"

"เผื่อรุ่นพี่เจอของจริงน่ะ~"

(+ฮะ)
คกคุริที่ไม่ได้เข้าร่วมการวิ่งแต่กลับอยู่ฝ่ายปฐมพยาบาลแทนที่จะอยู่ที่บูธเขากลับเดินไปเรื่อยๆตามทางสะอย่างงั้น ทำตัวไม่จากนั่งวิ่งคนอื่นสักเท่าไหร่

ท่าทีแสนสบายเดินชมนกชมไม้ไปทั่วกระทั่งเสียงของพุ่มไม้ขยับทำให้ต้องรีบหันไปแต่เพราะไม่ทันตั้งตัวจึงล้มลง แม้ว่าตอนแรกจะคิดว่าคือผีแต่เสียงที่คุ้นเคยที่เอ่ยทำให้รอยยิ้มร่าปรากฏก่อนลุกขึ้น

"รุ่นพี่มิยากิเหรอครับ?"

"รุ่นพี่เข้าร่วมด้วยสินะครับ"

"โชคดีจัง~"

(งั้นเหรอครับ~ ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะครับ

อุ้ย---ไม่เปงไรค่ะ เด่วเค้าทำให้ แต่ตอบขนาดนี้สนใจมาโคกันไหมคะ🫳🏻✨)

(นิดหน่อยค่ะทางนั้นเองก็มาเป็นรูปนี่นา🥺
ถ้าชอบจะเอาเพิ่มอีกก็ได้นะครับ✨)

(คงชอบไฟมากสินะครับ ถ้างั้นผมจะคอยนั่งเป็นเพื่อนเฝ้าความปลอดภัยเอง~

ป่าวนะคะ ฮือๆอย่าทำกันเลย เค้าทำคืนนะด้วยรักที่มากล้น🥺✨)

(ฮะฮะ ไม่หรอกครับผมนั่งอยู่ด้วยได้ทั้งวันเลย~

อนาคตมีอีกแน่ค่ะ✨😉.ขยิบตา)

(ค้าบ~ งั้นผมจะนั่งเป็นเพื่อนเองนะครับเหมือนได้นั่งคุยรอบกองไฟทำนองนั้น

ทางนั้นเองก็น่ารักมากค่ะ หลังคาเค้าหายเค้าเลยจะไม่ยอมหายคนเดียว🥺🫳🏻)

(ไฟดวงเล็กๆเนี่ยน่ารักเนอะ แต่อย่าลืมรักษาความปลอดภัยด้วยนะครับ✨)