Kiizez : เมื่อกี้จะพิมพ์ว่าอร่อยสินะ😶 ถ้าหิวน้ำละก็เดี๋ยวรุ่นพี่เลี้ยงตู้กดน้ำให้แทนดีกว่า

(ขอย้อนหลังมาแอบดูน้องอ๊อดคับ)

ระหว่างทางไปอาคารเรียน ก็ได้สังเกตุเห็นก้อนจิ๋วสีดำในแอ่งน้ำ อะไรน่ะ

เดินเรียบมาใกล้ๆกับแอ่งน้ำก่อนจะย่อตัวลงไปดู

"ลูกอ๊อด?"

"มาจากไหนอะเรา"

ถามไปเล่นๆ ก็รู้อยู่แล้วว่าลูกอ๊อดพูดไม่ได้ เมื่อสังเกตุดูแล้วเหมือนจะมีแค่ตัวเดียวด้วย

"ริโกะคุง กลัวเหรอ~"

เอ่ยถามยียวน ก็พอเดาคำตอบได้อยู่แล้วแค่อยากกวนอีกฝ่ายนิดหน่วย

"ว่าไปนั้น จริงๆผมแค่ชอบเรื่องลึกลับ กับพวกสัตว์ประหลาดน่ะ"

เว้นช่วงก่อนกล่าวต่อ

"แต่ไม่ต้องห่วง ผมไม่ใช่พวกบ้าล่าท้าผีหรอก เอาเป็นว่ารู้แค่ผมชอบมาศึกษาตำนานเมืองละกัน"

ฟ้าหลังฝนและบรรยากาศตอนเย็นที่มีพระอาทิตย์กำลังตก แสงสีส้มจากดวงตะวันคอยอยู่เคียงตลอดการเดินทาง ดูสงบเกินกว่าจะมี??นะ

Kiizez : ริงโกะคุงชอบหน้าฝนให้น้อยลงหน่อยก็ดีนะ...

Takuya! : ถึงอย่างงั้นก็เถอะ!

(ขออนุญาตแปะค่ะ น่าร้าก55555)

Kiizez : ไม่หลงกลหรอกนะ รู้ใช่ไหมว่าฉันไปขอนายถ่ายรูปช่วงซ่อมยังได้เลย ดังนั้นให้คนที่เขาไม่มีโอกาสแบบนี้เถอะ

(อ้ยเค้าเอ็นดูอะเจ้าหนูทาคุยะ ปล.พึ่งเห็นว่าตัวเองพิมพ์ว่าเอาไม่ แทนที่จะเป็นไม่เอา....)

"อะ จริงด้วยแหะ ถือว่าพาริโกะคุงมาเที่ยวละกันเนอะ"

พูดติดตลกกลับไป สองเท้ายังคงปั่นอยู่ เพียงเหลือบมองสายรุ้งสั้นๆ กลัวว่าถ้าวอกแวกจะเผลอปั่นตกเนินได้

" มันคือเรื่องน่ากลัวนั้นแหละ... "

รับรู้ได้จากน้ำเสียงของอีกฝ่ายว่าคงไม่ใช่สายนี่สินะ

" เรื่องที่ถามก่อนหน้าว่าผมชอบทำอะไร ก็แอบเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ด้วยนิดหน่อย "

" แต่ไม่ต้องห่วงผมไม่เคยเจออะไรแถวนี้หรอกนะ "

เสียงหัวเราะแปลกๆเล็ดลอดออกมาจากปากคนขี่อีกแล้ว หากมือไม่ได้จับแฮนด์จักรยานคงยกกระดกแว่นไปแล้ว

"หึหึ อยู่มาตั้ง3ปีผมก็ย่อมที่จะรู้จักที่ดีๆมาบ้างสิ"

แม้จริงๆจะไม่ได้ตั้งใจมาทางนี้แต่แรกก็เถอะ

"นอกจากสมุนไพรแล้ว ริโกะคุงรู้รึเปล่าว่าที่นี่เด่นเรื่องอะไร :)"

「 จู่ๆท้องฟ้าก็เริ่มโปร่ง แดดเริ่มออกสายฝนค่อยๆจางจนไม่รู้สึกว่าตกแล้ว หากมองออกไปทางแปลงเกษตร เหมือนจะเห็นสายรุ้งด้วย 」

สองข้างทางที่เคยมีบ้านเรือนตอนนี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแปลงเกษตร และคันนา ทำให้รู้ได้เลยว่าตอนนี้อยู่ในเขต ยามานามิ แล้ว

กลิ่นไอดิน และหญ้าเขียวลอยเด่นชัดขึ้นมากในบรรยากาศฝนตกแบบนี้ ในส่วนของตัวอุณหภูมิก็ลดต่ำลงกว่าเดิมอีก

" เหมือนว่าผมจะพาอ้อมมาไกลซะแล้วสิเนี่ย "

( ทอยเพื่อสุ่มเหตุการณ์ต่อจากนี้ )

"หือ"

เลิกคิ้วสงสัย แต่ก็อยู่นิ่งๆให้ตามคำขอ

เมื่อเห็นว่าสิ่งที่อีกฝ่ายทำให้คืออะไรก็คลายความสงสัยลงทันที

" ขอบใจนะ ริโกะคุง "

เขายิ้มยิงฟันให้จนตาปิด

มือเอื่อมไปดึงหมวกกันฝนกลับมาปิดให้รุ่นน้อง แม้จะมีรอยพรุนแต่ก็ยังพอคลุมหัวได้บางส่วน

" อืม จะไปละนะ "

ว่าจบก็ออกแรงปั่นให้มากกว่าเดิม!

+

มองรุ่นน้องอย่างหูลู่หางตกก็ไม่ปาน

"ผมหลบทันน่ะฉิวเฉียดน่ะ เลยไม่โดนอะไร"

มีเพียงเศษเปลือกไม้ ใบไม้เล็กๆเท่านั้นที่ติดหัวแต่ไม่ได้รับบาดเจ็บเหมือนคนซ้อน

"งั้นเดี๋ยวผมจะรีบปั่นนะ จะได้ไม่ตากฝนกันนานๆ"

ห่วงคนที่พามาซวยมากกว่าตัวเอง แม้ตัวเขาจะตากฝนอยู่ก็เถอะ

"จับเบาะไว้แน่นๆล่ะ ริโกะคุง"

(เพ้ทๆนะคะ เทิร์นหน้ามีเต๋าอีก☺️)