เงียบไปได้ไม่นานก็มีคำถามน่ากลัวออกจากปากเด็กหญิงลูกคุณหนูตรงหน้า
คีอันยิ้ม

"ก็ลองถามชื่อมัน แล้วชวนมันไปกินอาหารทะเลที่บ้าน มันอยู่ในหอคอย อาจจะไม่เคยกินเหมือนเจ้าก็ได้"

เด็กตัวโตตอบด้วยรอยยิ้มหยอกเย้า
ใช่ว่าไม่กลัว แต่เลือกจะไม่คิดว่ามันมีอะไรน่ากลัวอยู่ที่นั่นจะดีกว่า

"ข้าหูไวเกินไปน่ะ ทหารพวกนั้นชอบเสียงดัง ทำข้าอารมณ์เสีย"

เขาตอบพลางยู่หน้าไปทางกลุ่มทหารหน้าตาถมึงถึง
แต่พอเดินเข้าไปใกล้ๆกองไฟ ก็ดูจะดีขึ้น

"ข้านั่งแถวนี้ก็ได้"

ห่างจากพวกทหารและกลุ่มคนออกมานิดหน่อย
เด็กตัวโตนั่งลงกอดอกมองอีกฝ่ายเชิงว่า นั่งด้วยกันไหม?

"ข้ารู้ว่าหนทางข้างหน้ามันอาจจะยากเย็น แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็อยากให้พวกเรามีความหวังเอาไว้นะ"

จะเรียกว่าไม่มองโลกด้วยความเป็นจริง หรือ มีความหวังมากเกินไป
คงมีเส้นกั้นแค่เพียงบางๆ

เมื่ออีกฝ่ายขยายความ เขาก็เข้าใจถึงสิ่งที่อีกฝ่ายพยายามจะบอก
รอยยิ้มสดใสเจือจางลงเล็กน้อย แต่ยังดูมีความหวัง

"ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นสิ่งที่ต้องแลกกันน่ะ ข้าก็พอเข้าใจ"

ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆและไร้ข้อแลกเปลี่ยน
ถ้ามันแลกกับคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นของครอบครัว
นั่นก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว

+

แต่เพราะขาของเธอได้รับบาดเจ็บ ทำให้เด็กคนนั้นเซถลาและตกลงไปในหลุมนั้นต่อหน้าของเขา

"ไม่นะ!!!!"

ร่างกายไปไวกว่าความคิด
คีอันพุ่งตัวกระโดดตามลงไปในกลุมนั้น
และคิดได้ในชั่ววินาทีถัดมา

นี่ข้ากำลังทำอะไรเนี่ย!!!

เช่นเดียวกับเด็กหญิงที่ถูกฝนทรายเข้าที่ขา
เสียงกรีดร้องของเธอยังคงดังชัดเจน

หลุดดำในครั้งแรกเปิดออกอีกครั้งตรงหน้าของเจ้าหนอนยักษ์
มันโจมตีใส่เด็กหญิงก่อนเพราะเธอพยายามขยับตัวให้ออกห่างจากหลุมนั้น

แต่ผลที่ตามมาคือฝนทรายสีดำพวยพุ่งออกมา
ตามด้วยเสียงกรีดร้องของเด็กทั้งคู่

"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!"

เด็กทั้งสองดีดตัวแยกห่างจากกัน แขนของคีอันที่ถูกฝนทรายนั้นแดงเถือก ตามมาด้วยความแสบร้อนอย่างสาหัสในแบบที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เขาไม่รู้ว่านั่นเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน แต่ถ้าไม่เชื่อแล้วจะทำอะไรได้
ในเมื่อทั้งคู่ก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน

เด็กหญิงขว้างหอกปลายแหลมเข้าไปในปากของมัน และเขาเองก็แทงปลายทวนเข้าไปด้วยเช่นกัน

มันแทงเข้า...

เขาตะโกนกลับไป ไม่ทันสิ้นเสียง เจ้าหนอนยักษ์ก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากพื้นทรายและพ่นเมือกเหนียวมาทางเขาทันที
นับว่าสัญชาติญาณและปฏิกิริยาตอบสนองของเขายังไว
คีอันกลิ้งตัวหลบได้ทัน

พร้อมๆกับที่เด็กหญิงวิ่งตรงเข้ามา

"เปลือกมันแข็ง! แทงที่ปากมัน!!!"

และขณะที่เขากำลังตั้งรับรอการโจมตี เสียงของเด็กหญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาจากที่ไม่ไกลนัก

"ออกมาจากตรงนั้น!!!!"

ข้าก็อยากออกเหมือนกันนั่นแหละ...แต่มันง่ายอย่างที่พูดเสียที่ไหนเล่า!

"ไม่ทันแล้ว!!!"

เขาพยายามที่จะวิ่งเพื่อหาทางออกจากตรงนั้น แต่นั่นไม่ง่ายเลย
สิ่งมีชีวิตพวกนี้ว่องไวกว่าเขามาก
เจ้าเด็กจึงจำใจต้องหยิบเอาทวนปลายแหลมของตัวเองขึ้นมาถือเอาไว้ให้มั่น

"ไม่ฆ่ามัน...มันก็ฆ่าเรา"

บอกตัวเองอย่างนั้น ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะสามารถทำอันตรายอะไรเจ้าสิ่งมีชีวิตปริศนานั่นได้หรือไม่

ป่านนี้จะเป็นยังไง....พ่อจะยังแข็งแรงดีอยู่ไหม
พี่สาวของเขาคงกำลังเป็นห่วงเขาอยู่มากแน่ๆ
ระหว่างที่กำลังก้าวเท้าอย่างช้าๆไปตามผืนทราย
เสียงของอะไรบางอย่างก็ดึงเขาออกจากห้วงความคิด

บางสิ่งคืบคลานหมุนวน...สร้างร่องรอยใต้ผืนทราย
คีอันแทบกลั้นหายใจ ต้องเป็นหนอนยักษ์พวกนั้นแน่ๆ

คีอันเริ่มลุกขึ้นยืนและก้าวเดินออกไปให้ห่างจากหลุมนั่น
หลุมที่ไม่รู้ว่าไอ้หนอนยักษ์จะผุดขึ้นมาเมื่อไหร่

ผ้าพันคอถูกยกขึ้นปกคลุมใบหน้า เพื่อป้องกันทรายเข้าตาและจมูก
ไม่มีจุดหมาย ไม่มีคำไบ้บอกทาง ไม่รู้ว่าจะต้องผ่านที่นี่ไปอย่างไร
ทรายที่นี่ แม้จะไม่เหมือนทรายบนชายหาดที่บ้าน
แต่ก็ทำให้เจ้าเด็กหวนคิดถึง

ชั่วขณะแห่งความเป็นตายนั้น บางสิ่งพุ่งแหวกผ่านอากาศ ปักลงคั่นกลางระหว่างคุณกับอสูรร้ายอย่างแม่นยำ สะบั้นเมือกเหนียวที่พันธนาการคุณไว้ให้ขาดออก

คือดาบอันปราณีตเล่มหนึ่ง ประกายจากคมของมันส่องสะท้อนยามต้องแสงแดด

ดอกเฟยาริสผลิบานอย่างผิดแผกกลางทะเลทราย

“จับมือข้าไว้ เร็วเข้า!”

ร่างของผู้ช่วยเหลือปรากฏขึ้นหลังม่านฝุ่นควัน ยื่นมือให้คว้าจับหวังพาสหายออกจากที่ตรงนี้ให้ได้โดยไว

เมื่อผ่านพ้นจากถ้ำนั้นมาได้ เรื่องราวของไวริกซ์และสิ่งที่อยู่ในใจก็ค่อยๆจางหายไปตามสภาพโดยรอบ
เพราะพวกเขาใช้เวลาไม่นานในการทำภารกิจให้สำเร็จ ถึงแวะเก็บผลไม้ตามข้างทางบ้าง
แต่ก็กลับมาถึงจุดเริ่มต้นในที่สุด
คีอันเองก็วางรูเบธีสลงไปบนแท่นหินเช่นกัน...

[ วางรูเบธีสไว้บนแท่นหิน ]