แต่ทว่า...
อิซางิรู้สึกแปลกใจขึ้นเล็กน้อยที่ตัวเองไม่ได้อยู่ทีมเดียวกันกับเรโอะและนางิ แต่หฃังจากนั้นอิซางิก็ตะโกนร้องขึ้นมาเสียงดังอย่างดีใจ
"ดีชะมัดที่ตัดสินใจเข้ามาที่นี่!!!" (122)
แต่ทว่า...
อิซางิรู้สึกแปลกใจขึ้นเล็กน้อยที่ตัวเองไม่ได้อยู่ทีมเดียวกันกับเรโอะและนางิ แต่หฃังจากนั้นอิซางิก็ตะโกนร้องขึ้นมาเสียงดังอย่างดีใจ
"ดีชะมัดที่ตัดสินใจเข้ามาที่นี่!!!" (122)
"ขอบคุณนะนางิ" จากนั้นเรโอะก็เดินมาถึงโต๊ะอาหารพอดี ในมือของเจ้าตัวก็มีข้าวสำหรับตัวเอง และข้าวสำหรับนางิด้วย
ณ ตอนนี้อิซางิก็รู้สึกว่าโชคดีแล้วที่ตัวเองตัดสินใจลากเรโอะมาคุยด้วยแบบตรง ๆ เพราะเมื่อเรโอะ (108)
"ขอบคุณนะนางิ" จากนั้นเรโอะก็เดินมาถึงโต๊ะอาหารพอดี ในมือของเจ้าตัวก็มีข้าวสำหรับตัวเอง และข้าวสำหรับนางิด้วย
ณ ตอนนี้อิซางิก็รู้สึกว่าโชคดีแล้วที่ตัวเองตัดสินใจลากเรโอะมาคุยด้วยแบบตรง ๆ เพราะเมื่อเรโอะ (108)
"ดูท่าว่าแกยังอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่เนอะ ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวค่อยมาหาแกใหม่" ว่าแล้วอิซางิก็เตรียมที่จะเดินผละออกไป แต่ไกเซอร์กลับเข้ามาขวางเอาไว้ทัน
"เดี๋ยวก่อนสิโยอิจิ! ฉันปกติแล้วจริง ๆ นะ" (192)
"ดูท่าว่าแกยังอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่เนอะ ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวค่อยมาหาแกใหม่" ว่าแล้วอิซางิก็เตรียมที่จะเดินผละออกไป แต่ไกเซอร์กลับเข้ามาขวางเอาไว้ทัน
"เดี๋ยวก่อนสิโยอิจิ! ฉันปกติแล้วจริง ๆ นะ" (192)
ส่วนอีกหนึ่งเหตุผลที่สำคัญเลยก็คือ อิซางิมั่นใจว่านางิจะต้องไปรู้หรือเห็นอะไรมาแน่ ๆ เพราะไม่เช่นนั้นคนเอื่อยเฉื่อยแบบนางิคงไม่พูดแบบนั้นออกมาแน่นอน (66)
ส่วนอีกหนึ่งเหตุผลที่สำคัญเลยก็คือ อิซางิมั่นใจว่านางิจะต้องไปรู้หรือเห็นอะไรมาแน่ ๆ เพราะไม่เช่นนั้นคนเอื่อยเฉื่อยแบบนางิคงไม่พูดแบบนั้นออกมาแน่นอน (66)