ร่างเล็กลิ้งไถลออกมาจากความมืดด้านหลัง วิเวียนตั้งตัวนั่งในจังหวะสุดท้าย สายตาจับจ้องยังจุดที่พึ่งหนีออกมา

ฝ่ามือกำมีดข้างเอวไว้แน่นขณะมองกลับไปว่าอะไรก็ตามที่ไล่กวดเธอมาจะโผล่ตัวให้เห็นเมื่อไหร่

"..."

แต่ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดหรือเสียงไหนเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ราวกับทุกอย่างหยุดและถูกตัดขาดไปในทันทีที่เธอก้าวขาเข้ามาอยู่ในโถงใหญ่นี้

เด็กสาวกลืนน้ำลายหนืดลงคอที่แห้งผาก

+

[ขอบคุณทีมงานสำหรับรอบเบต้านะคะ! สนุกๆมากเลยค่ะ! 🥺🤲]

[ขอจบตรงนี้เหมือนกันค่ะ ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะะ 🥺]

เหนี่ยวรั้ง ผลักดัน

อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นจากการทำงานของประตูปริศนานั่นลากวิเวียนข้ามมายังอีกฝั่งในทันที

ก่อนที่เสียงการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของบางสิ่งจะเกิดขึ้นพร้อมเสียงกระแทกประตูที่ปิดดังตามมา

ไม่ว่าแรงเมื่อครู่จะมาจากอะไร วิเวียนก็รู้สึกขอบใจที่มันอนุญาตให้เธอเพียงผู้เดียวที่ข้ามมายังฝั่งนี้

+

[วนเกวียนกลับมาแล้วน้องพัดด 🥺]

นัยต์ตาสีน้ำเงินเข้มสบเข้ากับดวงตาสีมรกต

"นั้นสินะ"

"ก็ลายเสื้อคลุมเจ้าเหมือนลายที่เห็นบ่อยๆในลุนด์เบิร์ก" ทำมือชี้ๆไปที่ตัวเอง แต่หมายถึงผ้าคลุมที่อีกฝ่ายกำลังสวมอยู่

"ข้าเลยสงสัยว่าเจ้ามาจากลุนด์เบิร์กเหมือนกันรึเปล่า?" เด็กชายผิวสีแทนกระพริบตาปริบ ถามเด็กหญิงร่างเล็กตรงไปตรงมา

"และจะว่าไป เจ้าเองก็มองข้าอยู่เหมือนกันไม่ใช่รึยังไง มีอะไรรึเปล่า?"



หารู้เลยว่าเมื่อไหร่จะได้กลับ หรือในอนาคตอันใกล้จะต้องเจอกับเรื่องราวเสี่ยงตายมากแค่ไหน

“ที่บ้าๆสินะ” คาเอลันพยักหน้ารับ

และโดยไม่ได้ต่อคำสนทนา เสียงของพวกผู้ใหญ่ก็ดังเข้ามาเร่งรัดเหล่าเด็กน้อย พร้อมกับเด็กคนอื่นที่เริ่มทยอยลงจากเกวียนซอมซ่อ

“ลงกันเถอะ” ชะโงกหน้า หยิบเอาสัมภาระ ก่อนขยับตัวลุกเดินตามเด็กคนอื่น



“ไว้ค่อยคุยกันต่อ ดีใจที่ได้คุยกับเจ้านะ เอลินดร้า”

“มีคำนี้ในภาษาเอลฟ์ด้วยหรอ?” เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีภาษาอื่นนอกจากภาษาที่ตัวเองใช้อยู่

เรื่องราวที่ไม่รู้ล้วนสร้างความน่าประหลาดใจและตื่นเต้นได้เสียทุกครั้ง

“ข้าไม่เคยถามเลยว่าชื่อข้ามีความหมายว่าอะไร” เอียงคอซ้ายทีขวาที ครุ่นคิดว่าพ่อเคยหลุดพูดเรื่องพวกนี้บ้างรึเปล่า



“ถ้าข้ากลับไปคงต้องถามดูบ้างแล้ว” เด็กชายพึมพำเบาๆ

+

[หนาวก็หนาว ข้าวก็ยังไม่ได้กิน มอนก็ไม่ได้เลี้ยง น่าสงสารจริงน้องๆหนูๆ 😞]

[นอนเจ็บไป ท้องร้องไป ฝันถึงบุฟเฟ่บาร์บีคิวกวางไป 😞]

[ไม่ยอมน้อยหน้า(?)เพื่อนแน่นอน กำลังตามไป-]