از ۲۰۰۹ تا حالا «مصیبت رو در مهاجرت زیستن» باید این مکانیزم‌ها رو در من تقویت می‌کرد به هرحال. دست بدنم درد نکنه.

نه بابا، دعوا که اصلا!

عرض کنم دوباره: وقتی هزینه‌ی مستمر و مدام سیاسی برات بخشی از روش زندگی باشه، می‌تونی ضد خشونت باشی. معنیش این نیست که فقط همچین آدمی ضد خشونته یا امکان نداره کسی که اون زندگی رو داشته ‌رادیکال باشه.

اون توییت هم عذر می‌خوام داریوش فروهر چپی؟ :)))

قطعا نتیجه‌ی عکس نمی‌شه گرفت از حرفم.

من نفهمیدم اختلافمون سر چیه.

وقتی چشم باز می‌کنی به دنیا می‌بینی هزینه برای آرمان بخشی از شئون زندگی خانواده‌ست. زندگی معنیش رو از دست نمی‌ده وقتی محبوس و مجروح و فقیر و منزوی می‌شی. لابد می‌شه اون موقع خشونت‌پرهیز هم بود.

شایدم حتی فازهای شوک و عزا باشه :)) ولی به هرحال در غش کردن هم فایده‌ای نیست دیگه.

من دقیقا از امروز صبح امیدوار شم. نه خوشبین. امیدوار. توضیح هم نمی‌تونم بدم. ولی تونستم دستم رو بگیرم به زانوم ‌بلند شم

وای آره :))))))