"สภาพฉันตอนนี้ยังดูอ่อนโยนได้อีกเหรอคะ" เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายเธอก็ขำออกมาเบา ๆ เพราะเธอก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่า
คำว่าอ่อนโยนยังเอามาใช้ได้กับเธอที่ถือตุ๊กตาหุ่นฟางสาปแช่งที่เต็มไปด้วยเข็มปักแบบนี้ได้

"แล้วเป็นยังไงคะวิ่งมาถึงตรงนี้ เจอผีไปกี่คนแล้ว"

"ใช่ค่ะ ผืนนั้นฉักปักเอง เป็นงานอดิเรกเล็ก ๆ ที่ชอบหนะ" ตอบกลับคำถามรุ่นน้องด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

"ไม่ต้องห่วงนะคะ การเฉลยแบบนี้ไม่โดนดุหรอกค่ะ เพราะจริง ๆ ที่รุ่นพี่ปลอมตัวมาเป็นผีนอกจากเพื่อสร้างบรรยากาศให้กิจกรรมสนุกสนาน ก็เพื่อคอยช่วยเหลือรุ่นน้องค่ะ ดังนั้นการเฉลยตัวของฉันก็ถือว่าเป็นการช่วยเหลือนะ" อธิบายออกไปด้วยท่าทีใจเย็นเพื่อให้อีกฝ่ายหายกังวล

"ขอบคุณที่เป็นห่วงฉันนะคะ"

"ฟังดูดีนะคะ" เมื่อได้ยินคำตอบของรุ่นน้องตรงหน้าเธอก็ขำออกมาเบา ๆ

หลังจากนั้นเธอก็ลุกขึ้นเดินไปตรงบริเวณต้นไม้แถวนั้นแล้วกลับมาพร้อมขวดน้ำที่ยังพอมีไอเย็นเกาะอยู่ แล้วยื่นมาให้คุณ

"ดื่มนี่แล้วนั่งพักอีกสักหน่อยนะคะ แล้วค่อยไปวิ่งต่อหรือถ้าไม่ไหวไม่อยากวิ่งแล้วจะอยู่ตรงนี้ก็ได้นะคะ"

(กอด ๆ ฟัด ๆ คาสุมิ หัวใจ นาโอกิจัง😭💞✨)

(M-1 มาแปะ ๆ เพื่อนสาวตรงนี้ด้วย🥺💞✨)

- รายชื่อตัวละคร -

หากผู้เล่นไม่พบชื่อตัวละครของตัวเอง หรือมีข้อมูลผิดพลาด สามารถแจ้งสตาฟทางหลังไมค์แอคเค้าท์หลักได้เลยครับ

docs.google.com/spreadsheets...

"อย่าขยี้แบบนั้นสิคะ เดี๋ยวก็ยิ่งเจ็บหรอกค่อย ๆ เช็ดนะ" เอ่ยห้ามพร้อมกับจับข้อมือของรุ่นน้องที่พยายามใช้ผ้าเช็ดหน้าขยี้ตาจนมันยิ่งแดงให้อยู่นิ่ง ๆ ก่อนจะปล่อยมือให้อีกฝ่ายค่อย ๆ เช็ดเองต่ออย่างเบามือ

"ไม่รบกวนหรอกค่ะ มันเป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องดูแลเด็กปี 1 อยู่แล้ว"

"ถ้าฉันบอกว่าใช่จะกลัวฉันไหมคะ" เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเหมือนจะดีขึ้นแล้วเลยลองแกล้งอำออกไป พร้อมกับส่งรอยยิ้มบาง ๆ ให้

เมื่อเห็นท่าทางรุ่นน้องตรงหน้าที่ดูจะสั่นกลัวสุด ๆ จนมือที่จับข้อมืออีกฝ่ายไว้สัมผัสได้ถึงแรงสั่น ก็ทำให้เธอเกิดความรู้สึกสับสนขึ้น

'หรือจริง ๆ แล้วฉันแต่งตัวน่ากลัวนะ' คิดในใจอย่างงง ๆ เพราะก่อนหน้านี้เธอหลอกคนอื่นก็เหมือนรุ่นน้องจะไม่ค่อยตกใจกัน แต่พอหลอกคนตรงหน้าอีกฝ่ายดันกลัวจนเธอรู้สึกผิด

"วิ่งไปดี ๆ นะคะ" ปล่อยมืออีกฝ่ายพร้อมกับโบกมือลา

เมื่อเห็นรีแอคชั่นรุ่นน้องก็ดูเหมือนคาสุมิจะผิดหวังเล็กน้อยที่รุ่นน้องดูไม่ค่อยกลัวตัวเอง แต่เธอก็ไม่ได้แสดงออกอะไรมากนักมีเพียงส่งรอยยิ้มบาง ๆ ไปให้รุ่นน้องตรงหน้า

"แต่อินาบะคุงดูไม่ค่อยตกใจเลยนะคะหรือฉันแต่งได้ไม่น่ากลัว" เอ่ยถามออกไปพร้อมกับเอียงคอน้อย ๆ

"เจ็บตรงไหนคะ" เอ่ยถามออกไปด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นรุ่นน้องตรงหน้าร้องออกมา

เธอเริ่มคิดถึงการพยุงอีกฝ่ายไปจุดพยาบาลหรือเธอเลือกเดินไปตามคนจากฝ่ายพยาบาลมาตรงนี้แล้ว ถ้ารุ่นน้องตรงหน้ายังอาการไม่ดีขึ้น

แม้จะสะดุ้งตกใจกับเสียงกรีดร้องของอีกฝ่ายแต่เมื่อเห็นรุ่นน้องตรงหน้าพยายามจะวิ่งหนีไปเธอก็รีบก้าวออกมาอย่างรวดเร็วมาคว้าข้อมือของคุณไว้ได้ทัน

"จะหนีไปไหนหละ ทางนั้นมันคนละทางนะ" เอ่ยออกมาพร้อมกับเอียงคอน้อย ๆ แต่แม้จะดูไม่มีอะไรแต่จากการแต่งตัวแบบนี้ก็คงจะดูน่ากลัวอยู่บ้างไม่มากก็น้อยแหละนะ