ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยแสดงท่าทีเย่อหยิ่ง ในขณะที่สายตายังคงจ้องมองไปที่ผู้เป็นพี่–ไม่นานคิ้วกลมที่ขมวดเป็นปมอยู่จึงค่อยคลายออก

“ กระชับมิตร ? เหอะ- อย่างนายเนี่ยนะจะทำได้ ? ”

เสียงหัวเราะหึในลำคอเบา ๆ บ่งบอกว่าเธอไม่เชื่อในสิ่งที่คุณพูด

แค่กวาดสายตามองจนบังเอิญสบตากันเฉย ๆ แต่คำพูดของหญิงสาวดันสะกิดให้โคฮาคุต้องสนใจ

“ วิ้งวับ ๆ เปล่งประกาย ? หมายถึงเรา ? ”

ถึงจะเป็นคำพูดที่ฟังดูแปลกหู แต่ก็ดูเหมือนจะเป็นคำชม, ก็นะ มันแน่นอนอยู่แล้วที่เธอจะเปล่งประกาย—คิดได้เช่นนั้นโคฮาคุจึงคลี่ยิ้มซนออกมา

เธอก้าวเดินไปหยุดอยู่หน้าบูธแจกผ้าเย็น มองดูผืนผ้าที่วางอยู่เรียงราย

“ สักผืนก็ดี ”

( เย้ย มาบอกว่าเรากมได้ยังไง เด๋วก็กลิ้งตามซะเลยนิ )

ในตอนที่รู้ว่าคนข้าง ๆ คือใคร คิ้วของเธอก็ขมวดมุ่ยลงในทันที คำแรกที่เข้ามาในหัวไม่ใช่อะไรอื่นเลยนอกจาก..

’ ไอหมอนี่ ! ’

“ เรามาวิ่งแล้วจะทำไมล่ะ ”
หญิงสาวเอ่ยตอบกลับไปด้วยประโยคแข็งกระด้างไม่น่าฟังต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูน่ารักน่าเอ็นดู

“ แต่ก็ไม่นึกนะว่าพี่ปี 3 เขาจะลงมาวิ่งกับเด็กปี 1 ด้วย อยากย้อนวันวานหรอ ? ”

“ อีกอย่าง จะให้เรามาแต่งตัวเป็นพวกภูติผีน่ะหรอ ? หึ ! ไม่เอาด้วยหรอก ”

“ แล้วก็เธอ เหมือนที่เราคิดไว้เป๊ะ ว่าคนอย่างเธอจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ – เล่นไล่แกล้งชาวบ้านก็สมกับที่เป็นเธอดี ”

เฝ้ามองไปที่พุ่มไม้อย่างสงสัย ก่อนที่จะถูกอีกฝ่ายกระโจนใส่ในอีกมุมหนึ่งทำให้โคฮาคุก้าวถอยหลังชะงักไปหนึ่งก้าว

“ ! ”

“ หน็อย– ตลกรึไงนาโอกิ ! ”

คนตัวเล็กพูดต่อว่าด้วยท่าทางฟึดฟัด ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกพร้อมกับถอนหายใจออกมาสั้น ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง

“ แน่นอน แล้วเราก็จะเข้าเส้นชัยเป็นคนแรกด้วย ”

ยกยิ้มโอ้อวดราวกับมั่นใจนักหนาว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นตามที่พูด

(+)

โคฮาคุยืนนิ่ง จ้องเขม็งไปยังบุคคลที่สวมใส่หน้ากากจิ้งจอก คิ้วกลมขมวดลงราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

โยไค ? หรืออาจจะไม่..ผมยาวสีขาวดุจหิมะ ดวงตาใต้หน้ากากที่ดูเป็นสีสว่าง อีกทั้งน้ำเสียงและท่าทางที่ดูคุ้นเคย—นาโอกิ ??

“ ทำไมเราต้องทำตามที่เธอบอกด้วย ”

เสียงใสเอ่ยถามออกไปอย่างแข็งกร้าว ยังคงจ้องมองไปที่คนตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา

เมื่อบทสนทนาเริ่มต้นขึ้น มือของเธอก็ผ่อนแรงลง ก่อนจะหันหน้าไปทางต้นไม้ใหญ่ โคฮาคุกวาดสายตามองขึ้นข้างบนเพื่อมองหาจนได้เห็นเลนส์ทรงกลมสะท้อนแสงกลับมา ยังไม่ค่อยแน่ใจนักว่าสิ่งตรงหน้าเป็นมนุษย์หรือโยไคกันแน่จึงเลือกที่จะไม่เดินเข้าใกล้ แต่ก็ไม่ได้ถอยห่าง

“ นายเป็นตัวอะไร ”

เอ่ยปากถามอย่างตรงไปตรงมา หากเป็นมนุษย์จะได้เลิกใส่ใจ แต่หากไม่ใช่.. ตอนนี้เธอคงลำบากน่าดู

เธอหยุดชะงักในทันที ไม่ได้หันหน้าไปหา แต่หางตากลับจ้องมองไปบนต้นไม้ มือทั้งสองทำท่าราวกับกำลังจะชักดาบทั้งที่ไม่มีอาวุธติดตัวอยู่อย่างเคยชิน

“ ... ”

( ขออนุญาตนะคะ >< )

ถึงจะเป็นพี่ปีสอง แต่เมื่อมีกิจกรรมใดที่สามารถลงได้ มีหรือคนที่ชอบการแข่งขันอย่างโคฮาคุจะไม่เข้าร่วม

เมื่อวิ่งมาได้สักพัก เด็กสาวสลับไปวิ่งเหยาะเพื่อเก็บพลังงานไว้ แต่เมื่อกำลังจะผ่านต้นไม้ต้นหนึ่ง กลับรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่จ้องมองอยู่

(+)

( แมวอ้วนอร่อย /อม /มันเข้ว )