with @tsumugi-omtk.bsky.social จัง

(สาวน้อยคนนี้เป็นของอาโอจิจัง🫶)

(ผมทองตัวเล็กพูดมาก เอ้ย- ช่างจ้อของจริง)

ไอ้การเรียกลูกค้าน่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่แมวกวักกับตุ๊กตาจิ้งจอกบนเคาน์เตอร์คิดเงินไปเถอะ

ส่วนคุณ… ไม่แน่ใจว่ามีคนมายืนเอะอะอยู่ตรงนี้จะช่วยเรียกลูกค้าหรือได้ผลตรงกันข้าม

“งั้นจะซื้อของ…”
“หรือให้ฉันเชิญออกไปดี?”

คนอย่างทันโนะ คาคุ มีร้อยแปดวิธีที่จะ ‘เชิญออก‘ แบบไม่ธรรมดาทีเดียว

“ยี่ห้ออะไรก็ได้ใช่มั้ย?”

เหมือนจะถาม แต่จริง ๆ แล้วอยากให้คุณลูกค้าคนนี้ทำใจว่าที่นี่ไท่ได้มียี่ห้อให้เลือกมากมายอย่างซูเปอร์

ภายในพื้นที่สี่เหลี่ยมเล็ก ๆ อันแสนจำกัด แค่มีของให้ค่อนข้างครบก็ถือว่าดีแล้ว

“รอที่เคาน์เตอร์คิดเงินก็ได้” ว่าแล้วเจ้าของร้านก็เป็นฝ่ายจัดแจงหยิบตะกร้าใส่ของ แล้วเริ่มไล่เดินวนตามชั้น หยิบของที่ปรากฏในรายการใส่ตะกร้าทีละชิ้น

“…”

กำลังจะบอกเลยว่า ไม่เป็นไร ขอบคุณ แต่ก็ไม่ทันแล้ว อีกฝ่ายบอกสเปคมาซึ่ง… เขาไม่คิดว่าจะหาได้จากแถว ๆ นี้หรอก

“อ้าว ก็มีคนแบบที่ชอบนี่นา งั้นก็เก็บไว้ใช้เองเถอะ”

เจ้าของร้านหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกล่องบนเคาน์เตอร์ ตามด้วยแสตมป์สรเข้ม ประทับตราป้าบลงไป

“นี่บัตรสะสมแต้มครับ” ฉีกยิ้มให้ด้วยโควตาสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่

“ขอบคุณ…ที่ใช้บริการครับ”

“อืม…”

ใช้สายตามองคุณหัวถึงเอวแล้ววกกลับไปที่หัวอีกครั้ง

“ตัวเล็ก ผมสั้น แล้วก็ไม่กวนผมเวลาทำงาน”

คุ้น ๆ มั้ย ตรงข้ามกับคนบางคนแทบจะทุกอย่างเลย

“ที่นี่ร้านค้า ไม่ใช่โรงแรม เผื่อจะลืม…”

รู้อยู่แล้วล่ะว่าไม่ได้มาหาของอะไรหรอก แค่มาหาที่แอบอู้เท่านั้นแหละ แล้วไอ้ร้านสะดวกซื้อใกล้ป่าเขานี้มันดันลับตาคนซะด้วยสิ

“ถ้าไม่ซื้อก็ออกไป อย่าเกะกะลูกค้าคนอื่น”

ที่ยังไม่รู้ว่าจะมาตอนไหน

(ผมนี่ตาถึงจริง ๆ .แชะๆๆ)

(ง่ายแล้วทำไมยังอู้อะคับ .โดนตี-)

พูดเรื่องวิญญาณพอทน พูดเรื่องความรักพอเลย

เขามองตามมือนั้นด้วยสัหน้าเหมือนคุณกำลังโชว์ของต้องสาป

“ผมคิดว่าผมเป็นคนโสดที่มีความสุขที่สุดในโลกเลย ขอบใจ”

หลังจากรับเงินมาแล้วก็คิดและทอนเงินให้อย่างรวดเร็ว เจ้าของร้านส่งเงินทอนคืนให้ และยื่นถุงของให้กับคุณ

“ขอบคุณที่ใช้บริการครับ”

โอ๊ะ…
เสียงนี้…

สิงห์อมควันหันมามองทั้งที่ยังคาบวัตถุอันตรายไว้ในปาก

“ที่นี่ไม่ได้มีกฎห้ามสูบบุหรี่สักหน่อย” เพราะคนตั้งกฎนั้นคือเขาเอง!

“มาซื้ออะไร?“ เจ้าของร้านถามเสียงไม่เป็นมิตร ดักคอคุณนักปัดเป่าคนนี้เอาไว้ก่อน ก่อนที่ร้านเขาจะกลายเป็นสวนสาณารณะโดยไม่เต็มใจ

ลิสต์ยาวจนแม้แต่เขาเองก็ยังแทบจะจำได้ไม่หมด แต่เดาไม่ออกเลยว่านั่นเป็นวัตถุดิบสำหรับเมนูอะไร เขาไม่ใช่คนทำอาหารเอง ของแบบนั้นมันเกินกำลังสมอง

เขาขยี้เส้นผมยาวเบา ๆ พลางถอนหายใจ

”มันก็มีอยู่ พวกเครื่องปรุงกับอาหารแห้ง แต่ของสดบางอย่างต้องไปหาซื้อที่ตลาดเอาเอง

“ไหน เอามาดูอีกทีซิ”

แบมือออกไปตรงหน้า จะได้ดูอีกทีว่าคุณลูกค้าคนนี้ต้องการอะไรบ้าง

"..." เรื่องใช้สมองหรอเนี่ย

เขาแอบหันไปทำหน้าหงิกใส่ดินฟ้าอากาศเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาพร้อมสีหน้าราบเรียบเป็นปกติ

"ช็อกโกแลตมั้ยล่ะ ใคร ๆ ก็น่าจะชอบช็อกโกแลตนะ" เขาช่วยคิด ช่วยคิดจริง ๆ ไม่ได้พูดส่ง ๆ เลย(?) แล้วเจ้าของร้านก็เดินมาที่ชั้นวางขนม แบบที่ไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะตามมามั้ย

"อันนี้ ช็อกโกแลตเคลือบเจลลี่กล้วย เขาว่าอร่อยนะ"