ที่ไม่ค่อยอัปเดตอะไร เพื่อลงภาพนั้นเอาไว้เป็นที่ระลึก

ซึ่งมันก็จะไม่เป็นที่ฮือฮาและติดเทรนอันดับ 1 ของโลกใน SNS เลย ถ้าหากว่าซาเอะไม่ได้เขียนแคปชั่นเอาไว้ว่า

'ในที่สุดพี่ก็ได้กลับมาเป็นหัวหน้าแก๊งเด็กจิ๋วแล้ว ♡' (340)

THE END.

'ขอโทษนะฮิโอริ ไว้คราวหน้านะ' จากนั้นจิงิริก็พูดตอบคนตรงหน้ากลับไปว่า "มาหาคุนิงามิน่ะ"

จิงิริยืนรออยู่ไม่นานคุนิงามิก็เดินเข้ามาหา คนผมแดงจึงยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของคุนิงามิด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเบา

แล้วหลังจากนั้นคุนิงามิก็วิ่งเข้ามากวาดข้าวของของตัวเองทั้งหมดลงไปในกระเป๋า เพื่อที่จะได้ไปหาอิซางิให้เร็วที่สุด (162)

และเมื่อวันนั้นมาถึงจริง ๆ เรโอะก็เพิ่งจะได้รู้ว่าตัวเองติด brother zone ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

'ไม่น่าไปแทนตัวเองว่าพี่กับอิซางิบ่อยเลยเรา! แล้วไหนจะมีไอ้พวกนี้เพิ่มเข้ามาอีก...' เรโอะนึกบ่นขึ้นมาอยู่ภายในใจไม่หยุด

โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าคู่แข่งของตัวเองก็ติด friend zone อยู่เหมือนกัน (132)

"10 ชั่วโมงยังไม่พอเลยอิซางิ ฉันคิดถึงนายมากแบบมาก ๆ เลยเนี่ย" จิงิริพูดสวนกลับไป ก่อนที่จะขอให้อิซางิมาถ่ายรูปคู่กัน

"ฉันยังไม่ลงตอนนี้หรอก เดี๋ยวรอให้เรโอะพานายกลับไปก่อนแล้วค่อยลงอวดไอ้พวกนั้น"

"ขอบคุณนะจิงิริ" แล้วหลังจากนั้นจิงิริก็กดถ่ายรัวเสียยกใหญ่ กะว่าตัวเองได้ภาพไปอวดคนพวกนั้นหลายร้อยภาพอย่างแน่นอน (114)

แต่เรโอะก็ยังถือว่าโนอามีส่วนผิดที่มากโขอยู่ดี

อิซางินั่งร้องไห้จนผล็อยหลับไป ซึ่งเรโอะก็ค่อย ๆ จับตัวอิซางิขึ้นมาอุ้ม เพื่อพาไปนอนอยู่บนเตียงให้สบายตัว

จากนั้นเรโอะก็ตัดสินใจช่วยอิซางิในสิ่งที่อีกฝ่ายขอร้องออกมาเมื่อกี้นี้ทันที

'...เรโอะ ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมเจอใครเลย นายช่วยฉันด้วยนะเรโอะ' (29)

หลังจากที่รินพูดประโยคนั้นออกไป รินก็หันมาโอบตัวของอิซางิเอาไว้แน่น ก่อนที่จะพูดทิ้งท้ายให้ซาเอะรู้สึกจุกขึ้นมาเล่น ๆ อีกครั้งว่า

"ขอให้แกยืนอยู่บนอีโก้ของตัวเองให้มีความสุขนะ"

แล้วอิซางิก็หันมาคล้องแขนของรินเอาไว้ ก่อนที่จะพาเดินออกจากห้องไปด้วยกัน (220)

ทั้งที่พูดกับริน แล้วก็ที่พูดกับตัวเล็กด้วย" น้ำเสียงของซาเอะในครั้งที่เปล่งออกมา อิซางิกับรินก็รับรู้ได้ว่า มันเป็นน้ำเสียงขอร้องอ้อนวอนเป็นอย่างมาก

แต่อิซางิที่เจ็บแล้วจำ เจ้าตัวจึงตัดสินใจพูดสวนกลับไปว่า "ไม่ใช่หรอกครับ เป็นผมเองที่ผิดมากกว่า ผิดที่คิดว่าตัวเองสนิทกับคุณ

ทั้ง ๆ ที่คุณก็มองผมเป็นเพียงแค่เด็กลามปามที่ไม่รู้จักลำดับอาวุโสเท่านั้น" (211)

แถมยังหันมาสั่งเสียงแข็งว่าให้อิซางิยืนรออันริอยู่เฉย ๆ เท่านั้น

"อิซางิคุงตามฉันมาเลยค่ะ" ยืนรออยู่ไม่นาน อันริก็เดินเข้ามาตามอิซางิถึงในห้อง ซึ่งตัวอันริเองก็ได้รับคำสั่งจากเอโกะมาว่า

'ห้ามบอกมันเด็ดขาดว่าใครมาหา ทางนั้นกำชับฉันมานักหนาว่าห้ามบอก แต่ไม่ได้กำชับเธอนะอันริ' (200)

แต่พอมาถึงตอนนี้แล้ว ซาเอะกลับรู้สึกขึ้นมาได้ว่า ตัวเองจะต้องเริ่มทำอะไรสักอย่างแล้ว

"ตัวเล็กนะตัวเล็ก ทำไมถึงยอมคุยกับริน แต่ไม่ยอมคุยกับพี่เนี่ย!" ซาเอะพูดบ่นขึ้นมา พร้อมกับกดโทรหาผู้จัดการส่วนตัวไปด้วย

"โคมะ รีบจองตั๋วเครื่องบินไปญี่ปุ่นให้ฉันเลย ขอแบบเร็วที่สุดเลยนะ!" (190)

และหลังจากที่รินสามารถง้ออิซางิได้สำเร็จ จนคืนดีกันเรียบร้อยแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่รินจะต้องทำเลยก็คือ การทำเรื่องขอใช้มือถือ เพื่อนำมาถ่ายรูปกับอิซางิ ก่อนที่จะกดส่งไปให้พี่ชายตัวดี พร้อมกับข้อความที่ว่า

[คืนดีกันแล้วเรียบร้อย แต่โยจังยังไม่ยอมพูดถึงแกเลยอะไอ้พี่ชายไม่ได้เรื่อง ขอให้โชคดี :)] (179)

เพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ พ่อแม่ก็สนิทกันจนไปมาหาสู่กันอยู่บ่อย ๆ ถึงจะอยู่คนละโรงเรียน แต่ก็ยังกลับมาเล่นด้วยกันทุกวัน แถมยังเคยผ่านเรื่องราวร้าย ๆ มาด้วยกันอีก

อิซางิจึงรู้สึกรักและผูกพันกับรินเกินกว่าที่จะทำเป็นใจแข็งได้อีกต่อไป (167)

แต่ยังไม่ทันที่บาจิระกับนางิจะได้พูดอะไรขึ้นมา รินก็เดินเข้ามาหาอิซางิที่กำลังนั่งอยู่บนพื้นสนามเสียก่อน

"ตอนนั้นเราอุ้มโยจังไม่ได้ แต่ตอนนี้เราอุ้มโยจังได้แล้วนะ" ว่าแล้วรินก็ก้มตัวลงไปอุ้มอิซางิขึ้นมาพาดบ่าของตัวเองอีกครั้ง

"ไปกันได้แล้ว" จากนั้นรินก็หันไปเรียกอาริวกับโทคิมิตสึให้เดินตามตัวเองเข้าไปในประตูของผู้ชนะ (158)

'แม่นายให้กินเวย์โปรตีนแทนนมมาใช่ไหมเนี่ยรินริน!' อิซางิคิดขึ้นมาอย่างขัดใจอีกครั้ง แล้วเจ้าตัวก็ตัดสินใจหยุดดิ้นในที่สุด

"ไม่ดิ้นต่อแล้วเหรอโยจัง?" รินถามขึ้นมาแบบหน้าตาย ซึ่งตัวอิซางิเองก็อยากจะเอื้อมมือไปบีบที่ปากนั่นเสียจริง

'ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ ฉันจะบีบปากนายให้ร้องเลย!' (149)

ส่วนอิซางินั้นเจ้าตัวก็เลือกที่จะแกะมือของรินโยนออกไปให้พ้นตัว ก่อนที่จะก้าวถอยหลังออกมาให้ห่างอีก

"โยจัง เรามาคุยกันหน่อยเถอะนะ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ" รินพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเชิงขอร้อง ซึ่งมันใช้ไม่ได้ผลกับอิซางิเลยสักนิด

"ขอโทษนะครับคุณอิโตชิ ผมชื่อ อิซางิ โยอิจิ กรุณาเรียกอิซางิเหมือนเดิมเถอะครับ" (138)

ทันทีที่ได้ยินแม่ตัวเองบอกแบบนั้นปุ๊บ รินจึงไม่ลังเลที่จะตัดสินใจเข้าร่วมโครงการนี้เลยทันที

เพราะรินคิดว่าไม่ว่าจะยังไง ตัวเองก็ต้องได้ไปเจอกับอิซางิในนั้นแน่นอน

"ฉันขอโทษนะโยจัง ฉันอยากให้พวกเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ" รินพูดขึ้นมาในขณะที่หยิบรูปบนหัวเตียง ที่ตัวเองในวัยเด็กถ่ายคู่กับอิซางิและซาเอะเอาไว้ขึ้นมาดู (124)

อิซางิจึงไม่ต้องกังวลเรื่องไปโรงเรียนสักเท่าไหร่นัก

รินกับซาเอะพยายามโทรมาหาอิซางิอยู่หลายครั้ง แต่เมื่ออิซางิรับสายแล้วได้ยินเสียงของรินหรือซาเอะปุ๊บ

เจ้าตัวก็จะวางหูลงไปทันที โดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำ

จากเพื่อนที่เคยสนิทกันมากที่สุด ในตอนนี้เด็กทั้ง 3 คนก็เหมือนเป็นคนแปลกหน้าต่อกันและกันแล้ว (112)

รินกับอิซางิก็เดินคล้องแขนพี่โตสุดกันคนละข้างตั้งแต่ที่เหยียบเข้ามาในสนามบิน

พอเดินมาส่งจนสุดทางที่สามารถส่งได้แล้ว ซาเอะก็ใช้มือทั้ง 2 ข้างรวบตัวพวกเด็กจิ๋วของตัวเองเข้ามากอดแน่นอีกครั้ง แล้วเจ้าตัวก็หันไปหอมหัวรินกับอิซางิเป็นครั้งสุดท้าย

"พี่ไปก่อนนะพวกเด็กจิ๋ว ดูแลตัวเองกันดี ๆ นะริน นะตัวเล็ก" (98)